Ik ben moeder van een dochter van 7 . Ik en de vader van mijn dochter zijn nu drie jaar gescheiden. Wij hebben goed contact en hebben ooit afgesproken dat onze dochter 1 weekend per twee weken bij haar vader is. Nu valt het ons beiden op dat ze ,alleen als ze daar is , vaak op het moment van bedtijd , zegt dat ze mij mist, moet huilen , soms zelfs naar huis wil. Als ze bij opa en oma is doet ze dat nooit. En bij mij thuis ook niet. We vragen ons af hoe we hiermee om moeten gaan. We hebben al geprobeerd om haar dan 1 nacht daar te laten slapen ipv 2 maar ook dat lijkt niet echt te helpen. Misschien weten jullie hoe we het aan zouden kunnen pakken?

De vader van mijn dochters ( 18 en bijna 16) en ik, zijn inmiddels 10 jaar gescheiden, helaas is er sinds een jaar, op verzoek van de meiden geen contact meer met vader. Sinds anderhalf jaar heb ik een nieuwe relatie, waar ook de meiden heel blij mee zijn. Echter, we zouden wel willen samenwonen, maar niet beide kinderen willen mee. De jongste wil wel graag mee, zij ziet vooral voordelen. De oudste is erg gehecht aan het dorp waar we nu wonen, de plek waar we willen samenwonen is ongeveer 10 km verderop. Uiteraard wil ik rekening houden met de meiden, maar wat is verstandig ? Het huis aanhouden is geen optie, helaas ( lijkt me voor de oudste ook te vroeg)

Ik ben juf op de basisschool en een leerling in mijn klas (groep 5) heeft gescheiden ouders die nog vaak boos op elkaar zijn. Ik zie aan hem dat hij hier nog veel verdriet van heeft en soms komt dit er heel heftig uit op school. Thuis speelt er van alles waar ik maar weinig van weet. Als ik met hem hierover praat laat hij af en toe iets los, maar ik merk dat hij het liever wegstopt en er niet over praat. Ik wil hem zo graag helpen om wat meer lucht te krijgen en ruimte te geven aan zijn emoties, maar ik weet niet goed hoe. Ook twijfel ik of ik dit met zijn ouders kan bespreken. Hebben jullie tips?

Lastige vraag hier. Nu 3 maanden "uit elkaar", besluit van mijn ex. We woonden in het buitenland en ik heb geen andere keus gezien (ivm werk en sociaal leven) dan een maand geleden terug naar Nederland te gaan. Twee kinderen (14 en 10 jaar) die momenteel nog bij ex wonen in het buitenland, in elk geval tot de zomervakantie. Ik heb ze duidelijk uitgelegd dat ik ze niet in de steek laat, maar dat ik in Nederland ga zorgen voor werk (inkomen) en een huis. Jongste heeft aangegeven bij mij te willen wonen, oudste wil graag haar school afmaken waar ze nu zit. Zoals oudste zelf zei: ik kies niet vóór papa of tégen jou, ik kies voor mijn school. Mijn angst is dat de kinderen uit elkaar groeien als de ene hier en de andere dáár zit. De afstand nu (en straks) zorgt er ook automatisch voor dat de kinderen hun ouder-op-afstand (én dus ook de zus) niet heel regelmatig zullen kunnen zien. Hoe lossen we dit op?

Mijn vriend en ik zijn nu 15 maanden uit elkaar. Inmiddels is gebleken dat hij vrij snel een vriendin in Praag heeft gekregen. Zij woont daar momenteel nog en is inmiddels 20 weken zwanger. Onze kinderen van 4 en 6 hebben haar nu 3 keer gezien. Ze weten nog niet dat ze zwanger is. Mijn vriend heeft beloofd dat komend weekend te gaan vertellen. Zijn vriendin komt waarschijnlijk in juni bij hem wonen als ze 6 maanden zwanger is. Onze kinderen gaan haar in de meivakantie tijdens een vakantie naar Praag nog een keer zien alvorens ze deels bij haar gaan wonen (Wij hebben co-ouderschap) Het lijkt mij moeilijk voor ze om zoveel nieuwe gebeurtenissen in korte tijd mee te maken. Want nadat ze 3 maanden aan haar hebben kunnen wennen komt er ook een halfzusje bij. Mijn vraag is wat wijs is. Is het verstandig ze hier professioneel in te laten begeleiden? Of is het beter om af te wachten of ze hier problemen mee gaan ervaren? Helaas is het moeilijk hier een open gesprek met hun vader over te hebben. Hij voelt zich erg aangevallen en wil geen hulp

Hoi. Ik ben een moeder van 45 jaar oud en sinds december 2016 gescheiden. Ik heb een dochter van ruim 15 jaar. Net na de scheiding kwam ze naar mij toe. Mijn huwelijk zal al ruim 6 jaar niet goed en ik kwam mijn vriend tegen tijdens mijn huwelijk. Ik ben vreemd gegaan, mijn gevoel voor mijn ex-man was al jaren weg en mijn verliefdheid kon ik niet tegenhouden. Dat mijn dochter naar mij toe kwam, ging wat moeizaam, wat ik kan begrijpen. Wel merkte ik aan haar dat ze het niet fijn vond elke keer allemaal trappen op te moeten, er is geen lift in het appartement waar ik nu woon. Ze woonde altijd in een patiobungalow en dat was voor haar haar thuis. Haar vader wilde nooit scheiden, riep 'wat ik moest gaan doen op een flatje 4 hoog'. Dit heeft hij behoorlijk vaak geroepen en ik ben van mening dat dit zeker een reden is dat mijn dochter met tegenzin kwam. Uiteindelijk zie ik haar niet meer, al ruim een jaar niet meer. ik stuur mailtjes, geen antwoord.Wat kan ik doen? Ze woont bij haar vader en vriendin. Met ex-man geen contact meer, helaas.

Hallo, Mijn man is verliefd op een ander en wil bij mij weg. Er is geen ruzie (nooit geweest), wel een hoop verdriet bij mij. We hebben 3 top kinderen van 13 (tweeling)en 12, Nu kom ik van oorsprong uit Friesland waar ook mijn familie woont. En zou ik graag weer terug willen, dichter bij mijn familie. Dan zou ik de kinderen meenemen, en zien de kinderen hun vader nog maar een weekend in de 2 weken. Ik moet zo ie zo verhuizen want ons huis kan ik niet alleen betalen. Ik haal dan wel de kinderen uit hun vertrouwde omgeving in de buurt van Rotterdam. Maar ik maak me ook zorgen, gaan ze het daar ook weer naar hun zin krijgen? Doe ik hier wel goed aan? Graag hoor ik wat jullie ervaringen zijn.

Hoi allemaal! Sinds een paar jaar ben ik stiefmoeder van drie hele leuke jongens van 8,11 en 15. Heel blij ben ik dat het contact tussen hun vader (mijn vriend) en moeder goed is. Ook het contact tussen hun moeder en mij is prima! Waar het contact eerst (misschien ook wel logisch na een vrij heftige scheiding) nogal stroef verliep, gaat het nu heel goed. Zo goed dat ze steeds vaker met z'n vijven dingen samen ondernemen. Zelf kom ik uit een gezin waar mijn ouders een vechtscheiding hadden en er veel sprake was van ouderverstoting. Ieder kind gun ik dus heel erg twee ouders zoals de ouders van mijn stiefkinderen. Heel stom voel ik ook ergens een beetje jaloezie. Zo wordt mij niet gevraagd of ik ergens bij wil zijn of hoor ik het pas achteraf. Mijn vriend neemt het niet heel serieus want alles gaat toch prima zo? "Mag" ik als stiefouder wel iets met dit gevoel of moet ik het laten? Is het belangrijk dat ze dingen samen blijven doen? Gaan de jongens mij wel zien als aanvulling op hun leven als ik ook niet bij "het gezin" word betrokken? Liefs

Hallo,ik ben een jonge stiefmoeder van 3 kinderen van 12.11 en 7 jaar. Mij en mijn man is ter ore gekomen dat mijn stiefkinderen mij niet aardig vinden. Dit is helemaal niet te merken in omgang met elkaar en het is hier vrijwel altijd gezellig. Ik heb veel voor mijn stiefkinderen over en vind het belangrijk dat ze zich thuis voelen. Ook ben ik bijna nooit streng. Oke ik bemoei me wel eens ergens mee maar het is toch ook mijn huis vind ik dan.zelf heb ik een beetje het idee dat de kinderen dingen tegen hun moeder zeggen om andere redenen dat ze niet positief durven te zijn. Ik ben me van geen kwaad bewust eigenlijk wat ik nu verkeerd doe uit een gesprekje kwam ook weinig bijzonders uit dus dat hebben we al geprobeerd. Het vervelendste vind ik van dit alles dat ik niet weet hoe ik me nu moet gedragen in mijn eigen huis.ben sowiso van plan ze meer naar hun vader te verwijzen en dan maar wat minder te regelen. Hebben jullie tips?

Ik en mijn ex partner hebben een dochter van 6 jaar. We zijn nu 5 jaar gescheiden. De regeling is dat onze dochter bij mij woont maar om het weekend en om de woensdag bij mijn ex is(inclusief de nacht). Nu wil vader graag het weekend tot maandagochtend maar ik vind dit teveel voor onze dochter. Zij zou op school moeten schakelen, na school naar BSO en dan pas naar mij. En dan begint woensdag het weer opnieuw. We worden het niet eens. Wat is jullie advies?