Mijn ex en ik zijn al ruim 13 jaar uit elkaar. Samen hebben we een zoon van 15. Het contact tussen hen is minimaal. De laatste jaren is dat afgebouwd van eens per 2 weken een weekend, waarin ex vaak afwezig was vanwege zijn werk en mijn zoon dus het volledige weekend alleen was met zijn stiefmoeder, naar sporadisch. In 2018 heeft mijn zoon zijn vader 3 keer gezien, op zijn initiatief. Op kerstavond kreeg hij een app dat hij niet kon komen 2e kerstdag, iets wat al jaren een duidelijke afspraak was, 1e kerstdag bij mij en 2e bij zijn vader. In heel 2019 geen contact, op de verplichte apps met een verjaardag na. Zoon is in december jarig en pa vroeg wat hij op zijn verlanglijstje had staan. Dus bij zoon de verwachting geschept dat hij dit mss met kerst wel zou krijgen. Inmiddels zijn we 2e kerstdag en er is nog niks vernomen van pa. Geen app, geen kaart, geen telefoontje, niks. Hij gaat zoon dus ook dit jaar niet ophalen. Als moeder ben ik woest, wil hem bellen en zeggen hoe ik er over denk en wat een waardeloze vader ik het vind. Van zoon echter mag ik me er niet mee bemoeien. Hij wil graag naar zijn vader maar dan op pa's initiatief, niet omdat wij hem dat voorstellen. Wat kan ik doen om het contact te herstellen als ik de belofte heb gedaan om pa niet te bellen. Pa moet toch weten dat zoon oa door deze afwijzingen elke keer inmiddels een depressie heeft, dat het zijn weerslag heeft op school etc. Pa heeft duidelijk andere prioriteiten, helaas

Ik ben nu 3,5 jaar gescheiden van mijn ex-man. Samen hebben wij twee kinderen. De keuze om te gaan scheiden, was echt niet gemakkelijk. Omdat ik bang was, dat hij zijn narcistische gedrag over zou brengen op de kinderen. Mijn grootste angst kwam uit. Nu al twee jaar geven mijn kinderen, ernstige dingen aan. Mijn kinderen lijden onder het narcistische gedrag van hun vader. Ik heb vader diverse keren erop aangesproken maar hij ontkent alles. Ik heb alles ingeschakeld wat je maar kan benoemen, zelfs een rechtzaak. We hebben bijeenkomsten gevolgd, curcussen, begeleidingsgesprekken, Melding gemaakt.. Mijn kinderen hebben met begeleiders gepraat. En nog blijft hij door gaan en alles wordt ontkent door vader. Hij zegt zelf dat de kinderen liegen. Mijn kinderen worden in twijfel gebracht, omdat de kinderen anders zijn als ze met vader naar de gesprekken gaan, als ze dan met mij gaan. De kinderen geven alles aan in de gesprekken als ze met mij gaan. Mijn kinderen geven ook aan dat ze bang zijn! En dan krijg ik te horen, Jullie situatie past bij vechtscheiding!! Nee het gaat hier om geestelijke en lichamelijke mishandeling van mijn kinderen. Omdat ik geen bewijzen heb en het alleen van de kinderen hoor, kan ik helemaal niks. Wat zijn de verdere stappen die ik kan nemen als ouder zodat mijn kinderen gehoord worden?

Hoi, mn zoon v 12 komt wekelijks bij mij en geeft aan dat hij liever volledig permanent bij mij wil wonen ipv co ouderschap met zijn beide ouders. Ik wil dit voorzichtig aanpakken, maar wel naar hem luisteren. Wat zijn jullie tips of aanpak, waarop te letten? Thankyou

Ik ben bijna 6 jaar gescheiden en mijn zoon is woont bij vader , was zijn eigen keuze toen. Mijn dochter woont bij ons. Ik ben inmiddels zover dat ik kan accepteren dat bij papa zijn regels zijn en bij mij mijn regels. Helaas kan mijn ex dat niet en als ik nee zeg, zegt hij ja. Voorbeeld : mijn dochter word deze zomer 16 en wil met haar vriendje en nog stel vrienden naar ***, dat vind ik behoorlijk ver weg. Dan vraagt ze eerst haar vader die zegt gelijk ja en een paar dagen later vraagt ze mij en ik zei direct nee. Ik wist niet dat ze haar vader gevraagd had en hij zegt ook niet tegen haar dat hij dat eerst wil overleggen met mij, want dat wil hij niet. Het moet op zijn manier. Dat vind mijn dochter leuk , daar mag alles en bij ons zijn regels. Dat doet pijn, want zo speelt ze ons tegen elkaar uit of hij probeert mij te kwetsen over haar rug. Ik ben een slechte moeder met mijn regels en ze mag niks. Zegt hij tegen mij. Dat is niet waar, ze mag genoeg, maar er moeten ook grenzen zijn. Mijn zoon mag alles, behalve als het zijn vader beter uitkomt niet. Maar zijn huis, zijn regels en daar bemoei ik me dan niet mee. Mijn zoon weet precies hoe hij dingen voor elkaar moet krijgen op deze manier. Ik baal zo enorm, want op deze manier zet hun vader mijn dochter tegen mij op. Soms denk ik weleens, dan ga je daar toch wonen, kijken hoe lang je het leuk vind om alles te mogen. Word hier erg verdrietig en boos van. Waarom kan / wil hij niet gewoon overleggen.

De moeder van de kinderen van mijn partner houdt de twee zoons bij hun vader weg. Hier zal ik verder niet te lang op in gaan. Moeder mailt van alles en nog wat in negatieve zin wat de zoons zouden zeggen over hun vader. Dit past helemaal niet bij het gedrag dat de jongens vertonen als ze bij pappa zijn. Nu weet ik een beetje hoe loyaliteit werkt en dat kinderen altijd van allebei hun ouders houden. Volgens mij willen de jongens het voor beide ouders goed doen en dat betekent mogelijk dat ze bij de ene ouder iets anders zeggen dan bij de andere ouder. Hier heb ik absoluut begrip voor, maar hoe kan ik/de pappa het beste met de jongens omgaan? Moeten zij weten wat het gevolg is van hun gedrag of dat ze mogelijk gebruikt worden en helemaal niet zulke lelijke dingen zeggen? Wat zou er in de jongens omgaan nu ze pappa niet zien of maar een beetje? Help!

Ik ben al 13 jaar gescheiden. D14 jaar nu heeft problemen met haar vader. Ik wil onpartijdig blijven. Maar helaas hij komt niet voor info. Maar gaat ie mijn dochter lastig vallen op school. Met dingen die hij met mij moet regelen. Dus app welke kerstdag ben ik bij jouw 1ste. Dit hebt ze naar papa. Dan wordt ie via de app boos op haar. Krijg ik een telefoontje verdrietige dochter. Eerst die rustig gemaakt. Daarna gebeld het is al jaren zo ene jaar 1ste en nieuwe jaar en het jaar daarop alleen de 2e. Hij: Vroeger werd er overlegd. Nee alleen over pasen en pinksteren. Maar wil je iets weten bel me en app of een mailtje. Toen kreeg ik dingen te horen wat ik niet wist. Als wij problemen hebben komen wij naar hun. Maar andersom niet. Ik ben boos en verdrietig erover wat hij zegt. Hebben jullie de gouden tip voor me! Alvast bedankt

Mijn zoon van 9 jaar wil niet meer naar zijn vader, omdat zijn vader o.a. negatief over mij praat en hij mocht laatst niet meer appen met mij. Mijn zoon durft het niet te vertellen, want hij is bang dat zijn vader boos wordt. En ik als moeder...om eerlijk te zijn, durf ik het ook niet te vertellen. Bang voor zijn reactie.

We zijn nog maar een paar maanden gescheiden en hebben afspraken gemaakt omtrent nieuwe relaties. We hebben afgesproken dat de kinderen (12, 10 en 3 jaar) niet in prille relaties worden betrokken en dat dit pas na een half jaar wordt opgebouwd. De vader van de kinderen heeft net een nieuwe relatie en heeft dit zomaar zonder overleg met mij of plan aan de kinderen medegedeeld. Mijn zoon van 10 heeft altijd gezegd dat hij het niet nu nog niet aankan als een van ons een nieuwe relatie krijgt, omdat het te snel is, omdat hij de scheiding nog niet verwerkt heeft. Hij is er kapot van en is letterlijk in een staat van shock. Hij zegt ook dat er geen rekening met hem is gehouden. Ik voel me heel erg machteloos en vraag me af hoe ik hem het beste kan helpen. Ik ben er voor hem, ik vertel hem dat zijn gevoelens er mogen zijn en probeer hem te troosten, maar ik vroeg me af of iemand nog andere tips heeft.

Mijn ex en ik hebben 3 prachtige kinderen. 2 dochters van 10 en 13 en een zoon van 8 We hebben co-ouderschap (week op week af) en mijn ex wil onze zoon voor hem zelf hebben en probeert alles over zijn rug te doen om dit voor elkaar te krijgen. Nu heeft mijn zoon vandaag te kennen gegeven dat hij om de week het weekend bij me wil zijn. De rest vd tijd bij zijn vader. Dit vertelde hij door de telefoon die op luidspreker stond, en heb maar ok gezegd. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om via de kinderen dit tegen te spreken, maar het doet me zeer, erg zeer want het voelt alsof dit niet een eigen keuze is geweest van onze zoon. Wat moet ik nu? De "wens" van mijn zoon accepteren, of dit "aanvechten"?

Ik ben ruim 5 jaar gescheiden. De kids, 7 en 10, gaan om het weekend naar vader. De laatste tijd worden er verkeerde dingen gezegd tegen de kinderen. Bij een onvoldoende krijg je een klap, later bleek het een geintje te zijn. Bijzonder vorm van humor. Maar nu worden de kinderen opgezadeld met geheimen. Ze mogen namelijk van vader niets tegen mij zeggen. Zo was die van 7 ziek en vader heeft hem alleen gelaten toen de oudste van school en weer naar school gebracht moest worden. Zeker 25 min weggeweest ze mogen dit niet tegen mij zeggen, terwijl ik juist aangeef dat ze alles mogen zeggen. Welke tips hebben jullie voor mij? Kan ik hier juridisch iets mee? Help aub Groetjes Sabine