Wanneer ben ik klaar voor contact met mama?

Hallo Lisa, Bedankt voor je bericht. Dit is heel herkenbaar voor mij. Ik heb ook het contact met mijn vader verbroken, aangezien hij nooit een vader voor mij was. In het begin kreeg ik ook ontzettend veel reacties van personen. Iedereen bemoeide zich ermee, waardoor ik ook ging twijfelen. Maar desondanks bleef ik bij mijn standpunt en nu achteraf vind ik het nog steeds een goede beslissing van mij. Jij moet doen wat goed is voor jou. Mensen weten vaak niet wat er is gebeurd, waardoor jij dit doet. En daar hebben zij ook niets mee te maken. Blijf dingen doen die voor jou goed voelen. Luister naar wat je voelt, dat zal je echt verder helpen. En wie weet, wil je ooit weer contact. Soms doet afstand ook goed. Ik wens je veel liefs , Anne

Hoi Lisa, Super herkenbaar vind ik jouw vraag! Ook mijn zusje en ik hebben een tijdje geen contact meer gehad met mijn moeder omdat wij ons er niet goed bij voelden. Toen we nog thuis woonden moesten we (doordat onze moeder borderline heeft) veel voor haar zorgen en alles in het huishouden doen. Bij ons thuis was er ook nooit een fijn gevoel en zaten we vooral heel veel op onze kamer. Toen ik op kamers ging (ik was toen 18) woonde mijn zusje (toen 16) nog thuis.Doordat zij nu alleen met haar was trok zij dat niet goed en ging ze bij onze vader wonen. Sindsdien hebben zij eigenlijk nooit meer echt contact. Zelf heb ik heel soms contact met mijn moeder, al heb ik haar nu ook al een paar maanden niet gesproken. Wat mijn zusje heel erg had in de tijd dat ze geen contact meer had met onze moeder is dat ze dingen heel erg ging opkroppen en niets meer deelde. Eigenlijk voelde ze zich een stuk vrijer zonder dat gedwongen contact dat toch nooit positief was maar aan de andere kant voelde ze zich wel heel schuldig over die keuze. Ook in onze omgeving zeiden mensen vaak dat het niet normaal was om geen contact meer te hebben met je moeder waardoor ze zich heel schuldig voelde. Waar mijn zusje en ik heel erg veel aan hebben gehad is erover te praten met mensen die ons begrepen. Daardoor voelden wij ons minder schuldig en kon ik veel in de verhalen van anderen herkennen. Zelf zijn wij naar een KOPP-groep gegaan omdat er niemand in onze directe omgeving was die ons begreep. Maar als je dit liever anoniem zou willen doen kan je ook bij Villa Pinedo een Buddy aanvragen. Een Buddy is een andere jongere die net wat ouder is dan jij nu bent en ervaring heeft met eenzelfde soort probleem. Zij kan je dan tips geven maar ook gewoon met je praten en luisteren naar jouw gevoel en je begrijpen, want dat is super belangrijk! https://www.villapinedo.nl/vind-een-buddy/ Weet dat je niet de enige bent en dat er echt mensen zijn die je willen helpen! Je hoeft je ook echt echt echt niet schuldig te voelen over jouw keuze, mijn zusje en ik hebben precies hetzelfde meegemaakt en begrijpen jouw keuze ook echt helemaal. Het is heel goed dat je voor jezelf kiest en het feit dat je nog wel aan je moeder denkt is natuurlijk heel normaal. Zorg wel dat je hierover blijft praten met mensen die jou begrijpen en je keuze niet bevooroordelen want het is jouw gevoel, daar kan echt nooit iets slechts aan zijn! Heel veel liefs, Noami

Haai lisa, Ik heb zelf een half jaar geleden een stap gemakat om bij me vader weg te gaan vanwegen dat er dingen thuis gezegt en gedaan waren ik heb toen ook een paar maanden het contact verbroken enz ik had het der wel moeilijk mee mede dat het niet echt door mij vader kwam maar zijn vrouw. Maar in ieder geval ik snap dat je het der moeilijk mee hebt dat mensen zich der mee bemoeien. Deze mensen die doen het ook voor jou omdat ze weten dat het toch je moeder is ondanks ze dingen zegt tegen die niet leuk zullen zijn. Mis kan ne dit op school tegen je docent of eventueel een mentor zeggen en der over praten hoe hun der over denken. Of je zou met een speciaal iemand der over kunnen praten. Ik heb zelf weer contact met me pa gekregen toen mij mentor mijn vader wel op mij toestemming heeft uit genodigt op school bij een publieke presentatie met allemaal mensen der bij zo dat als er iets zou zijn dat er wel gwn mensen om me heen zijn die me zouden kunnen helpen