Hallo, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 was. Dat is nu bijna 13 jaar geleden. Maar ik kan het niet accepteren. Ik kan niet accepteren dat ik ze nooit zal zien knuffelen of een normaal gesprek met elkaar voeren. Of dat ze naast elkaar zitten als ik iets belangrijks heb van school. Het zijn gewoon de standaard dingen die een gezin een gezin maken en die ik mis. Nog steeds... Zijn er mensen die hetzelfde hebben? En hoe gaan jullie hier mee om? Want soms heb ik het gevoel dat de enige ben en dat ik me hartstikke aanstel en gewoon door moet gaan. Maar dat lukt niet. Soms is het zo erg dat ik huilend op bed lig, en gewoon niet weet hoe ik het moet volhouden. Heeft iemand tips?

Hoi als ik met mijn moeder op vakantie ben geweest of met mijn vader in dit geval met mijn moeder dan zie ik mijn vader heel lang niet en dan wil ik graag naar hem toe maar als ik dan in bed lig dan mis ik mijn moeder opeens. Ik heb aan leuke dingen gedacht en dat hielp hebben jullie ook nog tips?

ik mag mijn telefoon eigelijk niet naar boven als ik ga slapen want dan app ik de hele nacht door maar nu had ik dat toch gedaan voor 1x en nu is die voor 1 week afgepakt heeft iemand tips om mijn telefoon eerder terug te krijgen en als die in t huis zou liggen wat dan de beste plekken zijn om te kijken.. :)

Hoi Ik heet steven Ik ben 23 jaar Ik ben op zoek naar pleeg ouders Mijn familie heeft mijn in de steek gelaten Dat doet mijn erg veel pijn Laat mijn zo snel mogelijke weten Gr Steven

ik heb stiekem meegeluisterd naar wat papa en mama zeiden en toen hoorde ik de borden stuk gaan en ze zeiden ok genoeg we gaan uit elkaar en nu ben ik heel verdrietig want ik weet niet hoe ik met duy gevoel ommoetgaan

Hallo, ik ben een paar weken terug 15 geworden en daardoor is nogal wat commotie ontstaan. Dit was mijn tweede verjaardag met gescheiden ouders en het vorige jaar hadden we het met de hele familie, overigs erg gezellig, samengevierd. Maar toen mijn moeder en ik dit jaar opnieuw voorstelden het bij ons met de hele familie te vieren, was mijn vader hier opeens erg op tegen. De reden daarvoor was dat hij vond dat we toch niets meer samen deden en het dan te ongemakkelijk wordt. Mijn moeder en ik vonden dit heel raar en uit het niets en waren het er niet mee eens, vervolgens heeft hij gezegd dat hij niet zou komen. Maar goed hij kwam uiteindelijk dus wel, is 3 uur gebleven en het was naar mijn mening gewoon gezellig, niks geen raar gedoe. Het enige probleem was dat bijna mijn hele familie er niet bij was, en dit deed ook pijn. Waren er normaal nichten, neven, ooms, tantes en opa en oma. Nu waren ze of op vakantie (Oom, tante en neef aan m'n moeders kant) of niet wetend van mijn viering (Hele familie van m'n vaders kant), of niet in staat te komen (Mijn moeder haar vader). Nou vond ik dit dus vervelend maar er viel mee te leven wat mijn beide ouders waren er en deden normaal (iets dat iedereen natuurlijk wilt). Nu ben ik dus paar weken later bij mijn vader, vertelt hij dat hij zijn familie (die helemaal afwezig was) toch maar heeft uitgenodigd, maar dit wil ik dus juist NIET. Als ik zo, in twee compleet gescheiden werelden, moet leven is het toch helemaal niet leuk voor mij?! Wat gaan ze later doen als ik afstudeer, ga trouwen, kinderen krijg, etc, gaan ze dan ook apart komen? Wat kan ik doen?

Hallo, Ik ben pas geslaagd voor mijn havo-examen, en heb natuurlijk een diplomauitreiking. Mijn ouders zijn gescheiden, en het is vanzelfsprekend dat mijn moeder meekomt, omdat ik met haar een hele goeie band heb en bij haar woon. Nu weet ik niet of ik mijn vader moet/wil uitnodigen. Ik heb bijna geen contact met hem omdat ik daar geen behoefte aan heb. De enige reden waarom ik hem zou uitnodigen is omdat ik het anders 'zielig' vind, en omdat hij dan een belangrijke gebeurtenis in m'n leven zou missen. Maar eigenlijk weet ik niet zeker of ik hem erbij wil hebben. Ik denk dat ik hem niet zou uitnodigen omdat ik dat wil. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Als ik hem niet uitnodig, zou ik me heel erg schuldig voelen.. Wat moet ik doen?

Mijn ouders zijn nu uit elkaar. Maar mijn vader huilt nog steeds waar ik bij ben hij deed dit des tijds ook al en mijn ouders hebben nog steeds ruzie! Wat moet ik doen?!!

Hallo, Nadat mijn ouders nu tien jaar gescheiden zijn is een echtscheiding veranderd in de zogenoemde vechtscheiding. Eerst ruzie over de alimentatie en daarna over hoe ik (enige dochter) heen en weer ga in de weekenden die ik bij mijn vader ben. Mijn vader woont in de buurt van Amsterdam en mijn moeder in Middelburg. Om dus om de twee weken een weekend naar mijn vader te gaan kost dus elke maand mijn vader heel veel geld. Mijn vader moet namelijk het meeste rijden en komt in tijdnood. Ik heb namelijk nog drie andere kleine broertjes en zusje die toezicht nodig hebben. Mijn stiefmoeder is hier niet altijd toe instaat. Nu hebben mijn ouders een rechtszaak over het hele gebeuren met de trein en moet ik kiezen of ik met mijn zestiende van Goes naar Amsterdam ga of eerder. De trein van Goes naar Amsterdam is rechtstreeks en ik moet niet overstappen. Mijn moeder vind mij hiervoor nog te jong en houdt voet bij stuk om mij niet met de trein te laten gaan. Zij verwijt mij dan ook dat ik denk dat ik hier wel toe in staat ben. Omdat mijn ouders en hun advocaten uit dit probleem niet zelf kunnen komen gaat dit naar een rechtbank. Ik weet niet hoe ik mijn moeder tot bedaren kan brengen, aangezien ik geen zin heb om weer allerlei mailtjes en brieven te ontvangen. Ik heb binnenkort een afspraak met de rechter om mijn mening over dit scenario te geven, maar ik weet dat mijn moeder hierover helemaal over de rooie gaat. Ik ga natuurlijk gewoon de rechter vertellen hoe ik dit zie, maar hoe vertel ik dit mijn moeder zonder haar pijn te doen. Alvast bedankt.

Ik zou willen Lachen kan met iedereen Alleen maar warmte om me heen Kon fietsen naar jou toe Zonder onderliggend gedoe In jouw armen in slaap kon vallen Met m'n broers ging voetballen Met papa's hand in de mijne En die van mama in de zijne Met de hond ging rennen naar de zee En de hele familie mee Vrolijk gezang horend om me heen En mijn vader was een fenomeen In het theater stond te stralen Mensen luisterden naar mijn verhalen Familie met elkaar kijkend naar mij Na afloop iedereen trots en blij Dat ik iedereen kon knuffelen, en zij elkaar Dat mijn hond bij me was voor honderd jaar Dat ik al mijn familie uit kon nodigen als ik mijn diploma haalde Zonder dat ik van ze baalde Dat ik mam belde als ik verliefd was Op die ene leuke jongen uit de klas Dat ik ruzie kon maken wanneer dat nodig was Dat ik mocht smijten met alles van glas Jou vast kon houden voor altijd Zonder dat het de ander snijd Mijn ouders praatten met elkaar Dat het gezellig was, zonder gevaar Dat mijn neefje opgroeide met iedereen om zich heen Dat ik me altijd vrolijk voelde, nooit alleen Dat ik trots was op waar ik vandaan kom Dat papa me kon helpen met m'n rekensom Ik ze uitnodigde in m'n studentenkamer, Pap me hielp met een spijker en een hamer Ik voor het eerst op stap ging met m'n zus Iedereen trots vertelde over m'n eerste kus Dat ik praatte over alles wat ik wilde Dat ik een kind kon zijn wat rustig speelde Dat ik me nooit schuldig hoefde te voelen Alle woede weg kon spoelen Dat als ik later ja zal zeggen tegen de liefde van m'n leven Jij daar zal zijn om mij weg te geven. Maar ik ben bang dat dit alles niet zal gaan, Want mijn familie wil nooit meer naast elkaar staan..