Lieve kinderen van Villa Penedo, Ik heb jullie advies nodig. Ik heb twee kinderen en pas besloten te gaan scheiden. Dit wordt absoluut geen vechtscheiding en wij zetten de kids op de eerste plaats. Maar wat ik mij nu afvroeg, wij willen alles samen doen en zoek nu naar de allerbeste omgangsregeling. Wat vinden jullie het prettigst? Co-ouderschap klinkt logisch, maar lijkt mij ook weer lastig als je continu heen en weer moet. Omgangsregeling van om het weekend vind ik weer veel te weinig. Hoe zien jullie nu de perfecte regeling om beide ouders te kunnen zien? Ik wil overigens mijn best doen om zo dicht bij elkaar te blijven wonen als mogelijk. Alvast bedankt!

Alweer meer dan een jaar geleden zijn wij gescheiden en sinds die tijd staat ook ons huis te koop. Tot het huis verkocht is wisselen wij om de week (Co ouderschap) van verblijfplaats en blijven de kinderen (11 en 4) in het huis wonen. Dat is op zich erg fijn voor de kinderen omdat er zo erg weinig voor ze is veranderd qua school, clubjes etc. Echter als het huis verkocht is wil mijn ex verhuizen naar een andere stad. Voorheen dacht ik okay prima het is niet anders en ik verhuis wel mee. Nu begint dat hele verhuizen mij persoonlijk steeds meer tegen te staan. Voor de kinderen heb ik het eigenlijk nooit gewild maar mijn ex wil het echt heel graag. Nu denk ik echt moeten wij dat verhuizen wel doen? Puur vanuit de kinderen bekeken zeg ik "Nee, niet doen!". Laat ze lekker bij hun vriendjes, clubjes in de buurt en vergeet dat verhuizen want eigenlijk is/was de enige die het écht wilde mij ex. Maar of dit in goede aarde valt... Wat is wijsheid?

Hoe denken jullie hierover: Mijn zoon van 10 heeft autisme en zit momenteel op een school met een ernstige spraak-/taalstoornis, echter de school vind dat hij het zo goed doet dat hij naar de "normale" basisischool kan, echter zijn moeder staat ingeschreven voor een huurwoning, wachttijd kleine 2 jaar, dit zou dus inhouden dat mocht zij geluk hebben en eerder een huurwoning vinden dat mijn zoon mogelijk in 2 jaar tijd 3 verschillende scholen kan krijgen, dat lijkt mij niet in zijn belang. Wat denken jullie doe ik er verstandig aan om geen toestemming te verlenen ?

For my bonus kids :) I didn't give you the gift of life But in my heart I know The love I feel is deep and real As if it had been so For us to have each other Is like a dream come true No, I didn't give you the gift of life Life gave me the gift of you

Momenteel liggen wij in scheiding, mijn dochter van 11 geeft aan dat ze voorlopig geen contact met mij wilt en tot op zekere hoogte accepteer ik dat en wil ik dat blijven accepteren, maar nu wilt mijn aanstaande ex vastgelegd hebben in de ouderschapsplan dat kinderen niet gedwongen worden om omgang te hebben, terwijl mijn advocaat aangeeft dat zo'n bepaling onzin is en jonge kinderen die keuze niet mogen maken. Mijn voorstel was om mijn dochter 3 maanden rust te geven en dan heel voorzichtig 3 maanden de tijd nemen om af en toe even een uurtje bij haar te zijn, maar is dat verstandig zo ?

Hallo, In januari hebben mijn inmiddels bijna-ex en ik besloten te gaan scheiden. We hebben onze zoon van bijna 10 dat in maart verted en hij nam dat (voor zover we kunnen beoordelen) goed op. Hij is in elk geval open over zijn emoties. Momenteel staat ons huis te koop, maar wonen we nog steeds met z'n drieen (vader, moeder, kind) in een huis. Nu heb ik (moeder) gisteren te horen gekregen van mijn bijna-ex dat dat hij sinds februari een nieuwe vriendin heeft. Hij weet, zegt hij, inmiddels zeker dat zijn nieuwe relatie serieus is en wil daarom aankomend weekend onze zoon aan zijn vriendin en haar drie kinderen voorstellen. Dit zal gebeuren tijdens een kampeerweekend, waarbij ook andere familieleden (van hem) en vrienden aanwezig zullen zijn. Ik gun mijn bijna-ex alle goeds en ben blij voor 'm dat-ie verliefd is, maar over dit plan heb ik mijn bedenkingen. Is het niet veel te vroeg om onze zoon nu al aan zijn vriendin en haar familie voor te stellen? Voor de duidelijkheid: mijn bijna-ex vindt van niet. Ik twijfel dus heel erg, hoewel ik me realiseer dat ik het ook niet kan verbieden. Wat is jullie mening?

Hallo, Ik zit met het volgende. Mijn dochter (10 jaar) heeft er erg veel moeite mee om naar haar vader te gaan. Haar broertje(7 jaar) heeft er minder last van maar geeft ook vaak aan 'ik wil alle dagen bij jou zijn'. Ze gaan 1 avond in de week en om het weekend. Mijn dochter is een paar uur van tevoren erg stil en trekt witjes weg. In gesprekken met haar geeft ze aan dat ze niet naar papa wil, ze mist mij 'gewoon' heel erg. Hij toont weinig betrokkenheid en 'zit steeds op zijn mobiel' zoals ze zegt. Ik merk aan haar dat ze heel relaxed is als ze een paar dagen weer bij mij is. Maar als het moment komt dat ze naar hem toe moet wordt ze erg verdrietig. Ik weet niet wat verstandig is, geen ruimte geven en zeggen dat dit nu eenmaal de afspraak is en dat ze naar haar vader moet omdat het haar vader is? Of echt luisteren en uitgaan van wat haar gelukkig maakt...als zij het voor het zeggen hadden willen ze hun vader af en toe zien maar daar niet slapen..Ze kan ook niet niet echt aangeven waarom ze het niet wil..het voelt niet fijn en ze wil echt bij mij zijn.

Hallo allemaal, Ik zit met een probleem. Onze scheiding is nog niet officieel, maar op dit moment hebben wij een 50/50 verdeling. Nu is niet zolang geleden een probleem geweest, waarbij mijn (binnenkort)-ex mij heeft bedreigd met fysiek geweld. In ons huwelijk was hij altijd dominant en regeerde hij het huishouden, onze dochter was bang voor hem, ik heb haar altijd zoveel mogelijk in bescherming genomen. Nu kan dat natuurlijk niet meer. Binnenkort wordt ik zeer waarschijnlijk mijn huis uitgezet en mijn ex heeft aangegeven het geen probleem te vinden als onze dochter dan vaker bij hem is. Nu vind ik dat natuurlijk wel een probleem. Het liefste zou ik zien dat zij juist minder naar haar vader zou gaan, maar zij wil graag de 50/50 regeling handhaven en ik respecteer dat. Mijn dilemma is of het goed is om haar te praten over het feit dat haar vader bij de rechtbank heeft aangegeven dat zij wel vaker bij hem kan wonen, terwijl hij de oorzaak is dat wij het huis uit moeten. Onze dochter is 12 en ik probeer niet negatief over haar vader te praten. Hij en ik kunnen helaas niet meer communiceren en alles verloopt via advocaten. Ik hoop dat jullie mij een ander inzicht kunnen geven, ik vind het erg moeilijk.

Hallo jonge mensen, wat ben ik blij met jullie en met Villa Pinedo (Marsha) Ik ben een gescheiden ouder en iemand die ouders help met bewust scheiden. Zoals jullie schrijven is daar heel veel winst te behalen. Ik ben dan ook prive en via mijn bedrijf het gedachtegoed van Villa Pinedo aan het verspreiden. Onze scheiding hebben we goed gedaan (12 jaar geleden). Onze dochter van inmiddels 17 bleef twee liefdevolle ouders hebben, die hele goede vrienden zijn. Ze gaat me, net als jullie, nu ook helpen om aan andere duidelijk te maken wat er nodig is voor kinderen/jongeren. Ik heb 2 vragen aan jullie. Mijn 1e vraag is: waar moeten jullie aan denken als je de woorden "bewust scheiden" hoort/leest? wat komt er volgens jullie kijken bij "bewust scheiden", wat is er nodig, welke woorden/beelden komen er naar boven? Mijn 2e vraag is: heb je wel eens van een scheidingsceremonie gehoord? en Zoja, denk je dat dat een toegevoegde waarde zou kunnen zijn voor een respectvolle overgang die ouders kunnen maken van geliefden naar gezamenlijk ouderschap in dienst van de kinderen? (Zo', ceremonie of ritueel kan heel klein, maar kan ook met kinderen en familie er bij, zodat iedereen weet heeft van de nieuwe situatie.) Ik ben benieuwd naar jullie antwoorden en popel om verder te gaan. Succes met jullie mooie werk en ik blijf jullie volgen.

Ik weet het niet meer, en zou graag advies willen, uit welke hoek dan ook. Ben een gescheiden moeder (nu sinds bijna 4 jaar) met 4 kinderen. Twee meiden van nu 14 en 12 en 2 jongens van nu 10 en 8. Na de scheiding een Co-ouderschap, ma/di. bij de vader, wo/ do/ vr. bij mij en om het weekend (dus 2-5-2-5). Leek in eerste instantie redelijk te gaan, steeds meer ruzies tussen vader en de oudste, weglopen naar mijn huis (wonen erg dicht bij elkaar), zelfs als ik daar niet was (weg voor mijn werk). Eindeloos gepraat, uitgelegd, "teruggepraat" maar werd steeds erger. Toen tijdelijk alleen om het weekend, tot ze ook dat absoluut niet wilde. De andere drie bleven wel 50-50...tot 9 maanden later het op dezelfde manier misging met nummer twee, en nu weer 1,5 jaar later met de vierde. Alleen de derde gaat nog 50-50, de rest woont bij mij. Ik praat niet negatief, sterker nog, probeer zijn gedrag uit te leggen, en te zeggen dat hij wel degelijk van ze houdt, iedereen doet dingen anders, maar dat is niet fout. Ze hebben het idee niet door hem gehoord te worden, hij is vaak boos (niet fysiek!), ze doen het toch nooit goed, een heleboel kleinere en grotere dingen. Therapieën, praatsessies (nu weer), maar het lijkt niet te helpen. Ik ben gestopt met ze actief terug te praten naar hem, accepteer nu dat ze zich daar niet prettig voelen. Mijn ex-man geeft aan te willen veranderen, en meer contact te willen, maar doet dat niet in de ogen van de kinderen, dus willen ze niet terug. Ik weet niet wat eraan te doen. Ik denk niet dat het ok is dat ze geen contact willen, maar wil ze ook niet weer dwingen te gaan als ze niet willen.. Help?