Hallo, Ik ben echt radeloos en ik hoop dat jullie mij advies kunnen geven wat te doen. Mijn man en ik hebben twee weken geleden aan onze kinderen (meisje 16 en jongen 14) aangegeven dat het niet goed gaat tussen papa en mama en dat wij even uit elkaar gaan om uit te vinden of er nog genoeg basis is om samen verder te gaan. In deze periode was ik de helft van de tijd en mijn man de andere helft van de week thuis bij de kinderen. Zij hadden in deze week een hoop vragen en waren erg onzeker, maar verder ging het redelijk. Tijdens deze week heb ik de knoop doorgehakt niet meer verder te willen met onze relatie. Mijn man en ik hebben hier samen overleg over gehad en afgesproken dat wij dit samen deze week aan de kinderen zouden gaan vertellen. Wij hebben hierbij afgesproken dat wij niet negatief over elkaar praten en dat de rede van de breuk ons beiden aangerekend kan worden. Gelukkig zijn wij ons er allebij van bewust dat in het belang van de kinderen wij ons verdriet en boosheid naar elkaar niet aan de kinderen moeten laten zien. Helaas kwam er aan ons plan van aanpak afgelopen maandag abrupt een einde. Onze dochter heeft in mijn mailbox gezeten en hier een mail tussen mijn man, mij en onze relatietherapeut lezen. In deze mail staat dat ik verliefd ben geworden op iemand anders.... Zij heeft mij hiermee confroteerd en ik heb aangegeven dat er inderdaad iemand is voor wie ik meer ben gaan voelen, maar dat dit niet de oorzaak van de scheiding is, maar een gevolg van een slechte relatie... Ook heb ik aangegeven dat ik mij niet gelijk in een nieuwe relatie ga storten, maar dit heel rustig wil bekijken en dat de kids voor mij en voor papa nu het allerbelangrijkste zijn. Het maakt helaas niet uit wat ik zeg, want de kinderen zijn alleen maar heeeeel erg boos op mij en willen mij niet zien! Mijn man is nu bij de kinderen en doet onzettend zijn best om het voor mij op te nemen en de kinderen in te laten zien dat dit iets is tussen papa en mama en dat wij hen op dit moment het allerbelangrijkste vinden. Op dit moment woon ik even in ons vakantiehuisje en heb ik alleen via app (alleen maar hele boze met veel verwijten naar mij) contact met de kinderen. Zij willen mij niet spreken of zien....... Ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik de kinderen de ruimte geven en ze even met rust laten of moet ik juist naar ze toe en rustig met ze proberen te praten. Waar doe ik goed aan......???

Afspraken maken over op de hoogte te blijven. Beste jongeren. De moeder van onze dochter van 17 en ik zijn 2 jaar gescheiden. De omgangsregeling is na een jaar mislukt en er is al 7 maanden geen normaal contact meer terwijl dit het eerste jaar na de scheiding nog goed ging. Ze zegt dat ze mij niet wil informeren over schooldingen. Wanneer ik naar schooldingen vraag zegt ze dat ik me daar niet mee moet bemoeien. Dat het haar besluit is om mij hiervan uit te sluiten. Ze wil niet dat ik contact met de school op neem terwijl de school informatie met me deelt. Ik zie als ze dit zegt dat ze boos is, op mij of iemand anders. We hebben twee gezamenlijke gesprekken gehad bij de huisarts maar ze wil niet meer verder praten. Ze heeft nog wel een individueel gesprek bij de huisarts afgesproken. Dit vind ik een goed plan en dat heb ik haar gezegd. Hoe kan ik het best reageren zodat ze merkt dat ik betrokken bij haar ben zonder dat ze het gevoel krijgt dat ik me met haar bemoei? Dank je wel voor jullie tips. Groeten Steven

Hallo allemaal, Ik ben een stiefmoeder van 29 jaar en mijn stiefdochter is bijna 15. Mijn man en zijn ex zijn nooit getrouwd geweest, maar heeft zijn dochter wel erkend. Ze was 5 jaar toen ze bij ons weggehaald is Door haar moeder en een rechtszaak volgde en we kregen recht op een bezoekregeling waar moeder niet aan meewerkte. Toen hebben we besloten met oog op de gezondheid van mijn man om het te laten rusten. Maar sinds vorig jaar januari hebben we weer wat contact met haar zonder dat haar moeder dat weet. Ze zegt dat ze graag bij ons wilt wonen als ze 16 jaar is want dan mag ze opnieuw beslissen. (Zegt ze ik weet niet of dat klopt) Wij zouden graag nu alsnog een regeling willen treffen, maar we willen haar moeder niet zien of spreken. En een rechtszaak zit er ook niet in. Wat is jullie advies? Alvast bedankt.

Hallo Ik ben een man die midden in een vechtschijding zit, we hebben een zoontje van 9 jaar oud. Het gevecht gaat nu alle kanten op en zelf weet daar niet meer zo goed mee om te gaan. Mijn ex heeft ons verlaten voor een nieuwe liefde met een hoop ellende we hebben een Co. Ouderschap op gesteld maar mijn ex blijft maar moeilijk doen. Iedereen zegt ook maar dat ik het maar op me af moet laten komen maar door het liegen van mijn ex en bepaalde dingen die aan haar laars lapt zit en komt er steeds meer woede bij me op. Ik kan haar en haar nieuwe vriend niet met respect behandelen daar heb ik de kracht niet meer voor. Graag wat advies

Hallo allemaal, Ik ben een moeder van 2 zonen (10 en 7 jaar) en ik zit al jaren in een relatie wat niet goed verloopt. Regelmatig ergernissen over en weer en ook ruzies. Nu denk ik er serieus over om te gaan scheiden, dit hebben we al eerder gedacht maar daarna hebben we het weer geprobeerd o.a. met relatietherapie. Punt is dat mijn man zich emotioneel niet/slecht kan in leven in een ander omdat hij een vorm van autisme heeft. Nu mijn vraag; moet ik door blijven gaan in deze relatie (terwijl ik niet gelukkig ben) voor mijn kinderen. Ik ben namelijk echt van mening dat een kind zijn vader en moeder dagelijks nodig heeft. En ik zie veel kinderen in mijn omgeving zo kapot gaan door een scheiding...dat wil ik mijn kinderen niet aan doen... Ik weet wel dat jullie de beslissing niet voor mij kunnen nemen maar adviezen zijn meer dan welkom!! Een bezorgde en twijfelende moeder

Mijn zoon en schoondochter liggen in scheiding en hebben twee kinderen van twee en vier jaar. Hoe moet je in vredesnaam die kinderen duidelijk maken dat hun vader en moeder uit elkaar gaan. Hoe kan je als ouder die de aanleiding is van dit drama je kind nog recht in de ogen kijken. Een zeer ongeruste opa

Ben sinds 3 1/2 jaar bij mijn ex weg. De eerste week heb ik mijn kinderen nog gezien en gesproken echter daarna wilde ze me plotseling niet meer zien en spreken. Tot op de dag van vandaag zie of spreek ik mijn kinderen niet meer. Er wordt door mijn ex gezegd dat ze geen contact willen. Wat kan ik nog doen om contact te krijgen met mijn kinderen? Een rechtszaak is voor mij uitgesloten. Overigens krijg ik ook nauwelijks informatie over mijn kinderen

Hallo, Graag zou ik vam jullie een advies willen krijgen over iets waar ik mee worstel als ouder. Maaf eerst een stukje achtergrond. Begin dit jaar heeft mn ex mij vertelt dat ze niet meer met mij verder wil. We waren bijna 14 jaar samen en hebben 2 kinderen. Meisje van 5 en jongen van 3. Wat ze mij toen niet verteld had is dat er aan een aantal maanden een ander man in haar leven was. Dat heb ik zelf moeten ontdekken dus. Dat heeft mij heel veel pijn en verdriet gegeven. Maar mijn vertrouwen die ik in haar als partner en als mens had is ook helemaal weg. En dat is het issue waar ik nu mee worstel. We hebben samen wel gezorgd dat de scheiding vloeiend verliep en hebben een goede verdeling over de zorg van de kinderen. En zorgen dat de kinderen zo min mogelijk last hebben van de scheiding, maar ik heb moeite met de persoonlijke keuzes die ze maakt. Ik heb er moeite mee, omdat ik vrees dat het negatieve effecten zal hebben voor de kinderen (nu of op lange termijn) Ze wil haar nieuwe vriend al betrekken bij het leven van de kinderen. Ik vindt dat nog te vroeg en heb het ook tegen haar gezegd. Die vriend van haar gebruikt drugs en daar ben ik doodsbang voor. Mn eigen vader is drugsverslaafde, dus ik heb zef altijd gezorgd dat ik en mijn kinderen ver wegbleven van die rotzooi, maar nu haalt zij iemand bij hun leven die het zelf gebruikt ( hoe haalt ze het in haar hoofd) Maak ik me nou voor niets druk? Of is het terecht?.

Hallo allemaal, Ik heb een vraag als gescheiden moeder van twee pubers van 13 en 17 jaar. Mijn kinderen hebben er bewust voor gekozen om geen omgang te hebben met hun vader. Ikzelf vind dat ieder kind recht heeft op omgang met beide ouders, maar dat het kind daarin beslist( zeker als ze boven de 12 jaar zijn) . Ik heb moeite met het feit dat mijn ex niet wil inzien dat het de keus van de kinderen is om hem niet willen zien en dat het hun beslissing is en niet die van mij. Hierdoor krijg ik dreigmails omdat ik de kinderen zou opjutten tegen hem. Ik heb meerdere malen een gesprek gehad met de kinderen over wat voor binding zij voelen met hun vader maar ze missen hem niet, willen absoluut geen contact met hem, zien hem niet als vader (omdat een vader er voor je is als je hem nodig hebt en die mishandelt je niet) en zijn daar heel stellig in. Hoe kan ik omgang bevorderen terwijl ze niet willen? Dwingen wil ik ze niet. En hoe kan ik mijn ex doen inzien dat het hun keuze is en niet die van mij? Alvast bedankt voor de reactie.

Moeder van 2 kids (6 en 9: hoogsensitief, hoogbegaafd). Vader met psychische problemen (aanpassingsstoornis, ADD, persoonlijkheidsstoornis)? Is begin dit jaar in crisisopvang beland, nu er weer uit, maar kids zijn vanaf deze tijd bij mij omdat hij niet voor ze kon zorgen. Ik maak me veel zorgen over de veiligheid en de zorg van de kinderen bij vader. Ik kan wel wat hulp gebruiken Ik probeer het echt goed te doen voor iedereen.. voorheen hadden we een omgangsregeling, om het weekend (vrij-zo) en elke week woe-do Maar sinds dat ik hem ken, heeft hij depressies. Pas laat is er bij hem ADD en aanpassingsstoornis vastgesteld. Al een aantal jaar hou ik een incidentendagboek bij. Waarom? omdat hij dingen laat gebeuren en andere laat denken die gebeurd zijn die niet kloppen. Ik twijfelde aan mijzelf. Later bleek het echt niet te kloppen. Ook kwam in veel situaties de veiligheid van de kindjes in het geding. Ik ben weggegaan om mezelf en de kindjes te redden. Zijn manier van liefde, het ging alleen maar over hem.. over zijn gemak... en dat hij van de kindjes houdt.. dat wel.. maar op zijn manier.. Ik heb al een aantal malen, in het begin van de scheiding (4 jaar geleden) en nu contact gehad. Ik ben ook bij zijn ziekenhuis geweest om te bespreken hoe je met hem om moet gaan, hoe de kinderen hem zien, met hem om moeten gaan.. Kort gezegd, in mijn tijd in het huwelijk is er sprake geweest van emotionele mishandeling. Manipulatie, chantage, kleineren, denigreren etc.. je mening.. die had je niet, eigenlijk werd je de mond gesnoerd. Ik ben me het laatste half jaar ernstig gaan verdiepen in zijn gedrag. Ik herkende ineens ontzetttend veel in de narcisme hoek. Maar daarbij, ook opgemerkt door proffessionals, obsessieve stoornis. Achterdochtig... Afspraken zijn met hem niet te maken, geef je een vinger, dan wil hij 2 handen. Ik word er zoooo onrustig door. De laatste tijd probeerde ik de omgang weer rustig op te bouwen. Hij werkt nog niet, valt steeds terug en kan eigenlijk niet op zichzelf terugvallen, maar is immer en altijd bij zijn moeder. En die laat het allemaal net zo hard toe. Familieleden van hem geven ook aan bij zijn moeder dat het toch bij haar is misgegaan. Zij nam vroeger ook alles uit zijn handen. Hij kende en kent geen verantwoordelijkheids gevoel. Anderen lossen het wel op voor hem. Maar ondertussen.. groeien de verantwoordelijkheden. In het huwelijk.. met de kinderen. Dat ging gewoon niet. Medicijnen die rondslingeren, of gevaarlijk gereedschap in huis voor de grijp? dat werd een eeuwige discussie. Agressie in het verkeer, werd meestal door hem begonnen...mét kinderen ook in de auto... Ik kon het NIET aan zijn verstand brengen dat het echt niet kon wat hij deed. (toen wist ik overigens nog niet wat er nu allemaal bekend is over hem). Ik ben met veel hulpverleners in gesprek geweest. Ze zeggen niet veel voor hem te kunnen doen omdat hij daar zelf mee moet aankomen. Zelfs de huisarts weet het gewoon niet meer. Zij kent hem.. en weet dat wat je tegen hem verteld, niet aankomt. Hij neemt niets aan van niemand niet. PRaten ze niet in zijn straatje? dan deugen ze niet. Ik heb zelfs gebeld met jeugdzorg.. tot 2 keer toe.. om hulp te krijgen bij een ouder met psychische problemen. Het doet me pijn dat de kindjes hem missen... en hij houdt van ze.. maar als je door professionals wordt gezegd dat ze blij zijn dat de kinjes nog in mijn zorg zijn...en ze heel erg aan mij moesten denken met het r.uben en j.ulian verhaal... doet je geen goed. Ondertussen is het vaak voorgekomen dat hij stond te posten bij onze woning, zelfs de aandacht trok op allerlei manieren. Maar ellendig aan toe waar mijn jongste eigenlijk vreselijk van schrok en bang was. Zij heeft op dit moment al begeleiding, om haar weer een beetje tot rust te krijgen. Er zijn nu om het weekend vaste omgangsmomenten afgesproken, maar steeds een dag of 2 van te voren wordt er weer vanalles gevraagd om er vanaf te wijken. Ook is hij nog maar denk ik hooguit 2 uurtjes van al die bezoeken echt bij hem thuis geweest. Hij zoekt gelijk het contact met anderen, of zijn moeder, om maar niet alleen te zijn. Maar die kindjes willen het liefst gewoon bij vader thuis zijn. Ik probeer met ze te praten, laten weten wat hun gevoel is. Dat ze dat ook uit kunnen spreken. Dat kunnen ze heel goed, dat vind ik zo mooi aan ze. Ook als ze het met mij niet eens zijn hoor.. het zijn slimme kinderen.. heel gevoelig ook.. maar vandaag weer een overdrachtsmoment. Hij had al eerder laten weten dat hij graag wilde varen en of de afspraak langer kon. Ik heb, in overleg met een hulpverlener, aangegeven dat ik mij aan de afspraak wilde houden en dat ik me zorgen maakte of hij wel zwemvesten zou hebben. Tot 2 keer toe door hem toegezegd ja, die zijn er. Kom ik ze brengen, rijdt hij weg in de auto van zijn moeder. Daar zijn geen autostoeltjes in. Ik wijs hem daarop dat ik dat niet prettig vindt ivm hun veiligheid. Ja, ik rij terug en haal mijn auto op. ok Toen ze weg waren, ben ik langs het huis van zijn moeder gereden. zijn auto, incl. autostoeltjes stond op de oprit. Zij zijn dus wel met haar auto gegaan. Ook hoorde ik van de kindjes achteraf dat ze geen zwemvesten op de sloep hadden. Hij zit dus 2 keer tegen me te liegen. Ik neem dit heel hoog op omdat het om de veiligheid van de kinderen gaat. En dit is niet de eerste keer dat ik dit meemaak. Bij de huisarts en de hulpverleners liggen diverse stukken en incidenten. Hij begrijpt tegelijkertijd niet waarom we allemaal zo moeilijk doen. Maar ondertussen word ik ook radeloos. Want mijn oudste laat duidelijk merken dat hij zijn vader ontzettend mist. Hem vaker zou willen bellen... (is nu 1 keer in de week, voorheen deed hij dat nooit.. is ondertussen ook weer pissig op de jongste omdat ze niets weet te vertellen - en hoe vaak zij al geen zin heeft om te bellen, maar toch push ik haar om dat wel te doen).. maar als ze dan zeggen waar we op dat moment zijn, valt hij ons in onze thuis situatie weer lastig.. maar niet omdat hij het ons lastig maakt, maar in zijn denkwijze denkt hij met zijn acties dat hij 'onschuldig' of als liefhebbende vader bezig is.. hij snapt niet dat daar anders over gedacht wordt. Ik merk steeds vaker dat ik moet praten als brugman. Ik heb filmpjes van het klokhuis laten zien, over mensen met een aandoening, bijv. adhd, authisme.. om maar te laten zien dat mensen soms anders kunnen denken.. maar ook praten over hun gevoel.. Ik zou dolgraag willen dat de situatie weer als het oude was , gewoon om het weekend een weekend. Maar Ik kan geen afspraken maken met deze man, hij snapt de issues niet mbt de veiligheid van de kinderen... maatschappelijk werk heeft het alleen maar over.. 'hebben de kinderen het leuk en fijn bij hun vader? nou, dan is dat toch voldoende?' maar ik weet niet wat ik hoor, omdat het mij vooral te doen is om de veiligheid.. de zorg. Hij heeft daar ook weeekenden gehad dat hij alleen maar op de bank zit met zijn capuchon op.. ogen dicht. Oudste vermaakt zich wel zegt hij, maar vind het gewoon fijn om bij zijn vader te zijn. Ik vind het in dit geval lastig om naar de kinderen te luisteren. Met alles wat gezegd is bij RTLLN bijv... ouders, luister naar de kinderen.... Ik hoor ze.... ik weet wat ze willen... maar hoe kan ik het ze bieden, als hun vader zich niet aan de afspraken houdt... zich geen zorgen maakt om de veiligheid van de kinderen... ik heb ook contact met de politie gehad.. die gaven gelijk aan, mevrouw, dit kunt u niet zélf oplossen...(dat probeerde ik al te lang) Daarom ga ik naar maatschappelijk werk.. ik wil die hele rechtsgang niet.. omgang bijv. opschorten.. rechtzaak, onderzoek naar vader. Ik dacht, als ik het onderling kan pappen en nathouden.. is dat voor iedereen beter. De kindjes willen graag bij papa zijn.. en andersom vind hij het ook fijn.. (al heeft hij tijdens zijn ziekte het op een andere manier gewild.. dan worden ze min of meer als medicijn gebruikt). Maar goed, het is te veel om op te noemen.. ik heb het idee dat het bij maatsc. werk ook niet loopt zoals het moet. Ik voel me daar erg alleen, niet erkend in de problemen die er op dit moment spelen.. Ik heb te maken met een volwassen kind.. met puberaal gedrag.. heel duidelijk voorbeeld, na diverse ergernissen tijdens een familieuitje.. sprak mijn moeder hem aan omdat er 1 van onze kindjes er vandoor waren gepiept. We liepen toen allemaal met een kind aan de hand (van familie) en hij niet. Ze was het zat dat hij al de hele dag geen vinger uitstak.. dus hup zoek je kind. Hij was zo beledigd dat ze zo tegen hem durfde te praten, dat hij als een boos kind wegliep. Hij is toen die middag in de auto gaan zitten terwijl 1 van zijn kinderen nog zoek was (druk plein). en zo nog meer situaties. Ik wil dus heel graag naar mijn kinderen luisteren en ze alles willen geven.. (en wat lijkt het me ook weer heerlijk even een weekendje voor mezelf ;-) maar jeetje.. ik weet dus niet meer hoe ik hiermee moet omgaan... het is niet zomaar een vechtscheiding.. Ik doe echt mijn best om hem te helpen.. op weg te helpen... maar ik loop vast... wat moet ik doen? Juist het lastigste is dat ze wel veel van elkaar houden.. alleen het is dus zelf een kind... een opstandige achterdochtige obsessieve puber. En dat zeg ik niet om hem af te branden, maar om juist erkend te worden in de psychische problematiek.. ik merk steeds vaker dat ik niet de enige ben.. dat rechters hier vaak overheen kijken. ja, de vrouw zegt dat de man narcistisch is... en de man zegt dat de vrouw borderline heeft. maar goed, in mijn geval is er duidelijk aanwijsbaar dat hij lijdt aan depressies, paniekaanvallen, aanpassingsstoornis.. dat hij in behandeling was, in de crisisopvang belandde... Alleen doet hij er zelf niets aan, ja beter worden van de depressie, maar hij en zijn moeder erkennen niet dat hij de vastgestelde ADD heeft. Dus ja.. het gaat mij om het vastleggen van afspraken.. zorgen dat de kindjes daar hun rust ook krijgen, de veiligheid en de zorg over de kindjes. Dat de kindjes niet voor hun vader moeten zorgen maar hij voor hen.. maak geen langdradig afscheid.. oudste vond het maar raar vandaag, dat hij een volwassen man zag huilen... het is al zo zwaar voor de kindjes.. mijn hemel.. had ik maar een kerel die gewoon was vreemdgegaan of zo.. ik word al verdrietig van de verhalen van vaders.. die volwassen schrijven, over hun kinderen.. etc.. dat zal ik hier nooit gaan krijgen.. maar ja, ik zit met mijn handen in het haar... hou ik zelf de boel onnodig tegen? nee...denk het niet.. hoe rustiger hij is.. hoe rustiger ik ben.. heb hem zelfs alleen de training van de oudste laten doen.. en hem thuis laten brengen.. ik doe wel concessies.. dat weet MW ook.. gelukkig.. maar jeetje... ik merk dat hij alleen maar met zijn eigen gevoel bezig is.. Stalken...hoe durf ik het in mijn mond te nemen.. als liefhebbende vader heeft hij toch recht om zijn kinderen te zien ?