Ik ben gescheiden en heb inmiddels een nieuwe vriend. Hij heeft 1 kindje uit een eerder huwelijk. We willen graag gaan trouwen en zijn benieuwd welke gevolgen dit heeft voor mij of mijn vriend. Rekening houdend met alimentatie van mijn ex, verplichtingen in voorzien van levensonderhoud aan de kinderen/ kind van de ander, erfrechten e.d. Kortom het hele plaatje waar we rekening mee moeten houden. We willen alle drie de kinderen gelijk stellen en zullen daarom een testament opstellen, zodat ze altijd evenveel rechten houden. Wie heeft hier ervaring mee?

Ik ben een gescheiden vader van twee dochters en mijn oudste dochter wil me al heel lang niet spreken of zien. Daar ben ik heel erg verdrietig om. Omdat ik het gevoel heb dat zij een eenzijdig verhaal heeft gehoord over de reden van de scheiding zou ik heel graag met haar willen praten maar dat kan dus niet. Ik mis haar zo erg ! Ik probeer contact te houden door haar af en toe berichtjes te sturen maar ze antwoordt dan heel kort, of helemaal niet. Ik weet niet wat ik nog zou kunnen doen om weer met haar in contact te komen. Ik hoop in ieder geval dat het ooit weer goedkomt ! Ik moet er niet aan denken dat haar iets zou overkomen (of mij) waardoor we nooit meer contact zouden hebben...... Heeft iemand van jullie een zelfde ervaring en heeft iemand tips of ideeën?

hoi ik ben meer dan halve jaar geschijden en ik heb drie kinderen,ik heb een co ouderschap de kinderen 3 dagen bij mij en 3 drie dagen bij mijn ex.maar mijn vraag is,ik betaal allamintatie voor de 3 kinderen,maar de oudeste zoon van mij woont all 7 manden bij mij thuis hij wil niet meer bij zijn moeder woonen,dus moet ik nog allamentatie voor hem aan mijn ex betalen????.en de kinder bijslag dan heb ik recht op of niet.ik hoop op een snele antwoord.gr

Hallo, Toen onze zoon 1 jaar was heb ik een einde gemaakt aan het geweldadige huwelijk wat ik met zijn vader had. Zijn vader mag onze zoon uiteraard zien maar hij wilt niet. Hij begint te gillen en rent weg. Dit begon toen hij 2 was en hij is nu 3. Voor dat het begon waren er slechts enkele omgangs momenten geweest. Mijn ex zecht (uiteraard) dat ik onze zoon tegen hem opzet. Ik probeer onze zoon juist bij een phygoloog en jeugdzorg te krijgen zodat hij hulp kan kijgen die hij nodig heeft. Mijn ex vind dat onzin en wilt liever iedere week een dag onze zoon gillend mee nemen. Zoals je mischien wel begrijpt is dit een onmogenlijke pad stelling. Ik wil niet dat onze zoon word getraumatizeerd en dat hij hulp krijgt. Mijn ex wilt zijn zoon zien en denkt dat de hulp hem verder bij hem weg haalt. Ik zou graag jullie ervaaring hierin willen weten. Herkennen jullie het gedrag van mijn zoontje? Alvast heel erg bedankt Groetjes femke

hallo, mijn ex is nu een jaar weg en ik heb 2 kinderen van 10 jaar. nu komt de zomervakantie eraan: hij heeft de eerste 3 weken van de zomervakantie en ik de tweede 3 weken. Nu wil mijn ex geen alimentatie betalen omdat hij de kinderen 3 weken heeft. daar ging ik niet mee akkoord (heb het zelf ook niet ruim) toen heeft hij tegen de kinderen gezegd dat ze niet mee op vakantie kunnen omdat hij (vader) geen geld heeft. hij gaat wel met zn nieuwe vriendin een week naar Turkey in mei en steeds uit eten gaan enzo. nu dreigt hij dat hij de kinderen 3 weken bij mij achterlaat (terwijl ik moet werken). Hij had eerst de kinderen lekker gemaakt met een vakantie met nieuwe vriendin en haar 2 kinderen en nu mogen alleen mijn kinderen niet mee. ook is er nog een kwestie dat een zoon een kinderpartijtje heeft en dat het prima was toen hij dat aan vader vertelde en nu kreeg hij te horen dat hij niet naar dat partijtje mag omdat hij mee moet naar familie van zn nieuwe vriendin. mijn vraag/probleem is:hoe moet ik hiermee omgaan? ik probeer de kinderen er niet veel bij te betrekken en ben er voor ze en help ze maar ik hoe zorg ik ervoor dat de vader gaat inzien wat hij zn kinderen aandoet?

Beste Villa Pinedo, In het kader van de "lieve vrede" hou ik me steeds in en probeer het beste te maken van het contact met de vader van de kinderen. Maar ik raak steeds gefrustreerder. Ik schrijf honderden bboze brieven zonder deze weg te sturen, maar heb wel behoefte om iets te schrijven aan hem. Vertel me of ik hem deze brief kan sturen zonder dat het escaleert en vertel mij hoe ik rustig met de situatie mee om kan gaan. Ik voel me enorm klem zitten. Ex, Ik heb gisteren met je coach gesproken. Meestal is hij heel beschermend naar jou toe en heeft hij veel wijze woorden over hoe ik met jou om moet gaan om te zorgen dat de boel niet escaleert en weet hij begrip bij mij te kweken voor jouw situatie. Gisterenavond verliep het gesprek anders. Hij vertelt me dat van jou niets meer te verwachten valt. Zowel qau zorg voor de kinderen als qua kinderalimentatie. Alle goede raad van hem en ook van anderen heb je in de wind geslagen. Nog een paar dagen en dan is het bijltjesdag voor jou. Ik hoop dat je het gaat redden, maar het zou een goede les voor je zijn om eens op je mond te gaan. En je coach had er een hard hoofd in. En nu hij zelfs zijn vertrouwen in jou is kwijtgeraakt, wat blijft er dan over? En de kans is groot dat je omvalt. En ik wil daarin niet meegetrokken te worden. Ik heb heel veel jaren last gehad van jou stress, stressbuien en het feit dat jij veel zaken aanpakt en niets afmaakt. Ik ben na onze scheiding vorige zomer door een hel gegaan. Ik was mezelf volledig kwijtgeraakt en van mijn zelfvertrouwen en zelfwaardering was niets meer over. Ik heb heel hard gewerkt om mijn leven weer op de rit te krijgen, en daarnaast was er de bijna volledige zorg voor de drie kinderen. Kinderen die jij en ik hebben gekregen, maar eigenlijk nooit samen hebben opgevoed omdat jij "andere prioriteiten" hebt. Dat heb ik altijd geaccepteerd omdat jij van die ander prioriteiten wel gelukkig leek te worden. Ik heb al jaren het leeuwendeel van de zorg en opvoeding op mijn schouders liggen. Dat geeft niet, ik doe het graag en met liefde. En dan krijg ik nu verwijten en word ik uitgescholden omdat ik de zaken regel en dit op mijn eigen manier doe. Ik ervaar dit als commentaar achteraf en word daar boos om. Het aan mij overlaten is tot daaraan toe, maar vervolgens mij uitschelden omdat ik het anders doe dan jij het zou doen vind ik vele stappen te ver. Waarom toch? Waarom kun jij niet wat meer dankbaar zijn? Niet wat meer positief en invoelend? Je kunt volkomen je eigen gang gaan, je hoeft je prioriteiten niet bij je verantwoordelijkheden te leggen. Je geeft zelf aan dat je de zorg en opvoeding niet op je kan en wil nemen. Laat mij dan toch. Een beetje empathy en sociaal gevoel zou je sieren. Wees eens wat minder egoistisch en egocentrisch en sta eens wat positiever in het leven. Ik heb uit liefde en betrokkenheid jaren gevochten voor onze relatie. Ik weet dat een man meer is dan zijn fouten, maar ik merk nu dat jouw fouten mij nu te veel worden. Ik kan er niet mee omgaan om steeds zo negatief benaderd te worden en becommentarieerd te worden. Ik wil dit niet meer. Maar ik zit klem. Jij bent de vader van mijn kinderen. En ik vraag me af wat of er iets is, dat ik hieraan kan doen zonder hun belang te schaden. Ze worden al teveel geconfronteerd met mijn verdriet, frustratie, geldzorgen en andere dingen die ze meekrijgen. Hoe nu verder, want ik kan niet meer en wil niet meer zo verder. Dit kost me zoveel energie. Ik wil rust in mijn leven en weer in balans komen. Ik wil weer lol hebben met mijn kinderen en ... toch ook weer vertrouwen hebben in een liefdevolle toekomst met iemand die me waardeert. Je ex.

Hallo, complimenten voor deze site! Helaas gaan mijn man en ik na 20 jaar uit elkaar. Wij moeten dit nog gaan vertellen aan onze kinderen (7 en 10). Ik heb zojuist een mediator gesproken en zij gaf aan dat het moment dat de ouders dit vertellen voor altijd bij zal blijven. Mijn vraag is of wij dit gesprek het beste thuis kunnen houden, op een locatie buiten huis of tijdens een weekend weg. Het huis zal vanwege de scheiding verkocht moeten worden, wellicht dat dat nog verschil maakt voor het advies. Ik hoop op jullie reactie.

Hallo, ik ben sinds febr 2014 gescheiden. We hebben co-ouderschap over ons zoontje van 6. Communicatie is ver te zoeken, helaas. Nu wil mijn ex-man niet vertellen waar hij met onze zoon naar toegaat op vakantie. Ik heb hier heel veel verdriet om. En weet niet wat te doen nu. Mensen raden mij aan om zijn paspoort niet mee te geven. Maar daar heb ik uiteindelijk mijn zoontje mee te pakken...die verheugt zich op de vakantie met papa en het nieuwe gezin. Wat is wijsheid!?

Bijna drie maanden wonen mijn kinderen (8 en 6) op twee adressen (50/50). We eten eens per twee weken met het gezin (gemoedelijk) en gaan af en toe met z'n vieren op pad. Vooral mijn jongste laat zijn verdriet zien en benoemt dat hij wil dat ik weer in het oude huis kom wonen. Ik geef ruimte aan dit verdriet, luister naar zijn wensen en reageer begripvol. Vraag me soms af wat wijsheid is: inderdaad (nu op onregelmatige basis) als gezin dingen ondernemen. Iets waar ik graag voor ga staan, omdat ik het gezin belangrijk vind en het idee heb dat het fijn is voor de kinderen als ze in die momenten even zelf kunnen kiezen met wie ze willen praten, knuffelen, spelen, ... papa en/of mama. En kunnen ervaren dat we er niet alleen als vader of moeder, maar ook als ouders voor ze zijn. Of maak je het kinderen met deze gezamenlijke activiteiten lastiger en de nieuwe situatie minder helder voor de kinderen? Ik ben benieuwd hoe jullie dit zien.

Goedendag, In 2010 zijn mijn ex-partner en ik uit elkaar gegaan. Onze kinderen waren toen 1 en bijna 4. Mijn ex is van de ene dag op de andere vertrokken naar het midden van het land. Ruim 100 km van mijn woonplaats. Na anderhalf jaar en mediation/advocaten is ze in mijn woonplaats gaan wonen en hebben we een co-ouderschap kunnen afspreken. Ondertussen heb ik een nieuwe relatie gekregen en wonen we samen. We hebben dit voor de kinderen heel rustig aan gedaan, als de kinderen er waren was zij er niet en als ze kwam vroegen we eerst aan de kinderen of het goed was. Totdat de kinderen vroegen wanneer ze weer kwam en dat ze zelf zeiden dat ze ook wel hier kon wonen hebben we het contact heel langzaam opgebouwd. Zij is enorm gek met de kinderen en de kinderen met haar. Tot zover even de voor geschiedenis. De jongste is in oktober naar de basis school gegaan en vanaf december zegt ze, als ze bij ons is, dat ze niet naar school wil. Dat ze thuis wil blijven bij ons. Ze werd zelfs midden in de nacht huilend wakker dat ze niet naar school wilde. Dit is één voorbeeldje maar we maken ons zorgen om haar. Ze zit niet lekker in haar vel en hebben schoolmaatschappelijk werk ingeschakeld. Maar die denkt dat er met haar niet veel aan de hand is. Ik wil graag een specialist die met haar gesprekjes of tekeningen maakt of iets dergelijks. Kunnen jullie mij advies geven zodat dit niet iets wordt wat over tien jaar weer op komt bij haar. Op dit moment gaat het overigens wel weer beter met haar. Lijkt wel beter in haar vel te steken. Maar toch… ben ik bang dat er onderhuids nog iets is. hebben jullie ervaringen?