Beste lezers, Zijn er jongeren of (jong) volwassenen op dit forum die vanwege het loyaliteitsconflict ten gevolge van de scheiding van hun ouders het contact met één van de ouders (en zijn/haar familie) heeft verbroken ? Graag zou ik willen weten wat jullie gevoelens/gedachten zijn om het contact met die ouder te verbreken. Mijn twee kinderen (J 20, M 18) heb ik al ruim twee jaar niet meer gezien, hetgeen mij enorm veel verdriet doet. Het intiatief van de scheiding kwam van de vader, "de rol van het huwelijk paste niet meer bij hem". Ik heb destijds onder grote druk van de vader het ouderljk huis verlaten en heb tijdelijk bij familie onderdak gevonden omdat de kinderen hadden aangegeven bij hem te willen wonen. Ik heb dit gedaan om rust te creëren voor het gezin maar had nooit verwacht dat het contact met mijn kinderen volledig zou worden verbroken. Ondertussen woont en studeert mijn zoon in een andere stad (adres voor mij onbekend) en woont alleen nog mijn dochter bij haar vader. De hypothese van de hulpverlening is dat er sprake is van ouderverstoting/PAS. Ondanks een bijzonder moreel oordeel van de rechter (kinderen zijn immers 18 en 20 jaar) "de vader dient een actievere rol aan te nemen om het contactherstel tussen moeder en kinderen te bevoreren" onderneemt de vader geen actie. Ik stuur regelmatig mijn kinderen kaartjes/brieven en mails maar krijg geen enkele reactie. Zijn er jongeren die met dit loyaliteitscoflict te maken hebben of hebben gehad en hoe heb je deze periode ervaren ? een liefdevolle moeder

Hallo jongeren, Ik ben op dit moment aan het scheiden van mijn vriendin, geen leuke tijd maar wel noodzakelijk. Onze dochter van 4 wil ik natuurlijk zo veel mogelijk van alle ellende houden. Ik heb alleen geen handboek in handen om te bepalen wat ik moet doen. Mijn meisje is alles voor mij en ik wil het beste voor haar ook al zijn papa en mama niet meer samen. Enige tips hoe ik om moet gaan met deze situatie? Alvast bedankt !

Hallo, Graag jullie advies, hoe ik dit moet aanpakken of dat ik bij iemand te raden kan gaan. Maar het volgende is er aan de hand. Mijn dochter van 11 heeft steeds (2,5 jaar) gezegd dat ze evenveel bij mij wilt wonen als bij haar moeder die in deze de gene is geweest die de scheiding wilde vanwege dat ze nu lesbisch is, en dat was bijna 3 jaar terug op haar 40e. Zij heeft nu onze dochter zo bewerkt dat die binnen een week nu zegt dat ze liever nog wacht om evenveel bij mij te komen wonen als bij haar moeder. De verdeling is nu 4,5 dagen bij mij en de rest van de 2 weken bij hun moeder. Ik weet van mijn dochter Zoë dat haar moeder met haar heeft gesproken. Ik vind het schandalig dat ze zo onze kinderen bewerkt. Maar wat moet ik? Ik ben geneigd om ook met mijn dochter te gaan praten. En haar in te laten zien dat wat haar moeder doet fout is. Maar ook weet ik dat het fout is wat ik nu wil. Maar dan wint haar moeder ook deze strijd om de verdeling van onze dochter. Graag jullie advies hierop. Ik ken mijn dochter goed maar door de ongelijke verdeling merk ik toch dat ze vervreemden van hun vader en ik merk ook dat ik ze steeds minder goed kan pijlen hoe het met hun is en wat er in hun omgaat en dat allen maar door hun moeder en familie die ervoor willen zorgen dat de kinderen bijna zonder vader moeten opgroeien. Ik hoop dat jullie mij advies kunnen geven en vooral voor de kinderen die later op deze manier niet meer weten wat een vader hebben was/is. een bezorgde vader die al jaren strijd voor de rechten van zijn kinderen. Mark

Hallo Ten eerste , dit is een goede website!! Mijn verhaal: we hebben 2 kinderen 6 en 7 jaar , we zijn nu bijna 4 jaar uitelkaar. We wonen ongeveer 800 meter uitelkaar en tussen ons in woont mijn moeder ( oppasoma) We hebben co ouderschap wat erg goed gaat, we gaan in de zomer 2 weken op vakantie week vader en 1 week moeder met een paar dagen overlapping. Kom vaa bij vader als hij de kinderen heeft en andersom ook bij elkaar op de koffie of op zondag wel eens friet eten, we hebben de verjaardagen van de kinderen gezamelijk, oma past voor beide op . Eigenlijk gaat alles vlekkenloos, krijgen we ook vaak complimenten over van gezamelijke vrienden en families van beide kanten. We hebben nooit ruzie. Ooit heeft iemand mij gezegd : een relatie is geven en nemen maar uitelkaar gaan is nog veel meer geven Maar mijn vraag is eigenlijk: de kinderen weten wel dat we uitelkaar zijn , maar vragen nooit waarom of iets , wanneer moeten wij daarover praten of komen de kinderen er zelf mee, want ik wil niet net als velen wat ik hier lees een nog meer trauma aan doen . Ik zie de kids elke dag en de vader 6x per week. Beiden hebben wij allebei geen partner!! Ik snap persoonlijk ook niet dat mensen die gescheiden zijn de tijd de puf hebben voor een nieuwe relatie als ik zie met onze zoons is het al druk zat en hebben alle aandacht nodig ivm vriendjes sporten school. Maar ik zou graag op bovengenoemde vraag antwoord willen. Alvast bedankt

Beste forum leden, adviseurs en ervaringsdeskundigen. Allereerst heel veel respect voor dit prachtige initiatief. Ik vind het erg mooi om te lezen hoe jullie elkaar, maar ook ons als ouders willen ondersteunen bij alle vragen en twijfels en onzekerheden. Wie kan er beter adviseren dan jullie, het kind met de ervaring! Het raakt mij oprecht en vind het erg krachtig en moedig van jullie allen. Allereerst kort iets over mij zelf/ de situatie. Onze prachtige zoon is nu ruim 3,5 jaar oud. Toen hij 8 maanden oud was zijn wij helaas uit elkaar gegaan, ongetrouwd gescheiden noem ik het vaak. Ondanks meningsverschillen heb ik als vader (vooral) in praktische zin prima contact met mijn ex. De grondslag van contact gaat uit van het belang van onze zoon. We wonen relatief dicht bij elkaar en hebben en co-ouderschap. De ene week 3 dagen bij moeder + partner, 4 dagen bij ons, de week erop andersom. Ik kamp als vader met een onzekerheid: Sinds een kleine 2 jaar heb ik een geweldige vriendin waarmee ik ook recent samen ben gaan wonen. Mijn zoon en mijn vriendin kunnen het erg goed met elkaar vinden. Los van het feit dat het nu nog niet acuut aan de orde is, vraag ik mij af hoe mijn zoon onze toekomstige relatie gaat ervaren. Ik ben vanaf het starten van onze relatie erg stellig geweest in de gedachte geen kinderen meer te willen (naast mijn zoon).Mijn vriendin weet dit sinds dat wij überhaupt een relatie zijn gestart, respecteert dit ook en kan zich hierin vinden. Ze ervaart ons gezin, ook zoals het nu is, ook als haar gezin. Gelukkig kunnen mijn vriendin en ik hier goed over praten en geven we elkaar de ruimte om gedachten en gevoel samen te bespreken en te delen. Ik houd ontzettend van haar, en weet ook dat ze in de toekomst mogelijk ook een kinderwens heeft. In de gedachte nooit meer een kind (erbij) te willen merk ik nu minder stellig te worden. Toch loop ikzelf tegen een probleem aan: De achterliggende gedachte van het probleem is dat ik de combinatie erg moeilijk kan voorstellen. Tijdens het co-ouderschap zal mijn zoon de helft bij moeder en nieuwe partner zijn, en de andere helft bij ons. Op het moment dat mijn zoon een half broertje/zusje zou krijgen, ben ik bang hem te kort te doen.(gevoelsmatig/emotioneel) " week in week uit half instromen in een gezin dat wel altijd samen is”," een vijfde wiel aan de wagen gevoel" Zoals iedere vader in mijn ogen zou moeten, houd ik ontzettend veel van mijn zoon, wil hem gelukkig zien opgroeien en niet slachtoffer laten worden van het niet slagen van de relatie tussen zijn moeder en mij. Daarnaast houd ik ook ontzettend van mijn vriendin, zie ik ons ook gelukkig zijn en blijven, en mogelijk ook voor een keuze van gezinsuitbreiding komen te staan. Nu weet ik niet of ik mijn gedachten/patstelling duidelijk op papier verwoord, hoop dat het te volgen is. Kort samengevat vraag ik mij af of jullie ervaringen, als kind, met een soortgelijke situatie hebben, hoe hebben jullie dit ervaren of wat zijn jullie gedachten erover en/of mogelijke tips hebben die ik tot mij kan nemen. Dank voor jullie aandacht en mogelijke reactie.

Ook ik ben gescheiden van mijn man. Hij was een narcist en ik kon er niet verder met hem leven. Mijn zoon ( bijna 18 ) wou bij zijn vader blijven, ik heb daar erg veel verdriet van gehad, want mijn eerste kindje ( meisje ) is vlak na de bevalling gestorven. Maar ik hou zo veel van mijn kind, dus ik had geen zin in touwtrekkerij. Ik ben in Juli weggegaan omdat mijn man me had aangevallen. En vanaf die dag heb ik mijn zoon niet meer gezien of gehoord. Ik heb daar erg veel verdriet van, want ik begrijp het niet. Ik snap dat hij boos op me was omdat ik zijn veilige leventje op zijn kop had gezet door een scheiding te starten, maar hij doet nu net of ik niet meer besta. Ik heb hem vaak laten weten dat ik van zijn vader ga scheiden en niet van hem. Dat ik veel van hem hou, dat ik beretrots op hem ben, en dat ik het verschrikkelijk voor hem vindt dat dit gebeurd. Ik zou graag van jullie willen weten, is het normaal dat hij zo reageert, of zal toch zijn manipulatieve vader een grote rol spelen ?

Lezer, Geweldig deze site, jammer dat ik hem nu pas vind! Mijn zonen zijn al volwassen (21 en 18). In 2010 is mijn ex-echtgenoot weg gegaan. De oudste ging direct met hem mee. Nadat hij in de loop van het jaar een grotere woning had gevonden is mijn jongste zoon, nadat hij met z'n vader op vakantie was geweest niet meer terug gekomen. Sinds die tijd heb ik geen contact meer met mijn kinderen. Het contact met het hele sociale netwerk en mijn familie is eveneens verbroken. Ik stuur ze kaarten en mails. Nodig ze voor van alles uit, maar krijg nooit een reactie. Toen we, in het kader van de echtscheiding, bij de rechter waren heeft mijn ex-echtgenoot verteld dat mijn oudste zoon zijn verjaardagskaart ongeopend wilde verscheuren. Hij had hem hiervan weerhouden met de opmerking dat er wel eens geld in zou kunnen zitten. Was overigens niet het geval. Ik ben op de diploma uitreiking van de middelbare school geweest en werd compleet genegeerd. Ik weet dat mijn kinderen hier later problemen mee krijgen, onder andere als ze zelf een relatie aan willen gaan. Hebben jullie tips? Alvast bedankt voor jullie reactie. Een moeder

Hallo, Wij hebben een dochtertje van 3 jaar oud en zijn ruim 2 jaar geleden gescheiden. De onderlinge verhouding is prima en constructief, maar we hebben een verschil van inzicht over de woonsituatie. Hiervoor vragen wij graag jullie advies! Mijn ex partner woont op ongeveer 20 minuten rijden van mijn huis in een ander dorp. Onze dochter is 80% van de tijd bij haar en 20% van de tijd bij mij. Ze gaat in Januari 2015 naar school. Vraag: Is het voor ons dochtertje beter als we in hetzelfde dorp (of stad) gaan wonen? We willen jullie vragen naar jullie mening en argumenten. Argumenten voor: - voor dochter prettig dat het niet uit maakt of ze bij vader of moeder is, ze kan altijd afspreken met haar vrienden/vriendinnen. - praktisch handig bij verjaardagen/sporten/school etc. Minder reistijd tussen de locaties, dus meer quality time en een rustiger/overzichtelijker leven voor haar. - vader of moeder zijn beide beschikbaar, indien oud genoeg kan ze gemakkelijker de andere ouder opzoeken als ze daar behoefte aan heeft. - grote betrokkenheid beide ouders bij haar sociale leven/leefomgeving. Argumenten tegen: - potentieel een loyaliteitsconflict voor haar om te kiezen, omdat er keuze is.... Bedankt voor jullie hulp en inzichten!

Beste Forum leden. Als kind van gescheiden ouders en nu sinds 3 jaar zelf ook gescheiden wil ik het volgende met jullie delen. Ik was vandaag bij de psycholoog omdat mijn dochterje last heeft van een loyaliteitsconflict. Niet omdat mijn ex en ik elkaar de tent uit vechten, integendeel. Ik las hier op een prikbord de openbrief aan alle gescheiden ouders. Ik werd er door geraakt. Zo mooi beschreven hoe kinderen worstelen met dit onderwerp. Heel herkenbaar ook en een mooi moment voor in reflectie naar mijn eigen jeugd en dat van mijn kinderen. Als zorgzame vader wil ik dat mijn dochters de ruimte voelen, warmte ontvangen en mogen genieten van het feit dat ze liefhebbende ouders hebben, ook al zijn die niet meer bij elkaar. Echter om deze wens realiteit te laten worden heb je twee mensen nodig, Dit lukt lang niet altijd. Ik wens alle kinderen, jongeren en ouders heel veel wijsheid toe en vind dit een geweldige website die mij als ouder helpt met te verplaatsen in de denkwereld van mijn kinderen. Dank hiervoor.

Beste lezers, Mijn vriend en ik zijn 9 maanden geleden uit elkaar gegaan maar woonden nog steeds in het zelfde huis om de rust voor de kinderen te bewaren. Vanaf 1 april gaat hij naar zijn eigen huis dat dan (grotendeels) klaar is. De kinderen gaan voor 60% bij mij en 40% bij hem wonen. Nu is het moment gekomen van het verdelen van de spullen. Mijn vraag aan jullie is of wij de kinderen (3 en 6 jaar) moeten betrekken bij het verdelen of niet? Gaan zij mee bepalen welk speelgoed in welk huis komt of lossen wij dat zelf op? Praktisch is het handiger zonder de kinderen te doen. Maar misschien is het voor het proces beter dat ze hier in mee bepalen. Wat denken jullie?