Mijn ouders zijn sinds 1.5 jaar uit elkaar. Mijn moeder is na de scheiding meteen gaan daten, en heeft nu ook al 10 maanden een relatie. Mijn vader zit nu ook in een beginnende relatie. Ik ga om de week van mijn vader naar mijn moeder en vind het heel lastig te accepteren dat hun partners in mijn huis komen. Ik vind het vies en voel me er niet meer door thuis. Gedachten als “ hier heeft hij ook gezeten” gaan vaak door mijn hoofd. Het word eigenlijk met de week erger en sinds kort heb ik hierdoor ook last van paniek aanvallen. En geen idee hoe ik hier mee om moet gaan.

Hoe kan ik het best tegen me vader vertellen dat ik bij me moeder wil wonen en bij hem logeren?

Ik kan er moeilijk mee om gaan dat ik telkens ergens anders woon. Hoe kan ik me dan ooit ergens thuis voelen.

Ik en mijn vader hebben een ruzie gehad waardoor hij over dingen heeft gelogen, ik heb mijn vader nu al bijna een maand niet gezien en hij wil wel op mijn musical komen, hij heeft mij ook vandaag geappt. Ik heb nog niet gereageerd want ik ben bang dat hij gaat vragen waarom ik niet meer kom, ik heb het gevoel alsof mijn vader niet meer van mij houd. Iemand tips?

Mijn ouders zijn al 30 jaar getrouwd, alleen de laatste tijd gaat het de slechte kant op. Vorig jaar kwamen we erachter dat mijn vader vreemdging. Dit was hartbrekend voor mijn moeder zus en ik. Een man waar je naar opkijkt, er razen zoveel emoties door je heen maar voornamelijk teleurstelling. We besloten gezamenlijk hem nog 1 kans te geven. Ik heb altijd een goede band gehad met mijn vader. Vanaf dat moment is het nooit meer hersteld, ik gedraag me normaal, maar het doet ontzettend veel pijn als ik naar hem kijk. Mijn moeder heeft het erg moeilijk om het te verwerken. Maar we zijn nu al een jaar verder op een moment moet je het kunnen laten rusten, of je moet er een punt achter zetten. Op het moment voelt m’n moeder zich niet meer gehoord door mij en m’n zus. Alleen na een jaar lang gezeik over je heen te krijgen is dat logisch, ik wil zo graag dat het weer normaal word maar dat zal het nooit zijn. Dit huwelijk wat weer is voortgezet is uitstel van executie, ik verwacht ook niet dat dit meer ooit zal werken. Het wordt met de tijd erger en erger en ik voel me hierdoor zo eenzaam. Ik ben van nature altijd heel gelukkig, maar iedere keer als ik thuis kom en ik merk weer dat er ruzie is geweest zakt het moed me weer in de schoenen. Mijn wens is dat m’n ouders het met elkaar oppakken en weer verder gaan met hun leven, misschien ben ik naïef of durf ik de waarheid niet onder ogen te zien. De tijd zal het leren.

Mijn ouders maken veel ruzie, en daar heb ik veel moeite mee. Wat kan ik hieraan doen?

Mijn ouders zijn nu bezig met de scheiding en hebben nu ook vaak gespreken met mensen voor de scheiding. Alleen het voelt alsof mijn vader nu denkt "we gaan scheiden dus ik hoef er niet meer te zijn voor de kinderen. "Toen ik erachter kwam een jaar geleden dat het niet goed ging tussen mijn ouders een jaar gaat het dus al niet goed, maar mijn moeder wilde het nog blijven proberen en vertrouwen op geloof (ik ben christelijk )sinds dat het niet goed gaat heb ik eigenlijk al een beetje een slechte relatie met mijn vader ik vind het gwn zo zielig voor mijn moeder. Want ze staat er echt al gwn bijna een jaar alleen voor me vader woont gwn nog in ons huis maar het voelt alsof hij er niet meer is. Hij slaapt nu ook op zolder in de kamer van mijn broer en daarom moet mijn broer nu bij mijn moeder slapen. Waarschijnlijk moeten we ook verhuizen want het huis is te duur om nog door te betalen dat vind ik eigenlijk niet erg dat we moeten verhuizen

Zit nu in het begin van de scheiding en mijn ouders ruziën zooooo vaak ik wordt er gek van en soms wil ik huilen maar komt het er niet uit super irritant. Zou iemand mij tips kunnen geven om hier het best mee om te gaan

Hoe kan ik met mijn gevoelens omgaan met de situatie bij me vader en ik hem niet zie, terwijl het bijna Vaderdag is?

Mijn ouders hebben me net verteld dat ze gaan scheiden, maar het voelt nog niet zo. En ik voel ook zo’n kut gevoel dat we nooit meer iets leuks gaan doen. Ik mis het nu al. Bijv. we gingen altijd samen naar de Efteling maar dat gaat nooit meer gebeuren. Het voelt echt zo gek. Ik denk gewoon de hele tijd dat het een gedachte is maar het is echt zo.. kan iemand mij helpen?