Ik ben 7 jaar geleden uit elkaar gegaan met de vader van mijn kinderen, die nu 8 en 10 jaar zijn. Onze relatie is over gegaan, omdat hij een ander had ontmoet die woont in Zeeland. Inmiddels woont hij daar samen met haar en heeft met haar 2 kinderen. Ik woon zelf met de kinderen in Noord-Holland. De reis die ze om het weekend moeten maken van hier naar daar hebben ze veel moeite mee. Heen met de auto en terug met de trein..In het begin vonden ze het niet zo erg, maar nu ze wat ouder worden hebben ze er wel moeite mee. Ze zijn soms al halverwege de week verdrietig dat ze naar hun vader gaan in dat weekend. Ze willen niet omdat ze bij mij willen blijven en willen afspreken met hun vrienden. Hoe kan ik hun hier het beste in steunen of wat kan ik tegen ze zeggen. Ik kan de situatie niet veranderen hopelijk wel makkelijker maken. Dank voor jullie luisterend oor!

8 jaar geleden gescheiden toen mijn zoontje 10 maanden was. Sinds een half jaar komt mijn zoon er voor uit niet naar zijn vader te willen en zich daar absoluut niet thuis voelt. Al die jaren een omgang van om de week gehad.maar sinds een paar maanden gaat dit erg moeizaam. Nu wilt hij helemaal niet meer ,maar mist zijn vader wel, maar weet ook dat de situatie niet veranderd en als hij zou gaan zich weer vervelend zou voelen. Wat Kan hij doen . Hoe kan hij omgaan met dat gemis. Telefonische contact gaat ook niet vader stelde de verkeerde vragen en zegt dingen wat hem onrust geven. Graag advies.

2 maanden geleden zijn de vader van 2 leuke jongens (4 en 6 jaar) en ik uit elkaar gegaan. Wij denken op goede voet. Toch vind ik het moeilijk om mijn zoontjes te steunen. Wat is de grootste behoefte? Bij de vraag stellen, krijg ik antwoorden als 'niks', 'een nieuwe legodoos'. Ik zou graag willen dat met name de oudste zijn vragen/ gedachten bespreekbaar durft te maken, maar ben bang dat door steeds te vragen ik de druk te hoog maak. Hebben jullie tips/ ideeen?

Ik ben moeder van een zoon van 7 jaar. De vader van mijn zoon woont sinds een half jaar samen met zijn nieuwe partner. Wij hebben co ouderschap waarbij onze zoon week op week af bij beide ouders is. Sinds deze periode is het contrast tussen de kleding stijlen voor onze zoon erg groot geworden. Bij mij draagt hij T-shirt, vest, broek en sneakers naar eigen keuze. Bij vader draagt hij steeds vaker poloshirts, blouses, nette broeken en nette schoenen. Ik zie het alsof mijn kind zich in twee keurslijf aan het wringen is. En ik vind eigen keuze belangrijk. Als ik hier naar vraag laat hij weinig los over wat hij van de kleding bij vader vind. vanuit loyaliteit denk ik. In hoeverre zou mijn zoon vanuit jullie ervaringen last hebben van deze verschillen?

Hoe kan ik het contact met mijn 3 dochters (2 jong volwassenen en een middelbare scholiere) herstellen na een vechtscheiding en verlies van contact (2 oudsten vrijwel direct na de scheiding in 2011 en jongste in 2017 na 6 jaar goede omgang na moeilijk te begrijpen besluit rechter)? Het is nu rustig iig wat mij betreft. Graag wil ik ruis van de lijn halen, excuses aanbieden, goede herinneringen ophalen, met een schone lei beginnen, weten hoe het met ze gaat … ik mis ze, maar vooral wil ik recht zetten (en leren van) wat er krom is zodat ze me niet meer hoeven te ontwijken of bang te zijn en als ze willen naar me toe kunnen komen … Dus gewoon weer of eindelijk voor normale verhoudingen zorgen ….

Ik en mijn ex man zijn niet op speaking terms en opnieuw in een procedure beland. Ik had buiten het gedoe heel graag het contact mbt onze kinderen (18,22,25) willen houden..Hij houdt alles af en onze jongste dochter heeft daar last van. (kiest voor vader) en ik moet het ontgelden, zij is nog altijd boos op mij. Mijn ex heeft er voor gekozen geen gezangrijke opvoeding meer te willen een dus ista ik de laatste jaren aan de zijlijn. Het verscheurt mij. Nu kwam ik de brief tegen aan alle gescheiden ouders van Nederland. Maar twijfel hem deze brief zelf zal sturen. Wie weet heeft het een opening maar ben ook bang voor de (negatieve) reactie. Wat denken jullie?

Ik ben nu 1.5 jaar in een vechtscheiding beland. Mijn kinderen zijn uithuis geplaatst omdat vader de kinderen ernstig manipuleerde en onder druk zette. Ik heb het net als de kinderen erg moeilijk mee. De kinderen durven hun eigen mening niet meer te geven. Geven vaak als antwoord weet ik niet. Onder begeleiding van de voogd mogen de kinderen binnenkort weer voor een begeleide omgang bij mij thuis komen. Hoe laat ik dit rustig en gezellig voor hun verlopen. De kinderen zijn 12 en 9 jaar. Ben benieuwd naar jullie adviezen, alvast erg bedankt

Mijn naam is Thijs ik ben vader van 3 kinderen hun namen en leeftijden zijn Tess 4 jaar Lieke 14 jaar en Luuk 15 jaar. Wij zijn er jaar geleden gescheiden. Wij vonden co ouderschap het beste. en hebben dat ook overlegd met de twee oudste en die stemden daar mee in. Maar nu is het zo dat Luuk niet zo goed met moeder overeenkomen, en zegt dat moeder altijd op hem zit te vitten. Maar moeder zegt dat hij zich nergens voor inzet.dat hij alleen maar op de smartphone zit of hij zit te gamen. Bij mij daarentegen doet hij wel wat er gevraagd wordt wel niet direct maar hij doet het. Nu is hij 3 weken bij mij om tot rust te komen. Ik heb wel aan hem en aan moeder aan gegeven dat er een gesprek moet komen. En ik vind dat moeder het tijdstip en dag moet voorstellen voor het gesprek.maar helaas vind zij dat Luuk dat moet aangeven. En nu komt het hij geeft eigenlijk meer aan om bij mij te blijven wonen en dan een keer in de 14 dagen een weekend naar moeder te gaan. Maar ergens vind ik het tegenover de twee dochters niet kunnen omdat ze dan hun broer onder week zien als zij bij mij zijn voor een week. Wat zou ik kunnen doen?

Wij zijn 4,5 jaar gescheiden. Mijn zoontje is 11 en wilt absoluut niet dat ik een nieuwe relatie krijg voor zijn 17e. Hij slaapt ook slecht hierdoor.... Wat kan ik hier aan doen? Ik ga nu met een vriend om en mijn zoontje vind hem heel aardig maar dan als een vriend . Ik wil het ook niet zwaarder maken maar hij blijft erbij dat ik alleen met zijn vader nog een relatie mag en voor de rest met niemand... Wat zouden jullie fijn vinden in deze situatie?

Ik ben niet een gescheiden ouder. Ik ben verliefd geworden op een getrouwde man die momenteel in scheiding ligt omdat hij ervoor heeft gekozen om bij mij te zijn. Uiteraard ben ik blij met zijn keuze voor mij maar ik vind het ook heel moeilijk voor zijn ex-partner en vooral voor zijn dochter van 11. Daarom wil ik er alles aan doen om het voor haar zo goed mogelijk te doen, zonder haar moeder voor het hoofd te stoten. Ze hebben er (3maanden geleden) voor gekozen om eerlijk te zijn over de reden van hun scheiding. Hun dochter weet van mijn bestaan. Ze heeft er veel vragen over naar haar vader. In het begin vooral kritische vragen maar nu komt ook de nieuwsgierigheid. Wat daarin meedraagt is dat zijn dochter en ik dezelfde hobby hebben, nl paardrijden. Mijn vriend wil graag dat wij elkaar gaan ontmoeten. Ook ik wil dat heel graag maar ik vind het ook heel eng. Is dit te snel? Wat zijn jullie ervaringen met nieuwe vriend(in) ontmoeten? Wat is een juiste aanpak?