het reizen

Beste Isabella, Bedankt voor je berichtje. Ik vind dat je echt super knap omschrijft wat je voelt en hoe de situatie is waarin jij je momenteel bevindt. En dat op je 14e al;-) Zoals je alles formuleert, zou ik het op zijn minst vreemd vinden als jij niet de verantwoordelijkheid kunt nemen om met de trein te gaan. Dat is zelfstandig en je hebt er zelf geen moeite mee, zoals je aangeeft. Ik begrijp jouw moeder ook wel, maar als jij voelt dat je dit prima aankan, dan mag niemand dat 'verbieden'. Je bent echter nog wel minderjarig en je ouders dragen de verantwoordelijkheid over jou. Ook al voel je je volwassen genoeg; je ouders (of in ieder geval één van hen) zullen zich altijd verantwoordelijk opstellen en bepaalde zaken lastig vinden. Spijtig om te lezen dat je ouders er zonder advocaten en rechter niet uit kunnen komen. Dat is erg herkenbaar, ik zat (en eigenlijk zit) in dezelfde situatie. In de nasleep ervan. Ik vind het dan ook heel goed om te horen dat jij je mening en inzicht op deze situatie durft te geven, en dit ook gaat doen binnenkort. Op deze manier worden jouw woorden en jouw gevoel meegewogen. Dat is erg belangrijk voor jou als kind. Ook al vind je moeder dit waarschijnlijk enorm lastig; als zij er als ouders niet uit kunnen komen, dan moet jouw mening ook worden gevraagd. Gelukkig gebeurt dat nu! Misschien is het een goeie eerste stap om eens een brief aan je moeder te schrijven, met daarin je uitleg en je gevoelens over de situatie. Dan kan ze er niet meteen tegenin gaan, maar heeft ze de tijd om JOUW gevoelens te lezen. Op die manier kun je op een fijne, rustige manier communiceren en alles goed uitleggen. Vervolgens kan ze ook haar emoties delen en jou het een en ander toelichten. Wie weet komen jullie dan iets dichter bij elkaar rondom deze situatie:-) Ik wens je veel succes en sterkte in de komende tijd, Isabella. Liefs, Yannick