Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Je hoeft het niet alleen te doen!

Soms wil je gewoon even je verhaal kwijt. Omdat je ouders gescheiden zijn, of omdat er thuis van alles speelt. Hier kun je je vragen stellen, andere kinderen en jongeren snappen precies wat jij meemaakt en reageren met tips of een luisterend oor. Of misschien heb jij wel een goede tip voor iemand?

Liever 1 op 1 chatten met iemand die het zelf ook heeft meegemaakt? Bij Villa Pinedo kun je ook een eigen Buddy krijgen.

4820 vragen

Sorteer op

Zoek op het forum naar vragen van anderen

Gespannen sfeer

Danique, 13 jaar

Wat de f@#ck?!
Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Gespannen sfeer

Danique, 13 jaar

Wat de f@#ck?!
Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Gespannen sfeer

Danique, 13 jaar

Wat de f@#ck?!
Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Gespannen sfeer

Danique, 13 jaar

Wat de f@#ck?!
Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Mijn spaarrekening

Julia, 0 jaar

Rechten
Ik woon bij mijn moeder en kom al een paar jaar niet meer bij mijn vader. Nu ik net 18 jaar ben geworden heb ik mijn vader gevraagd om mijn spaargeld dat op de spaarrekening "stond" over te maken naar mijn eigen privé bankrekening. Nu blijkt dat mijn vader mijn spaargeld (van verjaardagen, zakgeld, communiegeld etc.) zelf van mijn rekening heeft afgehaald en besteed heeft...... Mag dat zomaar zonder mijn medeweten? Ik heb destijds de bankrekening samen met mijn vader geopend om mijn naam. Nu ik 18+ ben kan ik elke euro goed gebruiken en nu blijkt mijn spaargeld zomaar "op" te zijn...... wat kan ik doen om alsnog aan het geld te komen? Mijn vader werkt natuurlijk niet mee.... graag hoor ik wat ik kan doen. Gr. Julia

Mijn spaarrekening

Julia, 0 jaar

Rechten
Ik woon bij mijn moeder en kom al een paar jaar niet meer bij mijn vader. Nu ik net 18 jaar ben geworden heb ik mijn vader gevraagd om mijn spaargeld dat op de spaarrekening "stond" over te maken naar mijn eigen privé bankrekening. Nu blijkt dat mijn vader mijn spaargeld (van verjaardagen, zakgeld, communiegeld etc.) zelf van mijn rekening heeft afgehaald en besteed heeft...... Mag dat zomaar zonder mijn medeweten? Ik heb destijds de bankrekening samen met mijn vader geopend om mijn naam. Nu ik 18+ ben kan ik elke euro goed gebruiken en nu blijkt mijn spaargeld zomaar "op" te zijn...... wat kan ik doen om alsnog aan het geld te komen? Mijn vader werkt natuurlijk niet mee.... graag hoor ik wat ik kan doen. Gr. Julia

Mijn spaarrekening

Julia, 0 jaar

Rechten
Ik woon bij mijn moeder en kom al een paar jaar niet meer bij mijn vader. Nu ik net 18 jaar ben geworden heb ik mijn vader gevraagd om mijn spaargeld dat op de spaarrekening "stond" over te maken naar mijn eigen privé bankrekening. Nu blijkt dat mijn vader mijn spaargeld (van verjaardagen, zakgeld, communiegeld etc.) zelf van mijn rekening heeft afgehaald en besteed heeft...... Mag dat zomaar zonder mijn medeweten? Ik heb destijds de bankrekening samen met mijn vader geopend om mijn naam. Nu ik 18+ ben kan ik elke euro goed gebruiken en nu blijkt mijn spaargeld zomaar "op" te zijn...... wat kan ik doen om alsnog aan het geld te komen? Mijn vader werkt natuurlijk niet mee.... graag hoor ik wat ik kan doen. Gr. Julia

Mijn spaarrekening

Julia, 0 jaar

Rechten
Ik woon bij mijn moeder en kom al een paar jaar niet meer bij mijn vader. Nu ik net 18 jaar ben geworden heb ik mijn vader gevraagd om mijn spaargeld dat op de spaarrekening "stond" over te maken naar mijn eigen privé bankrekening. Nu blijkt dat mijn vader mijn spaargeld (van verjaardagen, zakgeld, communiegeld etc.) zelf van mijn rekening heeft afgehaald en besteed heeft...... Mag dat zomaar zonder mijn medeweten? Ik heb destijds de bankrekening samen met mijn vader geopend om mijn naam. Nu ik 18+ ben kan ik elke euro goed gebruiken en nu blijkt mijn spaargeld zomaar "op" te zijn...... wat kan ik doen om alsnog aan het geld te komen? Mijn vader werkt natuurlijk niet mee.... graag hoor ik wat ik kan doen. Gr. Julia

Hij werd superboos

J., 13 jaar

Wat de f@#ck?!

Hai,

Ik heb me op dit moment opgesloten in de badkamer. Ik heb heel erg ruzie met mijn vader gehad. Het ging over iets heel kleins, namelijk of ik hielp koken. Ik was heel moe van hockey vandaag dus ik vond dat ik met de dieren voeren en de tafel dekken genoeg had gedaan, maar hij werd super boos. En ik vermoedde dat hij eigenlijk zo boos werd omdat mijn moeder bij een vriendin is gaan eten. Ik wist zeker dat hij meer boos op mijn moeder was dan op mij toen ik een vriendin belde (ik was al op de badkamer) en hij meteen boos riep: 'Ja, bel mama maar weer!'. Het is al vaker gebeurd dat hij boos op me werd vanwege iets wat mijn moeder had gedaan, helemaal sinds zij heeft gezegd dat ze bij hem weg wil. Ik voel me verschrikkelijk en ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf nu echt niet uit de badkamer. Heeft iemand tips? Ik weet het echt niet meer... Liefs, J.

Hij werd superboos

J., 13 jaar

Wat de f@#ck?!

Hai,

Ik heb me op dit moment opgesloten in de badkamer. Ik heb heel erg ruzie met mijn vader gehad. Het ging over iets heel kleins, namelijk of ik hielp koken. Ik was heel moe van hockey vandaag dus ik vond dat ik met de dieren voeren en de tafel dekken genoeg had gedaan, maar hij werd super boos. En ik vermoedde dat hij eigenlijk zo boos werd omdat mijn moeder bij een vriendin is gaan eten. Ik wist zeker dat hij meer boos op mijn moeder was dan op mij toen ik een vriendin belde (ik was al op de badkamer) en hij meteen boos riep: 'Ja, bel mama maar weer!'. Het is al vaker gebeurd dat hij boos op me werd vanwege iets wat mijn moeder had gedaan, helemaal sinds zij heeft gezegd dat ze bij hem weg wil. Ik voel me verschrikkelijk en ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf nu echt niet uit de badkamer. Heeft iemand tips? Ik weet het echt niet meer... Liefs, J.

Hij werd superboos

J., 13 jaar

Wat de f@#ck?!

Hai,

Ik heb me op dit moment opgesloten in de badkamer. Ik heb heel erg ruzie met mijn vader gehad. Het ging over iets heel kleins, namelijk of ik hielp koken. Ik was heel moe van hockey vandaag dus ik vond dat ik met de dieren voeren en de tafel dekken genoeg had gedaan, maar hij werd super boos. En ik vermoedde dat hij eigenlijk zo boos werd omdat mijn moeder bij een vriendin is gaan eten. Ik wist zeker dat hij meer boos op mijn moeder was dan op mij toen ik een vriendin belde (ik was al op de badkamer) en hij meteen boos riep: 'Ja, bel mama maar weer!'. Het is al vaker gebeurd dat hij boos op me werd vanwege iets wat mijn moeder had gedaan, helemaal sinds zij heeft gezegd dat ze bij hem weg wil. Ik voel me verschrikkelijk en ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf nu echt niet uit de badkamer. Heeft iemand tips? Ik weet het echt niet meer... Liefs, J.

Hij werd superboos

J., 13 jaar

Wat de f@#ck?!

Hai,

Ik heb me op dit moment opgesloten in de badkamer. Ik heb heel erg ruzie met mijn vader gehad. Het ging over iets heel kleins, namelijk of ik hielp koken. Ik was heel moe van hockey vandaag dus ik vond dat ik met de dieren voeren en de tafel dekken genoeg had gedaan, maar hij werd super boos. En ik vermoedde dat hij eigenlijk zo boos werd omdat mijn moeder bij een vriendin is gaan eten. Ik wist zeker dat hij meer boos op mijn moeder was dan op mij toen ik een vriendin belde (ik was al op de badkamer) en hij meteen boos riep: 'Ja, bel mama maar weer!'. Het is al vaker gebeurd dat hij boos op me werd vanwege iets wat mijn moeder had gedaan, helemaal sinds zij heeft gezegd dat ze bij hem weg wil. Ik voel me verschrikkelijk en ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf nu echt niet uit de badkamer. Heeft iemand tips? Ik weet het echt niet meer... Liefs, J.

alimentatie

Anoniem, 0 jaar

Rechten
Hoi, Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden. Ik heb in die 4 jaar nooit een cent alimentatie gezien. Hoe kan ik met op een wettige manier als kind alimentatie vragen van mijn vader, via een gerechtshof het liefst zodat hij echt verplicht is dat te betalen?

alimentatie

Anoniem, 0 jaar

Rechten
Hoi, Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden. Ik heb in die 4 jaar nooit een cent alimentatie gezien. Hoe kan ik met op een wettige manier als kind alimentatie vragen van mijn vader, via een gerechtshof het liefst zodat hij echt verplicht is dat te betalen?

alimentatie

Anoniem, 0 jaar

Rechten
Hoi, Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden. Ik heb in die 4 jaar nooit een cent alimentatie gezien. Hoe kan ik met op een wettige manier als kind alimentatie vragen van mijn vader, via een gerechtshof het liefst zodat hij echt verplicht is dat te betalen?

alimentatie

Anoniem, 0 jaar

Rechten
Hoi, Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden. Ik heb in die 4 jaar nooit een cent alimentatie gezien. Hoe kan ik met op een wettige manier als kind alimentatie vragen van mijn vader, via een gerechtshof het liefst zodat hij echt verplicht is dat te betalen?

waarom gebeuren er zulke dingen?

Lm, 18 jaar

Rechten
Aan mijn ouders:

Pap en mam, Als jullie is wisten hoe mijn zusje en ik ons voelde op het moment dat jullie ruzie hadden?. Als jullie is wisten wat het met ons deed toen jullie zeiden dat jullie uit elkaar zouden gaan?. Als jullie is wisten waar wij nu mee worstelen?. Helaas weten jullie dat niet omdat jullie alleen jullie je niet konden plaatsen in onze schoenen. Als jullie is wisten hoe het nu met ons gaat?. Mijn zusje overstuur en bang, die ik probeer te helpen, te steunen en te troosten. De verwijten die wij krijgen over dat wij de relatie van mijn vader en jouw nieuwe vriendin kapot maken. Weet je niet hoe dat voor ons voelt?. Dingen die achter gehouden worden, dingen die genegeerd worden, dingen die ons bang maken, dingen die wij ons afvragen... Het maakt jullie allemaal niks uit want wij zijn nog maar kind(eren) in jullie ogen. Als wij recht van spreken hadden vanaf het moment dat jullie uit elkaar gingen, en mochten zeggen wat wij vonden of dachten dan was het nooit zo gelopen. Het liefst kruipen we in een hoekje en houden we onze mond en zeggen we niks omdat we niks mogen zeggen. Het liefste liepen wij ook vrolijk de deur uit en kwamen wij vrolijk thuis bij de een en bij de ander. Helaas kan dat niet... Het klopt, het liefst zien we jullie gelukkig samen of met een andere partner maar helaas blijft dit voor ons toch een moeilijk moment. Mijn zusje die zich zorgen maakt over vanalles en zich dingen afvraagt van:"waarom gebeuren er zulke dingen?, waarom mag ik niet gewoon eerlijk zijn" maar helaas zien jullie dit niet. Ik als grote zus zijnde moet haar in bescherming nemen, terwijl jullie ook een deel van haar leven zijn. Maar jullie zien het niet. En natuurlijk wensen wij jullie alle geluk toe zowel met als zonder nieuwe partner. En willen wij jullie natuurlijk het liefst gelukkig zien. Maar soms heeft dat zijn keerzijde en dat maakt ons bang. Ik hoop dat alles op zijn plaats valt met een verloop van tijd. En dat iedereen gelukkig is en niet bang hoef te zijn of te hoeven liegen. Pap, mam wil even zeggen dat ongeluk in een klein hoekje zit, het geluk zit in de rest maar daar moeten we samen voor zorgen dat dat ongeluk in een klein hoekje blijft. Samen sta je sterk!

waarom gebeuren er zulke dingen?

Lm, 18 jaar

Rechten
Aan mijn ouders:

Pap en mam, Als jullie is wisten hoe mijn zusje en ik ons voelde op het moment dat jullie ruzie hadden?. Als jullie is wisten wat het met ons deed toen jullie zeiden dat jullie uit elkaar zouden gaan?. Als jullie is wisten waar wij nu mee worstelen?. Helaas weten jullie dat niet omdat jullie alleen jullie je niet konden plaatsen in onze schoenen. Als jullie is wisten hoe het nu met ons gaat?. Mijn zusje overstuur en bang, die ik probeer te helpen, te steunen en te troosten. De verwijten die wij krijgen over dat wij de relatie van mijn vader en jouw nieuwe vriendin kapot maken. Weet je niet hoe dat voor ons voelt?. Dingen die achter gehouden worden, dingen die genegeerd worden, dingen die ons bang maken, dingen die wij ons afvragen... Het maakt jullie allemaal niks uit want wij zijn nog maar kind(eren) in jullie ogen. Als wij recht van spreken hadden vanaf het moment dat jullie uit elkaar gingen, en mochten zeggen wat wij vonden of dachten dan was het nooit zo gelopen. Het liefst kruipen we in een hoekje en houden we onze mond en zeggen we niks omdat we niks mogen zeggen. Het liefste liepen wij ook vrolijk de deur uit en kwamen wij vrolijk thuis bij de een en bij de ander. Helaas kan dat niet... Het klopt, het liefst zien we jullie gelukkig samen of met een andere partner maar helaas blijft dit voor ons toch een moeilijk moment. Mijn zusje die zich zorgen maakt over vanalles en zich dingen afvraagt van:"waarom gebeuren er zulke dingen?, waarom mag ik niet gewoon eerlijk zijn" maar helaas zien jullie dit niet. Ik als grote zus zijnde moet haar in bescherming nemen, terwijl jullie ook een deel van haar leven zijn. Maar jullie zien het niet. En natuurlijk wensen wij jullie alle geluk toe zowel met als zonder nieuwe partner. En willen wij jullie natuurlijk het liefst gelukkig zien. Maar soms heeft dat zijn keerzijde en dat maakt ons bang. Ik hoop dat alles op zijn plaats valt met een verloop van tijd. En dat iedereen gelukkig is en niet bang hoef te zijn of te hoeven liegen. Pap, mam wil even zeggen dat ongeluk in een klein hoekje zit, het geluk zit in de rest maar daar moeten we samen voor zorgen dat dat ongeluk in een klein hoekje blijft. Samen sta je sterk!

waarom gebeuren er zulke dingen?

Lm, 18 jaar

Rechten
Aan mijn ouders:

Pap en mam, Als jullie is wisten hoe mijn zusje en ik ons voelde op het moment dat jullie ruzie hadden?. Als jullie is wisten wat het met ons deed toen jullie zeiden dat jullie uit elkaar zouden gaan?. Als jullie is wisten waar wij nu mee worstelen?. Helaas weten jullie dat niet omdat jullie alleen jullie je niet konden plaatsen in onze schoenen. Als jullie is wisten hoe het nu met ons gaat?. Mijn zusje overstuur en bang, die ik probeer te helpen, te steunen en te troosten. De verwijten die wij krijgen over dat wij de relatie van mijn vader en jouw nieuwe vriendin kapot maken. Weet je niet hoe dat voor ons voelt?. Dingen die achter gehouden worden, dingen die genegeerd worden, dingen die ons bang maken, dingen die wij ons afvragen... Het maakt jullie allemaal niks uit want wij zijn nog maar kind(eren) in jullie ogen. Als wij recht van spreken hadden vanaf het moment dat jullie uit elkaar gingen, en mochten zeggen wat wij vonden of dachten dan was het nooit zo gelopen. Het liefst kruipen we in een hoekje en houden we onze mond en zeggen we niks omdat we niks mogen zeggen. Het liefste liepen wij ook vrolijk de deur uit en kwamen wij vrolijk thuis bij de een en bij de ander. Helaas kan dat niet... Het klopt, het liefst zien we jullie gelukkig samen of met een andere partner maar helaas blijft dit voor ons toch een moeilijk moment. Mijn zusje die zich zorgen maakt over vanalles en zich dingen afvraagt van:"waarom gebeuren er zulke dingen?, waarom mag ik niet gewoon eerlijk zijn" maar helaas zien jullie dit niet. Ik als grote zus zijnde moet haar in bescherming nemen, terwijl jullie ook een deel van haar leven zijn. Maar jullie zien het niet. En natuurlijk wensen wij jullie alle geluk toe zowel met als zonder nieuwe partner. En willen wij jullie natuurlijk het liefst gelukkig zien. Maar soms heeft dat zijn keerzijde en dat maakt ons bang. Ik hoop dat alles op zijn plaats valt met een verloop van tijd. En dat iedereen gelukkig is en niet bang hoef te zijn of te hoeven liegen. Pap, mam wil even zeggen dat ongeluk in een klein hoekje zit, het geluk zit in de rest maar daar moeten we samen voor zorgen dat dat ongeluk in een klein hoekje blijft. Samen sta je sterk!

waarom gebeuren er zulke dingen?

Lm, 18 jaar

Rechten
Aan mijn ouders:

Pap en mam, Als jullie is wisten hoe mijn zusje en ik ons voelde op het moment dat jullie ruzie hadden?. Als jullie is wisten wat het met ons deed toen jullie zeiden dat jullie uit elkaar zouden gaan?. Als jullie is wisten waar wij nu mee worstelen?. Helaas weten jullie dat niet omdat jullie alleen jullie je niet konden plaatsen in onze schoenen. Als jullie is wisten hoe het nu met ons gaat?. Mijn zusje overstuur en bang, die ik probeer te helpen, te steunen en te troosten. De verwijten die wij krijgen over dat wij de relatie van mijn vader en jouw nieuwe vriendin kapot maken. Weet je niet hoe dat voor ons voelt?. Dingen die achter gehouden worden, dingen die genegeerd worden, dingen die ons bang maken, dingen die wij ons afvragen... Het maakt jullie allemaal niks uit want wij zijn nog maar kind(eren) in jullie ogen. Als wij recht van spreken hadden vanaf het moment dat jullie uit elkaar gingen, en mochten zeggen wat wij vonden of dachten dan was het nooit zo gelopen. Het liefst kruipen we in een hoekje en houden we onze mond en zeggen we niks omdat we niks mogen zeggen. Het liefste liepen wij ook vrolijk de deur uit en kwamen wij vrolijk thuis bij de een en bij de ander. Helaas kan dat niet... Het klopt, het liefst zien we jullie gelukkig samen of met een andere partner maar helaas blijft dit voor ons toch een moeilijk moment. Mijn zusje die zich zorgen maakt over vanalles en zich dingen afvraagt van:"waarom gebeuren er zulke dingen?, waarom mag ik niet gewoon eerlijk zijn" maar helaas zien jullie dit niet. Ik als grote zus zijnde moet haar in bescherming nemen, terwijl jullie ook een deel van haar leven zijn. Maar jullie zien het niet. En natuurlijk wensen wij jullie alle geluk toe zowel met als zonder nieuwe partner. En willen wij jullie natuurlijk het liefst gelukkig zien. Maar soms heeft dat zijn keerzijde en dat maakt ons bang. Ik hoop dat alles op zijn plaats valt met een verloop van tijd. En dat iedereen gelukkig is en niet bang hoef te zijn of te hoeven liegen. Pap, mam wil even zeggen dat ongeluk in een klein hoekje zit, het geluk zit in de rest maar daar moeten we samen voor zorgen dat dat ongeluk in een klein hoekje blijft. Samen sta je sterk!