Dit weekend is het weer zover, het is Pasen. Ik vind het altijd moeilijk om me op te splitsen tijdens de feestdagen. Toen ik jonger was en nog thuis woonde bepaalde mijn moeder eigenlijk altijd dat we alle feestdagen bij haar waren. Als ik dan naar mijn vader ging vroeg hij altijd wel of ik langs wilde komen, maar eigenlijk durf(te) ik dat niet goed, vanwege mijn moeder. Ze kan dan best wel boos reageren namelijk. Nu woon ik sinds 2 jaar op mezelf en eigenlijk wordt het nog lastiger om te kiezen. Nu wil ik aankomend weekend naar zowel mijn vader als mijn moeder, maar weet ik ook dat mijn moeder dat niet leuk vindt, omdat ik al zo weinig (1x per maand) naar huis kom... Heeft iemand goede tips of adviezen? Groetjes, Roos

Ik vind het erg lastig dat mijn ouders uit elkaar zijn. Ik weet ook niet hoe ik er mee om moet gaan. Hoe ik het een plek moet geven. Weten jullie misschien iets?

Hallo, Ik ben Linda, een meisje van 18 jaar. Vanavond hebben mijn ouders me gezegd of ze niet zeker weten of ze nog wel samen willen blijven. Ze hebben het ook over de mogelijke toekomst gehad, dat ze dan het ouderlijk huis moeten verkopen die voor mij zo vertrouwd is, dat ik steeds heen en weer moet omdat ze mij allebei willen hebben... Het klinkt misschien zwak, maar ik ben nu al ongeveer 5 uur lang aan het huilen. Ik weet niet wat ik moet doen, ik heb het gevoel dat mijn hele leven opeens in elkaar valt! Het enige vaste, vertrouwde punt die er altijd voor mij was gaat misschien uit elkaar! Hoe zijn jullie hier mee omgegaan? Ik hoor graag wat tips van jullie! Groetjes, Linda.

Ik had een foto samen met mijn zussen en mijn moeder op Facebook gezet. Mijn stiefmoeder, bij wie ik woon, heeft erbij gezet 'vind ik leuk' en nu voel ik me schuldig tegenover mijn stiefmoeder. Ik zet nooit een foto met haar op Facebook. Een heel gek kloote gevoel, dat schuldgevoel. Geen idee wat ik ermee moet.

Dit weekend ga ik weer naar mijn moeder. Ik zie er tegenop. Mijn ouders praten niet met elkaar. We spreken af dat mijn vader ons, mijn broer en ik, halverwege brengt en mijn moeder haalt ons op een paarkeerplaats op. Zo ongemakkelijk, elke keer. Zo stom dat ze niet met elkaar praten. Waarom kunnen ze dat niet doen voor ons. Het zou voor ons zo veel gemakkelijker zijn. Wij moeten alles regelen. "Zeg maar tegen je moeder" of andersom. Het zijn twee volwassenen mensen maar dat is eigenlijk niet zo. Twee kleuters lijken het wel en dan zeggen ze op de kleuterschool dat je als je ruzie hebt, het meteen goed moet maken. Waarom ouders niet? Ik heb er geen zin in om van de ene naar de andere auto te lopen. Het went gewoon niet. Heeft iemand oplossingen want dit wil ik echt niet meer!

hoi, mijn ouders zijn gescheiden, al heel lang geleden, toen ik 3 was. me vader heeft een nieuwe vrouw getrouwd en een kind gekregen met haar, ik vind mijn stiefmoeder en halfzusje heel erg lief. mijn moeder is ook getrouwd met een man en heeft ook een kind gekregen.(mijn halfbroetje, ook een lieverdje). Maar sinds een jaar zijn zij ook weer gescheiden en nu heeft me moeder weer een nieuwe vriend, maar die vriend is de vader van mijn beste vriendin, best wel lastig maar toch ook weer heel leuk. maar nu, ik ben om het weekend bij me vader en alle door de weekse dagen bij me moeder, maar als ik naar me vader ga neem ik altijd kleren, gadges, enz mee naar hem omdat ik alle spullen bij me moeder heb. maar als ik maandag naar school moet, van een weekend bij hem, moet ik mijn hele zware tas meenemen naar school, ik ga altijd met de bus naar school. ik wilde dat het anders kon, naar school met een zware tas! groetjes Linthe

Zoals elk jaar is de vakantie opgedeeld onder mijn ouders, de ene de eerste 3 weken en de ander de laaste 3. Alleen nu wil mijn vader opeens wisselen van weken. Mijn moeder vind het goed en zei dat die even moest bellen, me vader is alleen te beroerd om haar te bellen om erover te praten. Wat ik ook zeg hij wilt haar niet bellen. Hij wil gewoon niet met haar praten erover.. iemand een idee hoe ik kan helpen of oplossen? Groetjes, een voetballend meisje

Hoi, mijn ouders zijn nu zo´n 2 jaar gescheiden en ik heb sinds die tijd doordeweeks bij mijn vader gewoond en in het weekend bij mijn moeder. Mijn vader heeft het vaak nog erg moeilijk met de scheiding en ik ben (voor mijn gevoel) niet heel erg close met hem om het zo maar even te zeggen. We maken wel vaak ruzie. Mijn moeder mis ik constant heel erg. Ze woont ongeveer 45 km bij mijn school (en vader) vandaan en ik wil geen weekend met haar missen. Ik ben er al een tijd mee bezig om bij haar op school te kunnen komen en bij haar te kunnen wonen. Nu heeft mijn moeder met de afdelingsleider gebeld en ik moet als ik daar snel wil beginnen, al na de vakantie heen. Maar ik heb bij mijn vader mijn vriendinnen en twee hechte toneelclubs waar ik op zit. Ik weet niet of ik gelijk moet gaan, het half jaar af moet maken of het gewoon helemaal niet moet doen.

Hallo lezer, Mijn ouders zijn nu bijna 13 jaar gescheiden. Mijn vader kreeg namelijk een onechtelijk kind. Een jaar na de scheiding trouwde hij met de moeder van zijn kind en ondertussen was er al een tweede kind. De eerste jaren verliepen prima. Toen ik twaalf was en ik in de tweede brugklas zat, ging het fout. Ik kreeg flinke ruzie met mijn stiefmoeder. Met als gevolg dat ik en mijn stiefmoeder elkaar vier jaar niet hebben gezien of gesproken. Na mijn eindexamen probeerde mijn vader het weer goed te krijgen tussen mijn stiefmoeder en mij, we zouden samen op vakantie gaan. Maar hier ging het ook weer fout. Dit is ook alweer twee jaar geleden, met geen contact. Door dit geruzie zie ik mijn vader nauwelijks. En eerlijk gezegd, ik heb er geen behoefte meer aan! Hij koos voor haar in de ruzies en heeft nooit de moeite genomen om mijn zusje en mij goed op te nemen in zijn gezin. Wij vielen eigenlijk vanaf moment 1 buiten de boot. We moeten ons voorstellen als de kinderen van, weinig mensen kennen ons als ‘de kinderen van’. Ik ben overigens niet de enige die ruzie heeft met mijn stiefmoeder, de familie van mijn vaderskant kan ook niet omgaan met haar houding. Maar door dit gedoe bouw ik een muur op. Mensen kunnen mij moeilijk ‘doorgronden’. Dit hoor ik zo vaak, ik probeer mezelf ook opener op te stellen. Maar ik ben vaak ‘teleurgesteld’, je wordt in de steek gelaten (om maar iets te noemen). Door die muur ben ik ook een achttienjarige die geen relatie heeft gehad tot nu toe. Ik durf ze simpelweg niet aan te gaan, bindingsangst zou ik het bijna noemen. Maar als mensen te dichtbij komen (figuratief) duw ik ze weer weg. En dat ben ik nu eigenlijk wel SPUUGZAT! Maar ik kan mezelf niet veranderen. En het lukt me ook echt niet. Maar is dit herkenbaar? En hoe en wat zou ik kunnen doen? Die muur moet worden afgebroken.

Mijn vader wil weg bij mijn moeder maar hij weet het nog niet zeker. Hij heeft het ook nog niet aan me moeder vertelt. Ik wil niet niet dat ze uit elkaar gaan. Maar ik weet niet zo goed hoe ik dat duidelijk moet zeggen.