Hoi Villa Pinedo en lezers, ik wil even zeggen dat ik het heel goed van jullie allemaal vind dat jullie je verhaal durven te delen op dit forum. Zelf wil ik ook wat schrijven. Mijn ouders zijn op mijn derde uit elkaar gegaan, dus ik heb niet echt herinneringen meer aan dat ze samen waren. Eerst bleef mijn vader in de buurt wonen, maar toen ontmoette hij een vrouw en voor haar verhuisde hij naar de andere kant van het land (200 km van mijn moeder af). Ik kon totaal niet met mijn stiefmoeder omgaan, ik vind stiefmoeder alleen al geen leuk woord. Ik zat de hele dag op mijn kamer en het enige wat ik tegen haar zei is: “Hoi.” Ze was heel streng, mijn vader mocht niet eens foto’s van ons in huis hangen. Mijn zus en ik voelde ons niet welkom. Op een gegeven moment kreeg ze baarmoederhalskanker. Wij konden toen niet naar mijn vader en zagen hem daardoor heel lang niet. Uiteindelijk is ze in 2014 overleden. Het was wel moeilijk, maar ik voelde me eindelijk weer eens welkom. Daar was ik nog wel blij om. Mijn vader heeft nu alweer een nieuwe vriendin. Ik dacht dat ik goed met haar om kon gaan, maar nu ik haar beter leer kennen heeft ze ook een hele onaardige kant. Soms is ze heel blij en lief, maar dat kan in een keer overslaan in een hele chagrijnige en boze kant. Ze heeft een autistische zoon. Hij denkt dat ik altijd met hem wil spelen, hij begon met heel erg te knuffelen en hij dacht dat hij mijn broer was. Ik heb na een tijd gezegd tegen mijn vader dat ik dat niet meer wil, dus dat is nu niet meer zo. Maar als hij er is, is het altijd heel ongemakkelijk omdat hij heel erg naar me kijkt of heel stalkerig doet. Ik ken sommige mensen met gescheiden ouders, maar bij hun is alles heel goed geregeld. Ik had gehoopt dat mijn vriendinnen me zouden begrijpen, maar ik geef ze alleen maar het gevoel dat het alleen maar om mij draait zeggen ze. Nu heb ik het gevoel dat ik er met niemand over kan praten. Mijn vader zegt dat hij me begrijpt, maar ik weet gewoon dat dat niet waar is, want hij verandert niets. Vorige keer dat ik een tekst plaatste op Villa Pinedo, zeiden mensen dat ik een brief moest schrijven en met een juf of meester moest gaan praten. Dat heb ik allebei al gedaan, maar ik ben er nu wel achter dat mijn vader gewoon heel anders denkt. Als ik iets leuks te doen heb bij mijn moeder, doet hij alsof het mijn moeders verantwoordelijkheid is en dan noemt hij het geen “papa-weekend”. Ik haat dat woord... Ik vind het ook moeilijk om te zien hoe vermoeidend het is voor mijn moeder. Ik hoop heel erg dat jullie me kunnen helpen! Liefs X

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn al ongeveer 5 jaar gescheiden, wat niet makkelijk was, maar nu zit ik met een probleem. Herkent één van jullie misschien dat na de scheiding er afstand komt tussen jou en broer/zus? Ik heb een zus (25) en een broer (20). Met mijn zus heb ik nog wel veel contact, maar die woont op zichzelf. Mijn broer woont bij mij en mijn moeder, maar in het begin van de scheiding heeft hij altijd bij mijn vader gewoond. Mijn broer besteed bijna nooit aandacht aan mij. Hij is altijd weg. Soms hebben we wel leuke momenten samen, maar daarna vind ik het weer moeilijk, omdat ik die momenten dan zo mis. Mijn ouders weten ook hoe hij is en hebben geprobeerd tot hem door te dringen. Ik mis mijn broer gewoon heel erg en ik wou dat ik wat meer contact met hem kon hebben, want voor je het weet is hij het huis uit en zie ik hem bijna nooit meer. Hebben jullie tips? xx

Thuis heb ik niet meer het gevoel dat ik thuis ben omdat ik 4 maanden geleden heb meegemaakt dat mijn ouders ruzie hadden en toen was het zelfs zo erg dat de politie er bij moest komen. Dat was al 1x vaker gebeurd waar ook de politie bij was betrokken en het is verder nog 3x gebeurd zonder politie maar toen vluchtte we 's avonds laat naar mijn oma en dan trok ik me helemaal terug van mijn moeder en mijn oma daardoor moest ik naar een psycholoog en die heeft mij EMDR gegeven maar door die situatie heeft mijn vader heel veel stress en mag ik van mijn moeder geen app contact met mijn vader...ik ben nog steeds bang dat er ruzie komt.....help.....

Hallo allemaal, het is nu kerstvakantie en ik dacht dat ik de ene week bij mijn vader was en de andere week bij mijn moeder. Maar nu moet ik bijna ongeveer om de twee dagen naar de een en dan na twee dagen weer naar de ander😔en als ik aan mijn moeder vraag wat de reden daarvoor is zegt ze: ‘lang verhaal en moeilijk uit te leggen’. Heeft iemand tips?☹️ Xx anoniempje❤️

Ik vind dat mijn stiefmama haar heel hard moeit met mijn leven op het gebied van mijn ouders. Het lijkt wel alsof ze niet kan uitstaan dat ik zo een goede band heb met mijn mama. Ik heb het haar al een paar keer gemeld dat ik het niet oke vind dat zij keuzes in mijn plaats maakt, maar het lijkt niet te helpen. Is er iets wat ik kan doen om dit te laten stoppen ?

Ik vind het vervelend dat mijn ene ouder iets stoms pver mijn andere ouder zegt wat kan ik hier het best mee doen

Hallo allemaal, kunnen jullie mij helpen? Mijn ouders zijn nog gewoon bij elkaar maar ze hebben vaak ruzie. Mijn zus en ik zitten daar dan tussen in. Dit ik nou al een jaar bezig en ik ben nog steeds bang dat ze gaan scheiden. Morgen is het kerst en dan ben ik bij mijn opa mijn ouders doen niet mee hebben jullie tips hoe ik me minder zorgen kan maken en toch een leuke kerst heb? groetje devanja

Beste ouders, ik ben een meisje van 15 jaar en mijn ouder zijn al 12 kaar gescheiden. Dit is het meest verschrikkelijke wat je kan over komen, zeker omdat het een vechtscheiding is. Mijn ouders kunnen nog steeds niet goed met elkaar omgaan en hebben zelfs nog ruzie. Dit maakt je als kind echt kapot, omdat je hier midden in zit. Daarom zou ik graag de ouders een tip geven: laat je kind nooiit merken dat je niet goed kan opschieten met de andere en praat zeker niet negatief of de andere ouder. Want een scheiding is al moeilijk genoeg, en als jullie gewoon normaal doen tegen elkaar verzacht dat de pijn een beetje. Zo maakt het momenten dat je ouders er allebei zijn een stuk minder akward en spannend. Liefs, maud

Hoi allemaal ik ben Brenna en mijn ouders staan op het punt van scheiden. Ik heb dit al meerdere keren meegemaakt toen ik klein was maar kan me niet meer herinneren hoe dat ging. Ik heb het best moeilijk maar ik weet ook niet hoe ik moet reageren op deze situatie. Kunnen jullie me alsjeblieft helpen???

Hoi! Ik heb gescheiden ouders, en mijn moeder is Deens dus de helft van mijn familie is Deens. Ik ben tweetalig opgevoed, en vroeger sprak ik vloeiend, en ook beter Deens dan nu. Mijn oma en opa komen nu uit Denemarken om bij ons kerst te vieren, en ik wil heel erg graag Deens praten, maar ik ben ben bang dat ik iets verkeerd zeg. Ik vind het heel erg vervelend want ik kán het gewoon! Maar elke keer sla ik toch weer dicht, omdat ik me schaam ofzo... mijn moeder ziet dit ook, en ze vraagt me dan om gewoon Deens met haar te praten, maar elke keer als ik dit probeer voelt dit heel onnatuurlijk omdat ik eigenlijk niet van nature Deens spreek, maar Nederlands. Dit is raar, vind ik, en ik wíl heel graag Deens praten, ik ben immers net zoveel nederlands als Deens ... Heeft iemand tips, of weet iemand misschien waardoor het kan komen dat dit plotseling een probleem voor me is, dat ik bijvoorbeeld ouder ben en nu meer ga nadenken of ik het wel goed doe? Alvast heel erg bedankt!