Hallo allemaal, Mijn ouders zijn ook gescheiden. Bij papa heb ik het altijd lastig, eigenlijk vind ik het ook niet meer zo fijn daar. Ik vind mijn stiefmoeder niet echt heel aardig. Ze is eigenlijk altijd wel boos en irritant. Mijn stiefzus is ook bijna altijd wel chagrijnig. Ik heb er in het begin ook met papa over proberen te praten, maar ik ben er nu mee gestopt omdat hij dan altijd boos werd. Met mijn moeder kan ik het wel goed vinden en er goed over praten. Mijn oplossing nu is dat ik het bij papa laat gaan en dat ik mijn boosheid inhoud, dan als ik weer bij mama ben praat ik er weer over. Dit zorgt ervoor dat het wel altijd lastig is, maar wel fijner. En mijn stiefbroer daar heb ik eigenlijk ook nooit last van, want die zit altijd boven te lezen of op de laptop. Mijn vader die gaat ook altijd mee met mijn stiefmoeder. Vroeger vondt hij dat nooit maar nu ineens wel. Er zijn ook altijd heel erg veel regels, die moet ik allemaal onthouden en daardoor word het best wel druk in mijn hoofd/buik. Mijn broer die blijft heel vaak kalm, dat vind ik ook heel erg fijn. Ooit hebben wij natuurlijk ook wel ruzie, maar dat komt gewoon omdat wij broer en zus zijn. Bij mama heb ik 2 honden als ik dan boos ben knuffel ik er ook altijd mee. Kennen jullie dit misschien ook? En hebben jullie misschien nog tips voor mij? Laat het dan alsjeblieft weten. Groetjes, Anoniem

Hoi, Mijn ouderen liggen in een vechtscheiding en inmiddels 2 jaar later is het nog steeds geen rustige situatie. Ik kan goed opschieten met zowel mijn moeder als mijn vader, alleen mijn zusje heeft ruzie met mijn vader en komt daar ook niet meer. Hier heb ik het heel erg moeilijk mee omdat dus mijn moeder en mijn zusje allebei ruzie hebben met mijn vader en ik er als enige heen ga en er het beste van probeer te maken. Ik woon samen met mijn moeder en zusje en krijg zo dus heel vaak negativiteit mee over mijn vader en de hele situatie. Mijn vader heeft ook dingen gedaan die niet handig waren maar het is en blijft mijn vader. Zijn er meer mensen die in zo'n situatie zitten? Groetjes noor

Alweer twee maanden geleden hebben mijn ouders verteld te gaan scheiden, doordat mijn vader al een jaar lang vreemd gaat met een vrouw in Thailand. Afgelopen drie weken is hij daar weer heen gegaan, terwijl hij ons laat zitten met de pijn en het verdriet. Mijn vader en ik waren altijd de beste maatjes, hij was mijn voorbeeld en mijn grote held. Maar nu krijg ik het niet eens meer voor elkaar om hem aan te kijken in z'n ogen. . .

Hallo ouders, Zou graag mijn verhaal willen vertellen over hoe alles veranderden. Mijn ouders waren bijna 20 jaar getrouwd. Tot dat een oude collega van mijn vader in beeld kwam en mijn vader smoor verliefd werd op haar. Mijn ouders keren ruzie op 1e paasdag. Ik liep s'nachts naar beneden omdat ik niet kon slapen, en vond daar mijn vader slapend, op de bank. Ik vroeg aan m'n vader:"waarom lig jij op de bank?" Zegt hij:"ik kan niet slapen". De volgende ochtend stond ik op en het hield me de hele nacht bezig, dus ik besloot toch om het die volgende dag nogmaals te vragen. "Pap, waarom lag jij vannacht op de bank?" Mijn ouders haalde mijn zusje uit bed, en we zaten aan de ontbijt tafel want het was tenslotte (2e paasdag). Mijn zusje kwam beneden en mijn ouders vertelde dat ze al een tijdje ruzie hebben en dat ze zouden gaan scheiden. Wij natuurlijk helemaal geschrokken want wij zagen dit niet aankomen... Mijn zus kwam ook vanuit haar huis naar ons en die wist het al. We hebben er over zitten praten maat het verdriet van m'n moeder, zusje en zus was ontzettend groot. Mijn ouders gingen in relatie therapie om het nogmaals een kans te geven. Om de dag zeiden ze van: we gaan scheiden, we gaan het toch proberen. En dat "geping-Pong" bleef 2 maanden voortzetten. Mijn zusje en ik werden daar niet goed van, en werden daar ook heel emotioneel van. Tot dat mijn vader (die al een tijdje bij zijn ouders woonde) thuis kwam en zei:"we kunnen het echt niet meer proberen, en gaan echt definitief scheiden". Aan de ene kant was het een opluchting. Want nu was het zeker en duidelijk. Ik dacht dat alles zou gaan veranderen. Mijn vader en ik konden namelijk niet goed door een deur en dit zorgde voor veel dingen (ga liever niet verder hierin). Mijn vader ging op zichzelf ergens anders wonen zonder vriendin. En later met. Hij woond net buiten het dorp. Maar mijn ouders hebben de zelfde baan/passie en dat is namelijk brandweer. Waar ze elkaar veel tegenkomen. Mijn vader gaat nu een andere vrijwilligers post zoeken omdat hij mijn moeder niet telkens tegen het lijf wilt lopen. Nu zijn er al veel strubbelingen geweest in het gezin bij mijn vader, en krijgen mijn zusje en ik veel over ons heen. Veel verwijten: "jullie maken alles kapot, jullie zijn bewust aan het stoken tussen de relatie van mij en m'n vriendin". Dit doet erg zeer!. Mijn vader roept al weken:"je moeder is er al overheen". Maar dat is achteraf helemaal niet waar. Mijn moeder is er nog steeds kapot van. Mijn moeder durfd geen andere relatie aan te gaan omdat mijn vader haar heel veel pijn heeft gedaan. Soms vraag ik me wel eens af van: hoe zou het zijn geweest als ze nog samen waren ?. Ik ben nu 18 en ben bezig met een opleiding en heb mijn rijbewijs en auto op zak. Maar het liefst zoek je zulke dingen uit samen met beiden ouders... maar dat kon helaas niet. De vriendin van m'n vader is oke, maar het is en blijft moeilijk in sommigen tijden. Sommigen mensen zeggen:"als ouders gescheiden zijn is het beter voor het kind(eren)" daar ben ik het niet altijd mee eens. Mijn ouders zijn nu 1,5 jaar uit elkaar. Maar nog steeds blijft het moeilijk. En zou ik het liefst willen dat iedereen gelukkig is, op zijn of haar manier. Dit was mijn verhaal Groetjes lis

Beste allemaal, Ik ben 26 jaar en vorig jaar zijn mijn ouders gescheiden. Mijn vader heeft kanker gehad en is daarna volledig veranderd. Hij raakte in een soort midlife crisis, kocht een motor en wilde vrij zijn. Mijn ouders hadden de laatste 4 jaar al veel ruzies. Het zijn ook twee totaal verschillende personen. Mijn moeder is heel spontaan, enthousiast en open. Mijn vader is meer een gesloten man. Ik houd van allebei heel veel, maar het is echt een vechtscheiding geweest, toen kon ik het niet meer aan. Verschrikkelijk wanneer je ouders elkaar haten. Een paar weken nadat mijn vader besloot ergens anders te gaan wonen, bleek hij een vriendin te hebben van 36 jaar. Maarliefst 16 jaar jonger dan hij zelf is! Anyway, nu wilt mijn vader heel graag dat ik zijn nieuwe vriendin wil ontmoeten. Ik heb het al een jaar uitgesteld. Ze hebben inmiddels een huis gekocht en mijn ouders zijn officieel gescheiden. Ik zie er heel erg tegen op om haar te ontmoeten. Het voelt niet goed tegenover mijn moeder. Het voelt als een officiele beindiging van ons gezin. Van vroeger. En het liefst wil ik dat mijn vader weg gaat bij die vrouw. Maar kerst komt eraan. Ik wil graag bij mijn vaders familie met kerst zijn maar dan is die vrouw er ook. Zal ik niet gaan naar het kerst diner van mijn eigen familie? Of zou ik mijn eigen gevoel weg stoppen en gewoon die vrouw ontmoeten? Mijn vader wilt die vrouw niet thuis laten en zegt dan stellig: Dit is mijn nieuwe leven en daar hoort zij bij. punt. Hebben jullie tips? Groetjes, Tesssa

Hoi ik ben Nina en ik ben 15 jaar. Ik woon samen met mijn broertje, 2 zusjes, mijn ouders en mijn oma in een boerderij. Ik heb in de zomervakantie dit jaar te horen gekregen dat mijn ouders gaan scheiden, alleen dat het niet van beide kanten kwam maar alleen van mijn moeders kant. Ik vind dat super lastig, want mijn zusjes weten wel dat ze gaan scheiden, maar ze weten niet dat mama wilde scheiden. En ik zit nog ergens mee: Mijn ouders zeggen heel vaak tegen mij dat ik niet tussen mijn ouders hoef te kiezen, maar als ik soms een gesprek heb met mijn vader, dan zegt mijn vader dingen over mijn moeder, zoals bij voorbeeld dat zij niet wil overleggen met hem over dingen. Maar als ik dan bijvoorbeeld een dag daarna met mama ga praten, dan zegt mijn moeder ook dingen over papa, en dat is dan het tegenovergestelde van wat mama zegt. Dus nu heb ik alsnog het gevoel als ik moet kiezen. Ik weet niet wat ik moet doen om te zorgen dat dat gevoel weg gaat. Kan iemand mij tips en advies geven hoe ik hier mee om kan gaan????

hey, Ik ben Juliëtte en mijn ouders zijn nu zo'n 2 jaar gescheiden. Mijn vader woont in schotland (zijn thuisland) en ik woon eigenlijk altijd bij mijn moeder. De relatie tussen mij en mijn moeder is erg slecht en ik wil daar graag verandering in brengen, aangezien ik wel veel van haar hou. Omdat ik zo weinig bij mijn vader ben zorg ik ervoor dat ik daar geen ruzie maak. Bij mam is dat een ander verhaal.. Ze drijft mij naar mijn gevoel helemaal naar het uiterste en dan kan ik gewoon niet meer stoppen met boos zijn. Het liefst zou ik mijn vader meer zien zodat ik daar ook een deel van mijn frustraties kwijt kan.Ik heb gelukkig wel vrienden die me er doorheen proberen te helpen, maar die kunnen het probleem tussen mij en mijn moeder niet oplossen.. ik hoop dat jullie mij kunnen helpen. groetjes juliette

Iedereen hier weet hoe het is om gescheiden ouders te hebben die dit lezen en allemaal hebben ze wel iets waar ze mee zitten. Ik heb ook iets waar ik mee zit en ik vind super fijn om het met jullie te kunnen delen :) Iedereen heeft te maken met verschillende gezinnen die gevormd worden aan beide kanten van je ouders. Maar dat wilt niet altijd zeggen dat je bij beide gezinnen voelt alsof je erbij hoort. Bij mij is dat het geval. Ik houd van mijn vader echt waar, maar ik voel me als ik daar ben niet echt zijn dochter. In loop der jaren ben ik ook veranderd en heb andere behoeftes. Ik vind mijn vriendinnen belangrijk en ik zit in het eerste van het MBO. Alles bij elkaar vraagt ook veel tijd. Die jaren zijn ik en mijn vader steeds een stukje uit elkaar gegroeid. Ik heb vaker ruzies gehad en ben vaker gekwetst door hem. Dat alles zorgde ervoor dat ik niet meer echt graag naar hem toe wou. Maar nu heb ik er moeite mee. Ik heb erover gehad met hem en meer dingen verzonnen om samen te doen. Ik heb hem mee uit eten genomen en met hem meegeweest naar zijn werk. Maar hij probeert nooit iets terug te doen. Voor mij is dingen samen doen zo belangrijk. En daarom doet het me zoveel verdriet dat hij niks onderneemt om vaker met mij te zijn. Nu zijn er ook meerdere dingen gebeurd daar toen ik er was. Mijn stiefmoeder negeert mij sinds kort en dat geeft me zo een benauwd gevoel als ik daar kom. Ik voel me dan al helemaal niet meer welkom. Iedereen zegt ook altijd als je nou iets gezelligs doet met je stiefmoeder dat wordt het vanzelf beter tussen jou en je vader. Dan denk ik oke dus als ik haar gelijk geef en der zin geef dan is alles ineens weer goed. Niet dus! Dat werkt zo niet maar de familie kant van mijn pa begrijpt dat dus blijkbaar niet. Ik ga meer proberen om iets gemeenschappelijks tussen mij en mijn vader te vinden. Waardoor we straks onze band kunnen versterken en meer lol kunnen hebben en ik me eindelijk weer zijn dochter kan voelen.

goedenavond allemaal, mijn naam is Lindsay ik ben 19 jaar 2 jaar geleden gingen mijn ouders op niet zo n leuken manier uit elkaar. ik heb sinds en jaar en vriendje ik hoopte heel erg dat hij mij zou steunen in dit proces maar hij zegt dat ik me vader moet vergeten etc. maar dat is echt niet makkelijk want ik was echt en vaders kindje. hij vind mij zielig doen wat echt nergens op slaat. ik moest dit even ergens kwijt ik vind dit ook en prima platform. heel erg bedankt dat ik dit even kwijt kon. groetjes lindsay

Hoi ik ben Selena. Ik ben 13 jaar oud ik heb dus een vraag. Want als ik bij mij Vader geweest ben. En als ik dan in bed lig moet ik vaak huilen en denk aan hem. Mijn vraag is:wat kan ik daar aan doen?