Lieve allemaal, mijn ex-man en ik zijn inmiddels al 2, 5 jaar gescheiden. Toen we uit elkaar gingen was ons zoontje 1 jaar en 3 maanden. We hebben ons best gedaan om een passend werkrooster op te stellen, zodat hij niet teveel wisselingen zou hebben en beide ouders niet te lang hoefde te missen. Ikzelf ben nog steeds erg tevreden met dit rooster, maar volgens mijn ex heeft ons zoontje te veel last van de wisselingen (2x per week) en vertoont hij vooral bij zijn vader opstandig gedrag. Zijn vader wil daarom graag over naar een nieuw weekrooster waardoor er nog 1 wisseling per week is. In februari wordt ons zoontje 4, ik vind hem zelf nog te jong om zijn vader of moeder een hele week niet te zien, zeker omdat hij hier zelf nog niets over kan zeggen. Ik laat het weekrooster daarom liever zoals het was, omdat ik het zelf ook heel heftig vind hem een week niet te zien (en soms ook om een week alleen voor hem te moeten zorgen, zijn vader woont inmiddels samen met iemand anders). Uiteraard zou ik mijn eigen emoties opzij zetten als ik zeker zou weten dat het voor hem de goede keus zou zijn, maar daar ben ik niet van overtuigd. Zeker omdat hij straks ook al naar de basisschool gaat en er dan ook al een hoop verandert. Wie van jullie heeft ervaringen met verschillende weekroosters en veranderingen hierin? Vonden jullie een week lang of juist fijn dat er minder wisselingen waren? Alvast heel erg bedankt voor het meedenken!

Ik ben nu ruim 1 jaar gescheiden en mn oudste dochter (9) wilt al ruim 10 mnd niet meer naar haar vader toe, om verschillende redenen. Ze vind zn vriendin niet leuk, ze voelt zich er niet fijn, ze is bang dat haar vader uit het niks weer boos op haar wordt. Ze moet veel huilen voordat ze het weekend naar hem moet gaan, als ze is geweest moet ze per se bij mij in bed slapen en kan ze niet in haar eigen bed slapen. Haar zusje (5) heeft minder problemen met zn vriendin en haar dochter en past zich wat beter aan, maar "klaagt" wel vaker dat hij meer aandacht aan dochter van zn vriendin geeft dan aan haar. Voor de zomer heeft hij aangegeven eind nov naar een vakantiepark te gaan met kinderen en zn vriendin en haar dochter. Oudste dochter heeft al vanaf dag 1 aangegeven dat ze niet mee wilt gaan. Ondanks dat ik haar enthousiast probeer te maken met t vooruitzicht op zwembad en even eruit. De laatste tijd is ze zeer opstandig (grote mond) naar vader, die daar boos om wordt en weigerde ze in de herfstvak om naar hem toe te gaan. De jongste is toen wel gegaan en geeft ook aan dat zij wel naar het vakantiepark wilt gaan. Oudste wilt niet meer de weekenden bij ex slapen. Ik vind deze situatie erg moeilijk en wil ook de zusjes niet uit elkaar halen (ben bang dat hun relatie hierdoor een breuk kan ontstaan) door de oudste niet en jongste wel laten gaan. Dus nu gaan ze nog allebei. Echter oudste eet slechter,is 3kg afgevallen en heeft haaruitval. Ik heb nu afspraak met huisarts gemaakt. Heeft iemand tips?

Sinds kort officieel gescheiden...moeder van twee zonen 14&17. De aanloop heeft bijna twee jaar geduurd ..maar in redelijk goede harmonie. Nu blijkt mijn ex zeer ernstig ziek. Ik vind het een rare lastige situatie...ik bevind mij aan de zijlijn maar er ook midden in .... Wie heeft ervaring ...tips

Ik ben moeder van 2 kindjes. Dochtertje van bijna 5 jaar en zoontje van 2,5 jaar. Het gaat niet goed in onze relatie en een scheiding is in zicht. Onze ruzies of meningsverschillen proberen we niet in bijzijn van onze kinderen te hebben. Soms lukt dat helaas niet, dus krijgen zij er zeker iets van mee dat het niet okay gaat. De scheiding is nog niet officieel aangevraagd maar graag zou ik van jullie willen weten hoe jullie een scheiding hebben ervaren en hoe jullie het verloop hiervan liever hadden gewild. Hoe kan ik in zo'n tot situatie het zo prettig mogelijk maken? Wat moet ik doen of juist niet. Help me hier alsjeblieft bij, ik vind het zo verschrikkelijk!

Mijn bijna exparter met kinderen van (11 en 8) en zijn vriendin staan niet meer achter de particuliere school. Hierdoor heeft hij besloten om ze op zijn dagen niet meer naar school te brengen (30 minuten afstand met de auto) en gaan onze kinderen maar twee dagen naar school. Beide kinderen willen op school blijven. En ik sta hier ook achter. Juist omdat dit hun veilige stabiele plek is en ook voor hun vrienden en het passend onderwijs waardoor ik blije kinderen heb. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Goedendag, Ik ben sinds een jaar gescheiden. Onze kinderen zijn 4,5 en 2,5. We hebben een nare scheiding gehad. Er zijn de afgelopen tijd een aantal dingen gebeurd waar helaas de oudste getuige van was. Een recent voorbeeld is dat hij mij recht in het gezicht heeft gespuugd, zonder enige aanleiding. Vervolgens draait hij het verhaal zo om dat oudste nu gelooft (terwijl ze er bij stond) dat hij moest niezen in mijn gezicht en dat papa zo zielig is omdat mama zou liegen daarover. Momenteel is er nu ook wat gaande waar ik ontzettend onzeker en verdrietig van wordt: mijn ex en zijn familie praten erg slecht over mij. Regelmatig verteld de oudste dat ze weer naar papa moet omdat papa anders helemaal alleen is en dan moet huilen. Ook wordt ze soms uit het niets boos op mij omdat ‘mama is weggegaan en nu is papa helemaal alleen’. De jongste heeft alles nog niet zo door en doet lekker zijn ding. Ik heb al een aantal keren therapie voorgesteld voor de oudste maar hier wilt ex niks van weten en ik krijg zijn toestemming niet. Het doet me ontzettend zeer dat ik op een bepaalde manier wordt neergezet naar mijn kind(eren), er worden dingen verteld die totaal niet passen bij de leeftijd van de kids. Ik merk wel dat de oudste hierdoor afstandelijk doet naar mij en mij (onware) dingen kwalijk neemt door zielige praatjes. Wie heeft hier ervaring mee en hoe vormt dit zich en zullen ze, wanneer ze oud genoeg zijn, zelf in gaan zien hoe de vork in de steel zit? Alvast bedankt!

Ik ben vader van een dochter van 15 en zoontje van 11. Ik heb ze al ruim twee jaar niet gezien. Doet nog steeds ongelooflijk veel pijn. Ben altijd goed en lief voor ze geweest. Dakloos geworden omdat mijn ex verliefd was geworden op een ander. Twee weken nadat ik weg was was de nieuwe pappa ingetrokken. Ik sliep op straat. Contact zoeken met de kinderen was toen geen optie. Ik vond dat ze bezig moesten zijn met school, vriendinnetjes, vriendjes en alle leuke dingen als je jong bent. Maar nu durf ik geen contact meer te zoeken. Ze zijn me vergeten of willen me niet zien denk ik dan.

Hoi allemaal, ik heb een bonus dochtertje van net 4 jaar oud, ik ben ruim een jaar geleden in haar leven gekomen en er is gelukkig en prima contact tussen mij en haar vader en haar moeder! Helaas merken wij de laatste tijd dat zij meer moeite heeft met de overgang van haar moeder naar ons. Eens per twee weken is ze van vrijdag middag na school tot maandag ochtend naar school bij ons. Ze geeft steeds vaker aan dat ze niet hier wil zijn omdat ze haar moeder teveel mist, soms benoemd ze dit maar met regelmaat gaat dit echt samen met onbedaarlijk huilen en schreeuwen. Buiten dat het voor ons heel pijnlijk is om te horen dat ze niet bij ons wil zijn, doet het ons vooral veel pijn haar zo te zien worstelen met zichzelf! We willen het zo graag goed doen voor haar maar weten het gewoon niet meer... ze is nog zo jong dat we niet kunnen vragen wat ze wil en dat we twijfelen of ze beseft wat ze nodig heeft. Is dit een fase waar We doorheen moeten? Moeten we iets veranderen in de omgangsregeling? Waar doen we goed aan? Jullie tips zijn zeer welkom! Liefs!

Hallo, Ik ben een moeder van 2 meisjes van 8 en 10 jaar. Na een "vecht" scheiding en heel veel proberen heeft mijn ex afstand van de kinderen gedaan. Nieuw gezin, en wilde geen gedoe (even in het kort). Nu wilde mijn oudste contact leggen. Dus dat heb ik gedaan. Mails gestuurd, geen reactie. Daarna gebeld, wel reactie, vervolgens afspraak gemaakt om eerst te praten, niet gebeurd. Vervolgens hebben mijn kids een brief geschreven, weer geen reactie. Ik heb hem vorige week een email gestuurd, mijn kant eens uitgelegd, uitgelegd hoe ik het zie, dat het om de kids gaat. Dit keer wel een reactie. We hebben deze week een gesprek gehad. Het ging enorm goed. Totaal andere man dan toen voor me. Positief, niet kwaad, wel veel vooroordelen, maar vooral geïnteresseerd naar de kinderen. Nu gaan ze binnenkort bellen met elkaar. Ik ben daar bij. Mijn oudste was zo blij dat dit gaat gebeuren, ze vroeg meteen wanneer mag ik hem dan zien. Daar komt mijn vraag; en ja ik loop op de zaken vooruit, maar ben vooral bezorgd en vind het zelf spannend. Wat is wijsheid, ze gaan eerst bellen, maar wat als ze hem meteen zou willen zien? Mijn beschermende moeder gevoel zegt; doe maar rustig aan, maar wil haar en haar zusje ook niet remmen in hun gevoel. Mijn ex heeft al aangegeven dat de kids mogen bepalen, het gaat immers om hun. Moeten we het rustig opbouwen, bellen, whats appen, beeldbellen en daarna eens een keer afspreken. Of als ze het echt willen, snel afspreken? Ik vind het heel lastig.......

Ik ben 6 jaar gescheiden en hebt twee kinderen van 9 en 11. Ik heb sinds een jaar een vriendin en oriënteer met haar te gaan samenwonen. We hebben het plan om zo lang de jongste nog op de basisschool zit, op of in de buurt van mijn huidige woonplek te blijven wonen. Maar in de toekomst 30 km verder op te gaan wonen. De afstand met moeder is nu al 15 km verderop. En dat zal dus blijven, alleen woon ik dan 15 km noordelijker ipv 15 km zuidelijker Dit zou betekenen dat de kinderen, in elk geval de oudste zo goed als zeker van school zal moeten verwisselen en dat ze de plek verlaten waar zijn opgegroeid. Ik ben benieuwd naar ervaringen van ouders en of kinderen van gescheiden ouders die op een afstand van laten we zeggen 25 tot 40 km afstand van elkaar wonen. Hoe is dat voor kinderen rond de 12? Hoe doe je dat met school, sporten en reizen als je zowel regelmatig bij de vader woont en dan weer bij de moeder? Wat bevalt goed, qua sport, school en woonplek(ritme)keuze? Wat zijn voordelen, wat zijn nadelen? En wat is vooral niet aan te raden?