Dean is 3 jaar...Helaas toont zijn vader weinig aandacht eens per 6 a 8 weken een paar uurtjes. Zijn vader is narcist ....denkt voornamelijk aan zichzelf en kan/wil geen duidelijke afspraken maken. Elke jeer probeer ik weer.....svp wees duidelijk en niet kom tussen 1 a 2 uur waarbij het dan half drie wordt. Gezien zijn manier van omgang en alleys om hem draait......is het verstandig om de omgang te stimmuleren of moet ik hem buiten het leven van dean houden? In angel open 8 mandate heeft hij dean 2 maal gezien.

Beste jongeren, Ik ben een moeder van vier kinderen. De vader van mijn jongste zoon, heeft mijn zoontje op 11 jarige leeftijd meegenomen. De beschuldigingen begonnen, mishandeling, verwaarlozing etc. Op advies van Jeugdzorg heb ik een OTS aangevraagd en dit stopt binnenkort. Inmiddels is duidelijk dat mijn zoontje, nu 13 jaar, alles verzonnen heeft onder druk van vader. Hij zit klem omdat vader zegt dat hij nooit bij mij heeft willen wonen en ik niet van hem houd. Inmiddels hebben zijn broer, zussen en ik hem al 2,5 jaar niet meer gezien. Er is geen contact te krijgen want mijn zoon wil ons niet zien. De psychiater heeft aangegeven naar mij. Er is sprake van een ouderverstotingssyndroom en het gif zit zo diep dat hij nooit meer contact zal zoeken. Zelf heb ik altijd gezorgd dat mijn zoon niet hoefde te kiezen, vader ging 200 km verder weg wonen maar kon hem halen en zien wanneer hij maar wilde. Nooit heb ik me negatief uitgelaten en altijd zijn belang voorop gehouden. Vader is een veteraan met een PTSS en inmiddels lid van de sekte avatar. Een bijzondere levensovertuiging en een tak van de new Scientology beweging. Vader houdt erg veel van zijn zoon en is in de overtuiging dat ik niet van mijn kind houd en heeft daarom besloten dat ik als moeder niet meer mee mag doen. Op dit moment zie ik mijn zoontje al 2,5 jaar niet meer. Mijn verdriet is enorm en ik weet niet meer wat ik moet doen om mijn zoontje te overtuigen van het feit dat ik wel heel veel van hem houd. Kaartjes bereiken hem niet, Facebook is geblokkeerd en telefoonnummer is veranderd. Via de psychiater heb ik brieven en kaartjes gestuurd, volgens de psych is er geen emotie en interesseert het hem niets. Ik moet het loslaten en verder gaan met mijn leven. ( hoe ??) Nu wil ik graag contact opnemen met de middelbare school waar mijn zoontje naar toe gaat binnenkort ( bij toeval achter deze gegevens gekomen ) dit omdat ik graag wil weten hoe het met mijn zoon gaat en om mijn zorg uit te spreken. Mijn zoon is zwaar dyslectisch maar krijgt daar geen begeleiding voor omdat vader zegt dat hij dit kan genezen volgens de leer van Avatar. Ook wil ik graag dat de school weet dat er nog steeds een moeder is ( met gezag ) en broer en zussen die hem verschrikkelijk missen. Is het verstandig om mij in het leven van mijn zoontje te blijven mengen ? Doe ik er goed aan om signalen af te geven dat ik nog steeds geïnteresseerd ben ? Of moet ik juist niets doen, alles laten zoals het is ? Dat betekent dus geen contact, geen informatie en niets weten van hem. Mijn hoop is er niet meer, adviezen van de zogenaamde professionals hebben er alleen maar toe geleid dat ik in een strijd belandde omdat vader de ene rechtszaak na de andere aanspant, iets waar ik nooit in wil zitten en wat voor mijn zoontje heel erg moeilijk moet zijn. Het enige wat ik wil is dat mijn zoontje gelukkig is, als het beter voor hem is dat ik niets doe dan doe ik niets. Maar wat is goed. Hem te spreken krijgen lukt al 2,5 jaar niet. Jeugdzorg geeft aan dat hij mij niet wil zien en dat ik dat moet respecteren. Zijn broer en zussen hebben ook van alles geprobeerd maar ook dat is gestopt omdat hij dit niet meer wil Voor mij is dit alles een nachtmerrie waar ik niets van begrijp. Iedereen hield zoveel van hem en hij hield van ons allemaal. Vader, moeder, broer, zussen, gehele familie. Niemand ziet hem meer. Zijn gezin bestaat nu alleen nog uit vader, vriendin vader en de moeder van de vriendin. Hij praat met minachting over ons en hij wil met niemand iets te maken hebben. Heeft 1 van jullie enig idee wat er in het hoofd van mijn zoontje omgaat ? Zou hij nog wel eens aan ons denken ? Wat moet ik doen ? Wat is goed voor mijn zoontje. ? Alvast bedankt voor de reactie. Mvg Leontine

Hallo, Ik ben de tante van een aantal neefje en nichtjes die door de scheiding van hun ouders het best moeilijk hebben. Ze vinden het lastig als ze bij hun vader zijn om zich dan te vermaken. Ze kennen de mensen/kinderen in de buurt niet en zijn daar alleen in het weekend en de vakanties. Hoe kunnen ze het beste in contact komen met de kinderen die in de buurt wonen? Er zijn vast meer kinderen in de buurt daar die daar alleen de weekenden zijn. Maar ja, hoe weet je waar ze wonen en hoe leg je dan contact? Wie heeft tips? Heel erg bedankt !

Voor iedereen die mee wilt denken, hier mijn dilemma. De moeder van mijn partners dochter (6jr) is onlangs anderhalf uur rijden van ons vandaan verhuisd, naar een plek waar ik echt niet wil wonen. Ik ben dus een stiefmoeder die heel goed weet dat een kind en ouder niets liever willen dan heel dicht bij elkaar te wonen, maar die er zo verschrikkelijk tegenop ziet om huis en haard te verlaten. Je zult je misschien afvragen waarom we destijds niet naar de rechter zijn gestapt om een verhuizing tegen te gaan. Wel, dat voelde erg onveilig... de sfeer is altijd gespannen geweest, er werd frequent aan de omgangsregeling gemorreld, en de angst bij mijn partner om zijn dochter nog verder te verliezen zat er goed in. De hoop was dat een nieuwe plek en een nieuw huis voor de moeder rust zou brengen. En rust is uiteindelijk voor iedereen goed. Maar dan toch mijn dilemma. Als ik er over nadenk hoe zwaar het uiteindelijk voor mijn stiefdochter gaat worden om wekelijks of om de week heen en weer te reizen, om spullen te vergeten, om vriendinnetjes te missen, om al die tijd in de auto te zitten, dan springen de tranen in mijn ogen. Ik wil niet die persoon zijn die dat op zijn geweten heeft. Maar tegelijkertijd maakt het hele idee me misselijk om daar te wonen. Ik heb al eens rondgekeken op funda om te zien of er wijken of huizen zijn waar ik wel zou willen wonen. Maar het is een troosteloze plek. Het is ook zo ver van iedereen die ik lief heb. Als kind van gescheiden ouders heb ik me jaren lang thuisloos gevoeld, daardoor ben ik nu zeer honkvast. Mijn partner zou nog in een grot gaan wonen om dicht bij zijn kind te zijn. Logisch. Maar hij vindt het ook belangrijk dat wij samen fijn wonen. We hebben nu een plek op het oog een half uur reizen van het nieuwe huis. Nog steeds niet om de hoek, maar wel stukken dichterbij en een plek waar zowel mijn partner als ik helemaal verliefd op zijn geworden. Ik ben bereid 100 keer op en neer te rijden als het meisje iets vergeet mee te nemen of een feestje heeft van schoolgenootjes. Maar zal het genoeg zijn? Mijn grootste angst is dat ze op een gegeven moment zelf niet meer wilt reizen. En dat is dan deels mijn schuld. Zijn er kinderen van gescheiden ouders die op de basisschool zitten en die het aankunnen om frequent heen en weer te reizen? En zo ja, wat kunnen we doen om het haar zo makkelijk mogelijk te maken? Wat is dan fijn, om de week een heel weekend bij papa? Of juist iedere week een weekenddag? Helaas is de omgangsregeling niet ruimer, dus door de week een dagje erbij gaat niet. Maakt dat nog uit? Is het makkelijker/ fijner om wat langer aaneengesloten bij de andere ouder te zijn? Graag jullie ervaringen!!

Hallo, ten eerste wil ik vertellen dat ik arbeidsongeschikt ben na een hersenbloeding. 4 jaar later zijn mijn man en ik gescheiden en leef ik van een wia-uitkering aangevuld met bijstand (wwb). We hebben 3 kinderen van 19, 18 en 15 jaar, die de grootste tijd bij mij wonen. Door de wwb moet ik me iedere maand verantwoorden middels een formulier (opgeven wat ik qua geld binnenkrijg qua alimentatie, wia en wwb). Mijn middelste kind woont op proef bij haar vader, nu al zo'n 3 maanden. Dit omdat mijn jongste kind ernstige psychische problemen heeft. Dit bracht enorme spanning met zich mee. Al die tijd heb ik een klein bedrag aan alimentatie gehad wat logisch is. Nu heb ik 3 maanden de verantwoording niet naar de wwb gestuurd, om af te wachten wat het zou worden. Middelste gaat nu permanent bij haar vader wonen behalve de weekenden. Mijn ex geeft aan of het niet handiger is om middelste bij mij ingeschreven te laten staan i.v.m. belasting enz. Dit snap ik niet. Het gaat mij erom dat ik eerlijk ben tegenover de wwb met die verantwoording. Nu komt er per maand 70 euro alimentatie voor haar binnen i.p.v. 180 euro. Er komt een dag dat de wwb gaat vragen waarom ik de alimentatie niet opgeef. Ik vind het prima als zij bij mij ingeschreven staat, maar naar wie moet ik toe om de situatie uit te leggen? Zal het via een advocaat of rechter moeten? Puck.

Hoe bescherm ik mijn kinderen en mijn gezin tegen verdere beschadiging? Mijn dochter van 12 is uit mijn eerste huwelijk en met mijn huidige partner heb ik een dochter van 9 jaar. Sinds dat ze 3 maanden was tot vorig jaar januari leefde mijn oudste in co-ouderschap (week om week). Vader wilde geen enkel contact waardoor co niet meer mogelijk was en een zware last werd voor iedereen. Na een jarenlange weg met veel psychische beschadiging van mijn oudste dochter heeft zij (toen 10 jaar) uitgesproken dat ze bij haar vader wil wonen. Puur uit angst. Ondanks dat de rechter en de Raad van Kinderbescherming de zorg uitsprak dat wanneer ze bij vader hoofdverblijf zou krijgen ze de band met mij, mijn gezin en familie zou verliezen, is ze toch aan vader toegewezen. Een OTS werd uitgesproken om dat te bewaken en om het contact tussen ouders te herstellen maar werd na een jaar afgesloten ondanks dat vader geen enkele stap had gezet om het contact met mij te verbeteren. Sterker nog tot op de dag van vandaag is er geen enkel contact, vragen via mail worden niet beantwoord en informatie wordt niet gedeeld. Alles wat jeugzorg voorstelde om te doen werd door vader afgewezen. Het contact met mijn dochter werd slechter en ik heb een forse stap achteruit moeten doen om dit te behouden. Dit alles tot groot verdriet van mijn jongste dochter, want zij is voor haar gevoel haar zus 'kwijt'. Het gevolg: Met de oudste gaat het (ogenschijnlijk) goed maar met mijn jongste gaat het niet zo best. Zij mist haar zus enorm en voelt geregeld de afwijzing van haar zus. Ogenschijnlijk gaat het met de oudste goed schreef ik al want wanneer de werelden van mijn oudste bij elkaar komen weet zij zich geen raad. Gisteravond was zo een moment. Mijn huidige schoonouders en ex-schoonouders zijn buren. Gister was mijn dochter met vaders gezin bij hun oma op vistite en ik met mijn jongste dochter en partner bij mijn schoonouders. Ze is inmiddels bijna 4 weken bij vader ivm de vakantie en je snapt in al die tijd heb ik niets van haar gehoord, geen kaart ontvangen of maar een sms gekregen van vader over hoe het gaat met haar. Dus je begrijpt dat wanneer je je kind aan de andere kant van de schutting hoort spelen in de speeltuin dat je haar even wilt knuffelen/spreken omdat je haar mist. Vader en stiefmoeder waren binnen bij zijn moeder en ik hoor mijn kind met haar stiefbroertje naar buiten gaan. Vanuit het huis van oma kan je de speeltuin wel zien. Ze maant haar stiefbroertje om zachtjes te doen maar ik hoor haar toch. Dus roep ik mijn oudste om even te komen. In plaats van dat ze naar je toe rent omdat ze je ook gemist heeft wijst ze je regelrecht af en komt ze niet naar mij, haar jongere zusje, gezin en familie toe. En zegt ze tegen je; "mama ajb niet doen." en rent bij haar oma naar binnen. Pure angst dat vader het ziet en zij in de problemen raakt zoals zo vaak is gebeurd. De jongste is doodsbang voor dit soort afwijzingen en terecht. Wat te doen? Met vader is niet te praten. Ik ga het wel aangeven per email (telefoon neemt hij niet op of smijt de hoorn erop) natuurlijk maar ik zal geen antwoord krijgen, hij is hoogstwaarschijnlijk autistisch (zoals bij zijn jongste dochter van 4 wel geconstateerd is). Hij is degene die mijn oudste in deze situatie kan helpen. Mijn dochter erop aanspreken? Ja maar tot op zekere hoogte want zij zit gevangen en heeft hier ook niet om gevraagd maar zij kan het wel veranderen maar is nog te klein voor deze grote mensen stap want dat betekend ingaan tegen je vader. Mijn jongste beschermen door het contact voorlopig te verbreken met de oudste? Nee, dat is schadelijk voor allebei mijn kinderen. Het is het beschermingsmechanisme van mijn oudste maar zeer beschadigend voor mij maar vooral voor mijn jongste dochter. Teruggaan naar de instanties? Ga ik wel proberen maar daar heb ik geen vertrouwen meer in gezien alle "hulp" die we al van de Raad en BJZ hebben gehad. Maar zoals ik dit bericht begon: Hoe bescherm ik mijn kinderen en mijn gezin tegen verdere beschadiging?

Hallo, Mijn vriend en ik zijn apart gaan wonen omdat hij erg verslaafd is en ik dat niet vertrouwd vind in de buurt van onze dochter. Hij was ook erg gewelddadig richting mij en kon ook erg boos worden op onze dochter vooral als hij een kater had. Onze dochter is anderhalf jaar en een heel lief en vrolijk meisje. Haar vader vind verslavende middelen belangrijker dan haar. Hij zit nu verplicht opgenomen in het ggz na het nemen van een overdosis aan hoesttabletten. Ik heb echt van alles geprobeerd om hem te laten in zien dat zijn dochter belangrijker is dan die middelen. Het dringt maar niet door zelfs nu zegt hij als hij daar uit is hij weer wat gaat halen. Ook dreigt hij van als ik een nieuwe partner heb hij mij en mijn dochter wat aandoet. Daar ben ik helemaal niet mee bezig ik probeer mijn leven weer op de rails te krijgen. Vind het zo erg voor mijn dochter dat haar vader zo doet. Politie heeft ookal een melding gedaan bij bureau jeugdzorg nadat hij een brand in zijn flat had gehad. Zelf zit ik nu te denken om hem uit ouderlijke macht te zetten ik vertrouw hem niet bij mijn dochter. Ik ben zo bang dat hij haar wat aandoet. Is dat een wijs besluit vind het niet leuk tegenover haar. Groetjes

Na een flinke ruzie heb ik van het weekend te horen gekregen dat mijn man al maanden weet dat hij doorgaat voor de kinderen, maar niet meer van mij en dat hij het nu helemaal niet meer weet. Het gevoel is weg en het is een klap in mijn gezicht. Omdat ik nogal gevoelig en emotioneel ben, loop ik veel te huilen, ik kan er gewoon niks aan doen. Maar mijn man wil liever dat ik zo min mogelijk verdriet aan de kinderen laat zien. a.s. zaterdag wil hij pas praten. Wat moet ik nu vertellen aan mijn kinderen? Kan ik ze de waarheid vertellen of moet ik dat pas na zaterdag doen? Ik weet het gewoon niet meer. Ik probeer normaal te doen en mijn man de kinderen om en om mee te laten nemen maar daarna stort ik in. Ik weet gewoon echt niet hoe ik hier doorheen moet.

Hallo, in 2006 zijn wij gescheiden, onze kinderen waren 15 en 17. Ondanks het feit dat e.e.a goed is verlopen, op de wijze die op julie site als "goed" wordt beschreven, en voor zover een scheiding uberhaupt "goed" kan zijn, heb ik het gevoel dat mijn zoon veel van zijn gevoelens uit die periode heeft verdrongen. Ik wens hem een gelukkig en ongecompliceerd leven toe met zijn vriendin, maar ben bang dat e.e.a. er toch nog eens uit moet komen. Hij is volwassen, maar vraag me af of en wat ik voor hem kan doen. Gesprekken lijkt hij te vermijden.

Hoi, Ik ben een moeder van 2 lieve kinderen en heb inmiddels een nieuwe relatie, nadat ik een tijdje alleen ben geweest na een scheiding. Nu ben ik inmiddels ook stiefmoeder van 2 kinderen, waar ik een goed contact mee heb. De kinderen kunnen het onderling heel goed vinden met elkaar. Mijn kinderen zijn de helft van de week bij mij en de andere helft van de week bij hun vader. Dit gaat prima en hierover wordt in goed overleg met mij en hun vader gesproken. De kids zijn blij met de huidige verdeling, maar weten dat ze altijd bij mij of hun papa terecht kunnen als ze dit zouden willen aanpassen. Juist omdat ik met mijn kinderen en hun vader hierover openlijk praat, praat ik hier met mijn stiefkinderen ook erg open over. Zij geven nu aan, dat ze wat vaker bij ons willen zijn en wij vinden dit alleen maar fijn. Hun moeder laat de kinderen hierin echter geen keus en verplicht hen eigenlijk om het merendeel van de tijd bij haar te zijn. Zij hebben dit ter sprake gebracht bij hun moeder, maar dit veroorzaakte alleen maar ruzie. De kinderen (14 en 15) zeggen nu beide, dat ze het maar bij de huidige regeling willen laten, om verdere problemen te voorkomen. Hun vader heeft dit bij zijn ex-vrouw nogmaals aangekaart, maar ook hierbij werd een resoluut negatief antwoord gegeven. Omdat wij het de beide kinderen niet ingewikkeld willen maken, hebben we het hier nu bij gelaten. Ik, als stiefmoeder, heb me er helemaal niet mee bemoeid, omdat ik dit juist niet iets vind voor een stiefmoeder. Toch doet mij dit als moeder en stiefmoeder verdriet, omdát ik zie dat de kinderen niet kunnen doen wat zij zelf willen. Juist omdat ik en mijn ex-man onze kinderen aansporen om hun eigen mening en gevoel te uiten en wij ons altijd schikken naar dat, wat de kinderen zelf willen of een oplossing zoeken, die voor ons allemaal het fijnste is. Hebben jullie tips voor me of moet ik accepteren hoe het nu is, omdat ik het niet kan beïnvloeden? Naar een rechter stappen willen beide kinderen niet, omdat ze te bang voor hun moeder en ruzies zijn.