'Kinderen uit de knel' Wie heeft hier ervaring mee? Ik wilde al die jaren overal aan mee doen, maar na 6 jr strijd wil ik nu zo min mogelijk contact met de vader van de kinderen, dat geeft meer rust. Alles staat vast in het ouderschapsplan dus de kinderen zien hun vader regelmatig. Wat zou een alternatief zijn voor de kinderen waar ze op spelende wijze met iemand kunnen praten. Mijn kinderen zijn bijna 9jr.

Voorstel Co-ouderschap gister binnen bij papa = not amused, zegt te vechten voor de kids. Omdat "mama" de beslissing heeft durven nemen (met beste intentie voor 3 kids) geeft papa aan het "eerlijk" te vinden direct de kids over de scheiding te vertellen, hoewel hij in alles tegenwerkt en wij in de "beginfase" zitten. Ondanks mijn voorkeur te wachten met het gesprek tot wij meer duidelijkheid kunnen geven, heeft papa vandaag op zichzelf besloten "het gesprek" gewoon even alleen te voeren. Ik was de hele dag te werk... Bij thuiskomst de kleine meid (4) direct met de vraag: "moet papa weg van mama?". Geen uur erna komt de grote boy (7) bij mij en vertelt dat papa "iets" heeft gezegd dat ik geheim moet houden want mag het pas tijdens zwemles zeggen. Zoon zegt ons te gaan helpen, het op te lossen, wil een familie etc. Hij vraagt of het waar is dat ik dit "geheim" wou houden voor hun + papa zegt lelijke dingen over mama. De grond zakt onder je weg. Kids lijken zich niet geheel bewust wat er eigenlijk is gezegd door papa dus heb ze proberen gerust te stellen dat dit iets is tussen papa en mama en zij lekker kind mogen blijven. We spreken af er op een rustig moment nog eens over te hebben en het geheim is veilig. Ben zo bang dat de kids zich zorgen maken, zich verantwoordelijk gaan voelen voor iets waarvoor zij niet verantwoordelijk zijn. Hoewel ik dit wou voorkomen, zag ik het ook een beetje aankomen en heb gister school geïnformeerd. Hoe help ik de kids hier doorheen?

Deze zomer besloten mijn ex man en ik te gaan scheiden en na heel wat maanden van wachten heb ik een nieuwe woning toegewezen gekregen die 2 straten verderop ligt. Dit is natuurlijk geweldig nieuws voor ons allemaal. Mijn kinderen (een dromerige jongen van 8 en een pittig meisje van 5) kunnen op hun school blijven en dicht bij iedereen blijven waar ze zo aan gehecht zijn. Het bied heel wat mogelijkheden wat betreft hoe om te gaan met de scheiding tussen mamma en pappa. Omdat hun vader 4 dagen werkt en 1 dag ouderschapsverlof heeft hebben we afgesproken dat de kinderen van zondagavond tot donderdagavond bij mij zijn en de vrijdag sowieso bij de vader en de weekenden eerlijk te verdelen. Dit is heel duidelijk en doen we nu ook al, al is het wat onduidelijk omdat we tot nu toe maar 1 huis hadden om in te wonen, dus was de vader op zn werkdagen s nachts bij mijn ouders en ik ben vanaf donderdagavond tot zondag avond al dan niet met de kinderen aan het logeren bij familie en vrienden. Nu komt er een nieuw begin en vragen de vader en ik ons af wat het beste is voor de kinderen. We wonen straks heel dichtbij en vinden het allebei prima als de kinderen heen en weer willen lopen om iets aan pappa of mamma te vragen of te vertellen over hun dag. Maar mij is ook geadviseerd door deskundigen om dat niet te doen zodat ze om kunnen gaan met het missen van de andere ouder en om het duidelijk te houden. hebben jullie tips?

Mijn ex en ik zijn nu 5 maanden uit elkaar en nog in gesprek over de verdeling van het ouderschap. Tot nog toe is onze dochter, van nu bijna 2,5, om de week een dagje in het weekend bij hem. Dat hebben we sinds 2 weekenden uitgebouwd met een overnachting en wordt nu uitgebouwd naar 2 overnachtingen. 1 dag in de week brengt en haalt hij haar naar de opvang, maar ze komt dan weer bij mij thuis. Nu wil hij graag 50/50. Persoonlijk zie ik dat niet zitten, ik wil dat ze een vaste thuisbasis heeft en niet elke week moet verhuizen. Dat vond ik zelf ook verschrikkelijk als kind. Mijn voorkeur gaat uit naar een lang weekend, dus vrijdagavond t/m dinsdagochtend of iets dergelijks. Alleen wil ik ook niet het gevoel krijgen dat ik haar bij haar vader weghoud, dat is niet mijn bedoeling. Wat is hierin het beste? Ook met de wetenschap dat de meeste co ouderschappen van 50/50 na een paar jaar stoppen en dat de eerste twee jaar ik 98% van de verzorging deed. Ik wil zo graag de juiste keuze maken voor haar, waar ze het minste last van zal hebben. Nu en later... Het is een gevoelig meisje die echt duidelijkheid en structuur nodig heeft. Ik merk nu dat het haar ook verward en ze meer driftbuien heeft, zeker sinds er ook al nieuwe serieuze partners in beeld zijn. Waar ze wel gek mee is, maar het schept toch ook verwarring. Wat te doen??

Ik ben een gescheiden vader met 3 zonen van 10,11 en 17 jaar en een zorgregeling van bijna 50%. . De jongste zoon komt volgens de regeling en de oudste kijkt zelf wel, maar komt ook heel vaak. De middelste zoon komt regelmatig niet. Er zijn dan vage redenen. Veel heeft te maken doordat er slecht over mij wordt gesproken en hij zijn moeder, die zich het slachtoffer voelt, wil troosten. Hij heeft hier heel veel last van. Wij communiceren samen niet, ondanks dat wij in een hulpverleningstraject zitten. Ik heb ontzettend veel geleerd van de cursus voor gescheiden ouders op deze site. Ik praat nooit slecht over zijn moeder, koop kado's voor hun voor haar verjaardag, ben positief over haar nieuwe vriend etc.etc. Ik zeg dat ik van hem hou en als het hem helpt dat ik het prima vind dat hij even niet wil komen. Aangezien wij niet communiceren is het vanuit ons als ouders gezamenlijk moeilijk om dit probleem op te lossen. Hun moeder ziet het probleem ook niet. Wat zou mijn zoon zelf kunnen doen om met dit probleem om te kunnen gaan? Wat voor een tips zijn er voor hem of kan ik hem meegeven, zodat hij zich niet meer verantwoordelijk voelt voor de scheiding en de problemen van zijn moeder. Hoe kan hij zelf hier het beste mee omgaan?

Goedemorgen, sinds 2 jaar ben ik gescheiden van de papa van onze mooie dochter van 7. Ze is een pienter meisje met een heel groot hart van loyaliteit. Ik zou graag eens willen dat ze met iemand kon praten, haar hart kan luchten, haar belevingen kwijt kan zonder dat ze het gevoel heeft iemand te kwetsen. Hebben jullie tips misschien? Ik zelf zit te denken aan een kindercoach.

Onlangs zijn de papa en ik uit elkaar. Ons zoontje is 5 jaar. Door allerlei vervelende dingen v papa kon ik niet meer blijven. Papa geeft geen toestemming voor de verhuizing v ons ruim 150 km verder en rechter vindt dat ook dat Mn zoontje niet mag verhuizen. Maw Mn zoontje moet naar papa. Helaas kunnen papa en ik niet met elkaar tot afspraken komen wat in t belang is v ons zoontje. Papa wil ons zoontje naar de bso doen, dit terwijl ik alszijnde mama altijd thuis ben en alles met ins zoontje heb gedaan. Ons zoontje geeft aan bij mij te willen blijven. Zijn er kinderen v jullie van wie de ouders niet meer bij elkaar in de buurt wonen en wellicht tips hebben. En hoe t voelt dat je niet meet bij mama bent wie je altijd naar school bracht/ ophaalde en alles met je deed.

De vader van m'n zoontje en ik zijn ongeveer 5 jaar gescheiden. Ons zoontje is 7 jaar en we hebben co-ouderschap. We wonen op minder dan 2 km v elkaar. Ons contact verloopt erg goed. Bij z'n vader heeft hij 'n stiefmoeder, 'n stiefbroer van 8 waar hij 'n goede band mee heeft en 'n (half)broertje van 1,5. Z'n stfbroer is de helft v/d tijd bij z'n vader. Bij mij heeft hij 'n stiefvader en 'n (half)zusje v 1 Nu vertelde z'n vader dat ze willen verhuizen naar 'n dorp 20 km hier vandaan. Hier werken hij en z'n vriendin,z'n stiefbroer zit daar op school en de vader van hem woont daar ook. Ze willen dit oa omdat ze nu in hun ogen heel veel heen en weer rijden. De ouders van z'n vriendin passen op hun jongste zoontje en die wonen ook daar. Voor iedereen is dit dus 'n fijne oplossing. Behalve voor m'n zoontje. Die zou namelijk over 1 á 2 jaar van papa naar mama kunnen fietsen,maar nu moet hij altijd heen en weer gebracht worden. Het zou betekenen dat hij nog maar om het weekend naar z'n vader zou gaan en 1 middag en misschien 1 avond doordeweeks. Als hij naar de middelbare gaat, zal hij doordeweeks altijd bij mij zijn en om het weekend bij z'n vader. Ik vind het heerlijk om hem zoveel bij mij te hebben,maar ziet hij z'n vader en broertjes dan wel genoeg? Ik probeer dit voorzichtig af en toe met mijn zoontje te bespreken, maar hij is nog maar 7 en ik wil hem niet dwingen over om over zulke moeilijke dingen na te denken. Maar ik wil wel dat hij gelukkig is. Iemand ervaring hiermee?

Beste mensen, als eerste sorry voor mijn nedrelands Ik ben pools en schrijven vind ik nog wel lasting in het nederlands. Ik ben nu 3 jaar gescheiden. We hebben gekozen voor co ouderschap. Mijn dochters van 6en 9 nu zijn dinsdag en vrijdag en om het weekend bij hun Vader en rest van de dagen bij mij. We wonen heel dicht bij elkaar en praktisch is alles goed geregeld. Ik ben inmiddels hertrouwd mijn man heeft 2 kinderen van andere relative. Mijn dochters vinden hun stiefvader lief en hebben heel sterke band met hem ook met zijn kinderen. Mijn ex had een vrindien ze hebben samen gewoont maar toe gingen ze uit elkaar wat mijn dochters heel veel pijn deed omdat ze haar heel leuk vonden. Nu komt mijn vraag mijn jongste dochter heeft wel soms heel sterke emoties over haar vader als ze van hem komt is ze overstuurd moet ze huilen en zegt dat ze het niet leuk vind meer dat we gescheiden zijn. Ze is wel makkelijk om te trosten en vaak in no time is ze weer blij maar als ze zo bui heeft weet ik niet hoe kan ik erop reageren. Ik voel me dan enorm schuldig dat ik niet haar kon beschermen toen en dat ik niet meer van haar vader kon houden om bij hem te blijven. Hij heeft me in die jaren toen we samen waren kapot gemaakt met alle beschuldigen en emotioneel geweld ik was nooit goed genoeg maar dat kan ik niet tegen mijn dochter zeggen als ze vraagt waarom ik niet bij hem kan zijn.... hoe kan ik het wel uitleggen? Ik wil niet dat ze pijn heeft.

Allereerst vind ik Villa Pinedo een fantastisch initiatief. En oh wat had ik deze site graag eerder leren kennen. Graag wil ik het volgende delen/ vragen; het is alweer enkele jaren geleden dat ik gescheiden ben. Door het lezen van deze site komen er vragen in mij naar boven waarvan ik achteraf me afvraag hoe gebeurtenissen voor mijn kinderen moeten zijn geweest. Mijn kinderen zijn nog niet zover dat ze er over kunnen praten wat het met hen gedaan heeft. Zijn er bv kinderen die mee maakten dat, relatief kort na de scheiding van hun ouders (zeg binnen een half jaar), hun vader of moeder een relatie kreeg met een goede gezamenlijke vriend/vriendin? De kinderen kennen die vriend/vriendin en hun kinderen ook heel goed maar opeens liggen de verhoudingen anders en heeft 1 van je ouders er een relatie mee. De introductie was zeer snel, zoals ik al aangeef binnen het half jaar terwijl de scheiding niet officieel rond was, beiden ouders nog op zoek moeten naar een nieuwe plek om te wonen, geen tijd genomen om hun leven opnieuw in te richten als alleenstaande ouder. Wat doet dit met je als kind? Hoe kun je dit goed aanpakken. Hebben jullie tips? Of is het gewoon goed om als ouder stevig in je schoenen te staan en vooral uitdragen dat het goed is wat het is? Er komen zoveel vragen naar boven..... Heel graag hoor ik jullie ervaringen. Alvast dank voor jullie antwoord.