Ik heb een vraag, mijn ouders zijn iets van 3 jaar geleden gescheiden ik zit nu in de tweede. Mijn ouders hebben co-ouderschap. Ik moet mijn school boeken telkens heen en weer meeslepen in een krat die mijn ouders naar elkaar brengen weet iemand misschien nig tips hoe het makkelijker kan want ik vergeet heel vaak dingen .🙄😂

Hallo, Mijn ouders zijn al ongeveer 1,5 jaar gescheiden. Ik hoorde het op een woensdag en ik hoorde gelijk die donderdag al dat mijn vader een andere vriendin had. M'n wereld storte echt in! nu zijn we 1,5 jaar verder en de vriendin van mijn vader is echt een bitch! Ze vertelt iedereen in het huis wat precies te doen en als je dat niet doet dan wordt ze boos. M'n moeder heeft ook een nieuwe vriend en hij is heel anders hij is leuk aardig en doet altijd gezellige dingen met me. Mijn vader ging vroeger altijd mee als ik een weekend ging zeilen in Friesland en daar dan ook overnachte. Sinds m'n vader een vriendin heeft gaat hij nooit meer mee want dat vindt z'n vriendin niet leuk als hij een weekend weg is. Ik vind dat echt super jammer want dat waren de enige momenten dat we even met z'n tweeën waren. Hoe zou ik dit kunnen aankaarten bij m'n vader? En hoe zou ik kunnen vertellen dat ik het irritant vindt dat mijn stiefmoeder niet alles te zeggen heeft in huis?

Elk moment , elk gevoel gaat met je mee want op zo'n moment dat je ouders niet meer van elkaar houden doet gewoon pijn. Want ze hebben je inmiddels laten opgroeien en laten zorgen voor de persoon die je nu bent. En tja dan gebeurt het . Je vader/moeder gaat ergens anders wonen en dan weetje dat het gezin niet meer compleet is en dan ben je weer zo'n iemand met gescheiden ouders (wat er zo veel zijn) elk moment en elk gevoel dat je voor de scheiding had is gewoon in een keer weg. Natuurlijk word je zelfstandig en weetje dat het niet meer kan zijn zoals vroeger maar dat wil toch niet zeggen dat je altijd vrolijk moet blijven. Me zus heeft hierop ook over mij geschreven en ik weet dat ze dat heel serieus heeft gedaan want ze geeft om me en ze wilde haar verhaal delen en ik ben heel trots op der want niet ieder mens praat over haar/zijn gevoelens ik hoop dat veel kinderen en volwassene naar haar verhaal kunnen luisteren want ze heeft geschreven over de thuis situatie en ik weet dat ze bijna 18 is al bijna volwassen maar dat wil niet zeggen dat ze er niet moeilijk mee heeft . Hoe oud je ook bent of word zo'n situatie doet gewoon pijn en ik zeg altijd ieder huis heeft zijn kruis maar sommige hebben er net effe iets langer last van .

Elk moment , elk gevoel gaat met je mee want op zo'n moment dat je ouders niet meer van elkaar houden doet gewoon pijn. Want ze hebben je inmiddels laten opgroeien en laten zorgen voor de persoon die je nu bent. En tja dan gebeurt het . Je vader/moeder gaat ergens anders wonen en dan weetje dat het gezin niet meer compleet is en dan ben je weer zo'n iemand met gescheiden ouders (wat er zo veel zijn) elk moment en elk gevoel dat je voor de scheiding had is gewoon in een keer weg. Natuurlijk word je zelfstandig en weetje dat het niet meer kan zijn zoals vroeger maar dat wil toch niet zeggen dat je altijd vrolijk moet blijven. Me zus heeft hierop ook over mij geschreven en ik weet dat ze dat heel serieus heeft gedaan want ze geeft om me en ze wilde haar verhaal delen en ik ben heel trots op der want niet ieder mens praat over haar/zijn gevoelens ik hoop dat veel kinderen en volwassene naar haar verhaal kunnen luisteren want ze heeft geschreven over de thuis situatie en ik weet dat ze bijna 18 is al bijna volwassen maar dat wil niet zeggen dat ze er niet moeilijk mee heeft . Hoe oud je ook bent of word zo'n situatie doet gewoon pijn en ik zeg altijd ieder huis heeft zijn kruis maar sommige hebben er net effe iets langer last van .

Hallo, Dit is de eerste keer dat ik op dit forum zit en ik vind het best wel een beetje spannend allemaal, vooral omdat ik nooit echt praat over mijn gevoelens of zo dus zeker niet met vreemden. Maar toch wil ik nu hier mijn verhaal vertellen in de hoop dat ik wat tips krijg... Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat mijn ouders besloten uit elkaar te gaan. Ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee. Ik ben nog altijd heel boos op alles en iedereen en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan. Mijn familie is uit elkaar gevallen. Mijn vader is vreemd gegaan met een andere vrouw en iedereen keert zich tegen hem. Het grootste probleem op dit moment is dat ik nogal vaak ruzie heb met mijn vader, eigenlijk bijna elke dag. Ik ben de ene week bij mijn vader en de andere week bij mijn moeder maar ik vind het gewoon veel fijner bij mijn moeder. Van mijn vader mag ik helemaal niks. Ik mag niet eens alleen thuis zijn met een vriend of vriendin als hij er niet is en laatst had ik bijles maar dat mag ook alleen als hij erbij is. Ik bedoel, ik ben 15, ik kan toch wel alleen thuis zijn? Ook heb ik sinds kort een vriendje die ik, als ik bij mijn vader ben, ook nooit mag zien. Hij zit me de hele dag op mijn huid en omdat ik niks mag van hem ga ik het stiekem doen. Ik weet dat het fout is en als hij er achter komt gaat hij me nog meer controleren en opsluiten in huis (is al vaker gebeurd) maar ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen... Ik wil gewoon een beetje vrijheid en het liefst vaker bij mijn moeder zijn. De enige reden dat ik naar mijn vader ga is omdat mijn vriendje daar in de buurt woont. Wat moet ik doen? Ik ben ten einde raad... Liefs, R

Hallo, Dit is de eerste keer dat ik op dit forum zit en ik vind het best wel een beetje spannend allemaal, vooral omdat ik nooit echt praat over mijn gevoelens of zo dus zeker niet met vreemden. Maar toch wil ik nu hier mijn verhaal vertellen in de hoop dat ik wat tips krijg... Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat mijn ouders besloten uit elkaar te gaan. Ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee. Ik ben nog altijd heel boos op alles en iedereen en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan. Mijn familie is uit elkaar gevallen. Mijn vader is vreemd gegaan met een andere vrouw en iedereen keert zich tegen hem. Het grootste probleem op dit moment is dat ik nogal vaak ruzie heb met mijn vader, eigenlijk bijna elke dag. Ik ben de ene week bij mijn vader en de andere week bij mijn moeder maar ik vind het gewoon veel fijner bij mijn moeder. Van mijn vader mag ik helemaal niks. Ik mag niet eens alleen thuis zijn met een vriend of vriendin als hij er niet is en laatst had ik bijles maar dat mag ook alleen als hij erbij is. Ik bedoel, ik ben 15, ik kan toch wel alleen thuis zijn? Ook heb ik sinds kort een vriendje die ik, als ik bij mijn vader ben, ook nooit mag zien. Hij zit me de hele dag op mijn huid en omdat ik niks mag van hem ga ik het stiekem doen. Ik weet dat het fout is en als hij er achter komt gaat hij me nog meer controleren en opsluiten in huis (is al vaker gebeurd) maar ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen... Ik wil gewoon een beetje vrijheid en het liefst vaker bij mijn moeder zijn. De enige reden dat ik naar mijn vader ga is omdat mijn vriendje daar in de buurt woont. Wat moet ik doen? Ik ben ten einde raad... Liefs, R

Lieve pap en mam, Kennen jullie mij nog ? Ik was dat meisje die in jullie ogen veel fout deed, maar wel altijd haar best deed op school. Weten jullie nog hoe ik mij voelde voor dat jullie uit elkaar gingen? En weten jullie nog hoe mijn leven er nu uit ziet ? En hoe ik in jullie ogen nu verandert ben? Hebben jullie al eens gekeken naar hoe het nu gaat met ons ? en hoe wij nu in de scheiding staan? Ik/wij denken van niet. Alles is namelijk verandert nu we 1,5 jaar verder zijn. aan het begon zag het in mijn ogen er allemaal roze kleurig uit bij mijn vader. Mijn vader een nieuwe vriendin, mijn vader in de wolken. Maar mijn moeder oh zo verdrietig, dat was niet zo roze kleurig maar zwart!. Nu zijn we verder en zie ik hoe slecht het gaat met allebei de gezinnen. en hoeveel moeite mijn zusje het er mee heeft. die ik sta te troosten en steunen in deze tijd. omdat jullie druk zijn met jullie eigen bestaan. En nooit aan ons vragen hoe wij er nu tegen aan kijken. Wat ik wil zeggen is, vraag aan je kinderen hoe zij dingen zien? hoe zij er tegen aan kijken? en of er misschien nog een keer iets verandert kan worden ? of besproken kan worden. groetjes liz

Lieve pap en mam, Kennen jullie mij nog ? Ik was dat meisje die in jullie ogen veel fout deed, maar wel altijd haar best deed op school. Weten jullie nog hoe ik mij voelde voor dat jullie uit elkaar gingen? En weten jullie nog hoe mijn leven er nu uit ziet ? En hoe ik in jullie ogen nu verandert ben? Hebben jullie al eens gekeken naar hoe het nu gaat met ons ? en hoe wij nu in de scheiding staan? Ik/wij denken van niet. Alles is namelijk verandert nu we 1,5 jaar verder zijn. aan het begon zag het in mijn ogen er allemaal roze kleurig uit bij mijn vader. Mijn vader een nieuwe vriendin, mijn vader in de wolken. Maar mijn moeder oh zo verdrietig, dat was niet zo roze kleurig maar zwart!. Nu zijn we verder en zie ik hoe slecht het gaat met allebei de gezinnen. en hoeveel moeite mijn zusje het er mee heeft. die ik sta te troosten en steunen in deze tijd. omdat jullie druk zijn met jullie eigen bestaan. En nooit aan ons vragen hoe wij er nu tegen aan kijken. Wat ik wil zeggen is, vraag aan je kinderen hoe zij dingen zien? hoe zij er tegen aan kijken? en of er misschien nog een keer iets verandert kan worden ? of besproken kan worden. groetjes liz

Is het erg dat ik wil dat mijn ouders scheiden? Ze maken heel vaak ruzie en dat heeft een heel zware tol op mij, mijn omgeving en zeker mijn school punten. Net nog zelfs was er laaiende ruzie over het alcohol gebruik van mijn moeder, waardoor ik nu al van deze ochtend zonder eten zit. Ze maken alsmaar ruzie en ruzie en betrekken mij hier vaak ik en ik wil gewoon dat het stopt. Maar ik vind het zo erg als ik eraan denk of zelfs hoop dat ze scheiden. Zou ik me hierdoor schuldig moeten voelen?

Is het erg dat ik wil dat mijn ouders scheiden? Ze maken heel vaak ruzie en dat heeft een heel zware tol op mij, mijn omgeving en zeker mijn school punten. Net nog zelfs was er laaiende ruzie over het alcohol gebruik van mijn moeder, waardoor ik nu al van deze ochtend zonder eten zit. Ze maken alsmaar ruzie en ruzie en betrekken mij hier vaak ik en ik wil gewoon dat het stopt. Maar ik vind het zo erg als ik eraan denk of zelfs hoop dat ze scheiden. Zou ik me hierdoor schuldig moeten voelen?