hoi mijn naam is Maylika ik ben 9 jaar oud mijn ouders zijn op mijn 8e gescheiden sommige kinderen hebben er al langer last van dat weet ik en het is ook heel lastig maar dat komt er door dat ze maakte als het goed is (bij mij wel) alleen maar ruzie maar dat komt omdat mijn vader een tijtje heeft vast gezeten en dan zijn natuurlijk de regels veranderd oja mijn vader had niks gedaan! maar ze kunnen nu heel goed met elkaar omgaan en mijn moeder heeft een vriendje en mijn vader een vriendinnetje en mijn familie kan daar goed mee omgaan wand hun zijn niet de enige die gescheiden zijn in de familie maar ik praat er niet veel over met het gebeuren van mijn vader en dat ze gescheiden zijn ik ge trouwens om de week naar mijn vader en de anderen week naar mijn moeder maar hiermee word ik gelukkig geholpen wand ik mis de ander snel.. dit is zoonbeetje mijn levens verhaal ik ben ook benieuwt naar die van jou dus stuur hem naar villapinedo :D blijf positief

Lieve papa, Ik weet niet eens of ik je wel zo wil noemen, 'papa'. Want ben je nou wel een papa voor mij? Ik dacht dat een papa iemand is die van zijn kind houdt en dat ook laat merken, iemand die zijn kind onvoorwaardelijk steunt en altijd voor zijn kind klaar staat. Iemand op wie je boos kunt worden en op mag mopperen als het allemaal even niet meezit, zonder dat diegene ook boos wordt en tegen je schreeuwt. Helaas klopt mijn beeld van een vader niet meer met de werkelijkheid. Waarom is het zo veranderd, waarom ben jij zo veranderd? Ik mis hoe we samen naar The Voice keken, hoe we samen boodschappen deden en zelfs hoe we discussieerden als ik weer eens chagrijnig was. Ik mis de warme knuffels en de gezellige avondjes. Waarom kunnen we het niet weer fijn hebben samen, stoppen met ruzie maken en doorgaan met hoe het was? Ik wil niet boos op je zijn, maar je maakt het me niet makkelijk. Papa, ik mis je. Wanneer komt de oude jij weer terug? Fleur

Hallo, mijn ouders hebben ongeveer 6 maanden geleden aangegeven te gaan scheiden. Ik heb mij toen der tijd afgesloten van het verdriet. Maar ik merk nu sinds 2 maanden pas dat ik er eigenlijk wel echt super verdrietig over ben. Laatste tijd huil ik veel en heb nergens meer zin in. Is dit normaal ? hebben jullie ook na 2 maanden nog verdriet ? hoe lang doe je hierover om alles te verwerken?

Hallo. Een maandje geleden kreeg ik het stomme nieuws te horen. Sindsdien ben ik zo enorm moe en het maakt niet uit wat ik doe, ik blijf moe. Hoort dit bij het proces van alles? Zijn er meer mensen die dit hebben gehad? Iemand tips?

Hoi ik ben Emma, 23 jaar, studeer pedagogiek en woon samen met mijn vriend en zijn dochter. Via dit bericht wil ik met jullie mijn verhaal delen en hierbij tips geven aan zowel kinderen als (stief) ouders. Ik heb mijn vriend 4 jaar geleden leren kennen, de 3 jaar erna zijn we super goede vrienden van elkaar geweest. Op zijn verjaardag in dat 1ste jaar vriendschap heb ik ook zijn dochter leren kennen die toen nog 6 jaar was. In de jaren erna heb ik altijd een goede band met zijn dochter gehad. Toen onze gevoelens na 3 jaar vriendschap verder gingen dan alleen vriendschap hebben we dit ook naar haar duidelijk toe verwoord. sinds vorig jaar wonen we samen. Zijn dochter vind het geweldig en komt ook vaak bij mij knuffelen en zegt dat ze me lief vindt. Soms vertoont ze echter opstandig gedrag, maar dit hoort bij de leeftijd. Ik maak haar dan ook duidelijk waarom bepaalde dingen die zij wilt niet gaan hierbij overleg ik wel altijd met haar vader. Ik vind het belangrijk dat een kind van gescheiden ouders een duidelijke structuur heeft. Samen met haar moeder worden er regels bepaald die ze in beide huishoudens na te leven heeft. Wij vinden het belangrijk dat ze weet wat van haar verwacht wordt en dat ze bij beide altijd welkom is. Als vriendin van vader heb ik de stiefmoeder rol er gratis bij gekregen. Toch lees ik vaak dat die negatief is. Bij mij is die echter positief omdat ik weet dat ik bij mijn vriend nooit op de eerste plaats zal staan daar staat namelijk zijn dochter en daar heb ik vrede mee, als ik dat niet had, had ik ook niet voor hem moeten kiezen klaar. Daarnaast weet ik dat ik niet de moeder van het kind ben. Ze heeft een moeder en ik wil haar moeder niet van haar afpakken en eisen dat ze mij als moeder moet gaan zien. Dat wil niet zeggen dat ik niet voor haar klaar sta als er iets is. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ze een mama heeft en dat ik die nooit wil en zal vervangen, maar dat ze bij mij altijd welkom is als ze een probleem heeft. ik hoop dat ik mezelf duidelijk heb kunnen maken mocht dat niet zo zijn stel gerust vragen.

Hey allemaal, Een paar weken geleden kondigde mijn ouders aan dat ze gaan scheiden. Mijn vader woonde al een tijdje niet meer thuis en ik had het al zien aankomen want ik praatte er veel over met mijn moeder. Een week nadat mijn moeder (mijn vader wilt het eigenlijk niet) het besluit had genomen te scheiden kwam ik achter dingen die mijn vader heeft gedaan in het verleden. Pijnlijke dingen die ik beter niet had kunnen weten omdat het allemaal al zwaar genoeg is. Door deze dingen ben ik verdrietig en erg boos op mijn vader en ons contact is nu erg slecht. Elke keer als ik hem zie klap ik zo ongeveer helemaal dicht en is het ongemakkelijk. Hij blijft maar herhalen hoe naar hij het vind en hoeveel hij van me houd. Het liefst zou ik hem niet meer zien maar...het blijft mijn vader. Iemand tips of hulp om hiermee om te gaan?

Hi! Ik ben Femke en mijn ouders zijn een half jaar gescheiden... Mijn ouders hebben zoals je dat noemt een vechtscheiding. Mijn vader heeft zelfs de politie gebeld toen mijn moeder weg ging! Ze hebben het met mij en mijn broertje en zus ook de hele tijd over elkaar. Vader: "ja en je moeder steelt spullen uit het huis" Moeder: "en je vader zegt wel dit maar hij doet eigenlijk dat!" Ik was het een keer HELEMAAL zat dus heb ik mijn oortjes in gedaan! Het is echt gewoon.. Erg! Zeg dat niet tegen je kinderen! Praat maar met je vrienden ofzo!

Hallo Mij ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden. Ik merkte er toen nog niet zo veel van. Maar nu wel. Ik ben een keer in de twee weken bij mijn vader. Dat is wel jammer want ik heb ze nooit echt bij elkaar gezien. Ze hebben ook weinig contact met elkaar. Dus ze houden zich ook weinig aan de afspraken. Groetjes Caspar

Hey pap, Hoe is het? Wil je weten hoe het met mij gaat? Eigenlijk wel goed. Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat ik voor het laatst naar jou toe ben gegaan. Ik woon nu bij mama en ik heb het best naar mijn zin. Maar toch. Jij hebt het echt verpest bij mij door bijvoorbeeld niet te accepteren dat ik soms bij mama moest blijven om naar de competitie te gaan. Of mij veel te laat een verjaardagscadeau geven. Of helemaal boos op mij te worden omdat ik school heb tot half 5, en jij mij dan later moet ophalen. Maar pap. Kan je iemand die zich niet als een vader gedraagt wel pap noemen? En kan je toch verlangen naar een vader die wel normaal doet als je iets hebt? Dat is toch normaal? Ik weet het niet meer. Ik ben heel erg boos. Maar ook toch een beetje verdrietig. Maar nu wil je het ineens goed mij maken. Moet ik dat dan accepteren of niet? Of moet ik eens alle tranen tellen die ik om jou heb gehuild. Of kijken hoeveel uren ik koppijn door jou heb gehad. Ik twijfel pap. En ik weet niet of ik het wel wil goed maken. Ik heb denk ik nog een beetje tijd nodig. Liefs, Je dochter.

Hoi, ik ben Sam, 12 jaartjes jong, en mijn ouders zijn al sinds ik 3 was gescheiden. Ik kan met mijn moeder goed overweg maar met mijn vader en zijn vrouw helemaal niet. Een klein voorbeeld: ik kwam laatst van school terug en dan fiets ik altijd langs mijn moeders huis. Maar ik was dus bij mijn vader. Het regende keihard en toen kwam ik mijn moeder tegen. Ze vroeg of ik even binnenkwam om wat thee te drinken en natuurlijk zei ik ja. Ik belde meteen mijn stiefmoeder op dat ik even bij mijn moeder was. Ze nam niet op dus had ik een SMS gestuurd. Ik zette daarin o.a. dat mijn vader mijn regenbroek niet had ingepakt en dat ik toen met mijn moeder was meegegaan. Toen ik thuiskwam was mijn stiefmoeder heel erg boos op mij omdat ze vond dat ik mijn vader de schuld gaf van mijn regenbroek. Maar dat was helemaal niet de bedoeling! Daarna was ik maar mijn huiswerk aan het maken. Maar toen kwam mijn vader ook thuis en hij was boos en zei dat ik weer eens een klotesfeer had veroorzaakt en dat ik hem dus de schuld gaf. Daarna schreeuwde hij ook naar me alle frustraties die hij met mijn moeder had opgelopen. Want mijn moeder had dus ook een bericht naar mijn stiefmoeder gestuurd. Hij schreeuwde dat het mijn schuld was dat mijn moeder dat bericht had gestuurd en nog VEEL meer. Ik heb toen teruggeschreeuwd dat hij dat tegen mijn moeder moet zeggen. Hij zei tegen mij dat ik moest dimmen. Alsjeblieft iemand met dezelfde situatie of iemand die me begrijpt. Dat zou al heel fijn zijn.