Een gezin

Hoi Ilse! Jouw verha is heel herkenbaar voor mij, en één ding kan ik je vertellen, het is heel normaal. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 16 was, ook ik ben maar doorgegaan en doorgegaan waardoor ik uiteindelijk na 2 jaar instortte. Een scheiding is een proces van rouw, en wanneer je niet genoeg tijd hebt om je daar op te richten, wordt het weggestopt en komt het er uiteindelijk vanzelf uit. En dat is goed, laat het er maar uit komen en voel die gevoelens maar, het is niet erg om je er rot over te voelen, het is juist goed dat het eruit komt. Blijf erover praten met mensen die je vertrouwt.

Dag Ilse, Wat dapper dat je hier jouw verhaal komt delen. Als ik jouw verhaal zo lees dan denk ik dat je een pittige tijd achter de rug hebt, wat knap dat je er boven op gekomen bent! Het is helemaal niet gek dat je nu die gevoelens zo ervaart! Die gevoelens lagen misschien niet meer zo op de oppervlakte maar werden geprikkeld toen je bij je vriend dat gelukkig gezin zag. Hopelijk waren de tranen een opluchting en kon je je hart luchten bij jouw vriend. Het is fijn om iemand te hebben met wie je af en toe die gevoelens kan delen als dat voor jou nodig voelt. Echt helemaal niet gek hoor, zelfs wel herkenbaar wat je schrijft. Ik kreeg er ook meer last van toen ik wat ouder was en de gelukkige gezinnen van mijn vriendinnetjes zag. Mij hielp het om mijn tranen gewoon te laten gaan en er met mensen die ik vertrouwde over te praten. Liefs, Rianne