Min man en ik liggen in scheiding. Wij hebben 2 kinderen in de leeftijd van 19 en 14. Onze jongste vertrouwd zijn vader niet. Hij denkt dat hij vreemd gaat, wat mijn man ontkent, maar de bewijzen zich opstapelen. Mijn man woont nu, naar zeggen bij een collega, waar mijn kinderen niet naar toe willen. Hoe moet ik hun nou opvangen, ik zie het zelf niet eens meer zitten.

Hallo, Wellicht is dit wel vreemd, want ik als moeder schrijft namens mijn 2 zoontjes, die 3 en 1,5 jaar zijn. Hoe weet ik, zo jong dat ze zijn, hoe zij onder de situatie zijn. Het feit dat hun ouders uit elkaar gaan. Wij gaan uitelkaar, omdat hun papa een ander heeft. Onze situatie is nooit een situatie geweest, waarin kinderen hebben geleden, omdat wij continu ruzie hadden. Wij hadden een gewone thuis situatie, tuurlijk hadden we weleens onenigheden, maar niet zo erg, dat je denkt, dat we ooit uitelkaar zouden gaan. We hadden het fijn samen als gezin en opeens heeft hij een ander en gaat ons verlaten. Hoe weet ik als moeder wat het beste is voor onze kinderen, als ze nog zo klein zijn om zo een goede regeling te treffen met hun vader... Alle advies is welkom. Alvast bedankt!

Ik ben al ruim 3 jaar gescheiden, destijds alles in goed onderling overleg geregeld maar inmiddels gaat het steeds moeilijker tussen mijn ex en mij. We hebben samen een dochter en zoon van inmiddels 7 en 5. De oudste is anders dan andere kindjes en ik vermoed een autistische stoornis. Hierover wil ik eigenlijk praten met mijn ex voordat ik stappen zet en dingen wil laten onderzoeken. Helaas weigert hij te praten, wil alleen nog communiceren via mail maar dat vind ik niet het juiste medium voor iets dergelijks. Overigens zien wij elkaar 2 tot 3 keer per week dus even een gesprek zou prima kunnen. Wat zouden jullie doen?

Op het jongeren-forum las ik danil´s (daniël´s) reactie waarin hij aangeeft liever bij zijn vader te willen wonen dan bij zijn moeder. Daniël is 10 jaar (dus nog geen 12 zodat hij juridisch een eigen stem kan/mag hebben). Onder zijn mededeling stond een reactie waarmee ik (moeder van een dochter van 10 jaar oud met dezelfde problematiek) het niet helemaal eens kan zijn. .....de adviezen zijn goed bedoeld, maar leiden naar de richting waarbij van de 10-jarige Daniël volwassen gedrag gevraagd wordt .... dit volwassen gedrag zou toch van zijn moeder verwacht moeten worden!!! Kans is groot dat de vader van Daniël al lange tijd hem aan het stimuleren is om met zijn moeder te praten hierover. Kans is daarbij ook weer groot dat met zijn moeder niet makkelijk te praten is (die zal dat allemaal anders vinden en anders zien en hem veel schuld geven....´het ligt aan jou dat je het eten niet lekker vindt, anderen vinden het wel lekker..´ en ´jij bent het schuld dat ik je sla, moet je maar niet zo doen´.... Mijn dochter van 10 loopt hier in ieder geval al meer dan een jaar tegenaan. Altijd krijgt zij de schuld van het "niet fijn" verlopen van het contact tussen vader en dochter en schuld van dingen die niet goed gaan..... WANNEER KRIJGEN KINDEREN JONGER DAN 12 zoals mijn dochter en zoals daniël, TOCH OOK EENS EEN SERIEUZE STEM IN WAT ZE WILLEN ZEGGEN ALS HET GAAT OM WAT ZIJ HET BESTE VOOR ZICHZELF VINDEN? WANNEER TOCH KOMEN ER IN HET RECHTSSYSTEEM EN IN HET HULPVERLENINGSCIRCUIT OOK VOOR KINDEREN JONGER DAN 12 MOGELIJKHEDEN? een bezorgde moeder van 10-jarige dochter en meelevend met Daniël.

Hoi, mijn twee jongens, 12 en 13, willen niet meer bij mij zijn. Al bijna 5 maanden zijn ze niet meer geweest. Nu heeft de kinderrechter uitgesproken dat ik ze onder toezicht van Jeugdzorg een uurtje in de twee weken moet zien. Ze willen niet eens met mij praten, ook niet aan de telefoon. Door hun vader zijn ze beiden op andere scholen gezet. Ik ken niemand daar... ze zijn dus totaal geisoleerd van mij. Wat is jullie advies? Beginnen met gedwongen contact van een uurtje of helemaal maar stoppen? Alvast bedankt namens een radeloze, verdrietige moeder... :-(

Mijn ex en ik zijn ruim 6 jaren gelden gescheiden. Onze verstandhouding is niet echt goed, maar we zijn 'om speaking terms'. Onze kinderen zijn inmiddels 14 en 12 en komen om de week een dag bij mij en mijn partner. Ik heb sterk het gevoel dat ze liever niet meer willen komen (wordt ook bevestigd door mijn ex), maar erover proberen te praten met mijn kinderen levert niets op. Nu realisering mij ook dat ze, gezien hun leeftijd, meer en andere interesses krijgen. Ik kan mij dan ook voorstellen dat ze behoefte hebben aan minder of andere vormen van contact, maar wat ik erg lastig vind is hierin het voortouw te nemen. Zelf komen ze er niet mee en als ik er zelf over begin kan hun gevoel dat papa hen niet wil zien (de afgelopen jaren sterk gevoed door mijn ex) op deze manier bevestigd worden. Doorgaan op de manier zoals het nu gaat is voor hen en mij ook niet goed. Wat adviseren jullie en hoe kan ik dit het beste aanpakken?

Mijn ex n ik zijn uit elkaar gegaan toen ons kind nog maar een paar maanden oud was. Sindsdien is er een omgansgregeling waarbij ze elkaar regelmatig zien. We wonen in een stad in het zuiden van het land, maar nu wil ik terug naar de stad waar ik vandaan kom, waar mijn familie woont. Dat betekent helaas wel 2 uur reizen. Ik vraag me af wat dit bekent voor contact tussen vader en kind. Ook lijkt het me belastend voor kind om zolang te reizen. AAn de andere kant ben ik enig kind en de enige die later (of eerder) voor mn ouders kan gaan zorgen. Daarom vind ik het belangrijk om bij ze in de buurt te gaan wonen. Ik hoor graag hoe anderen dit hebben gedaan, en van kinderen hoe zij het ervaren als ouders ver van elkaar vandaan wonen. Zeker als je ouder wordt heb je in je weekenden vaak meer te doen en wil je misschien niet altijd meer heen en weer? Bedankt voor het meedenken.

Goedemorgen,ik ben een moeder van dochter van 9 jaar.wij zijn gescheiden toen zij 1 jaar was.maar nu loopt het niet lekker tussen vader en dochter.vader snel boos,ze is bang voor haar vader,zoals zij het zegt hij blaft altijd naar me!(boos).wij hebben gewoon contact vader en moeder.geen ruzie of zo.maar als ik haar vader op dat aanspreekt ben ik bang dat hij haar bij hem thuis heel hard terug pakt.ze heeft adhd en een leerstoornis.hebben jullie tips? Voor mij doet dit veel pijn.dat ze niet lekker in haar vel daar door zit? Groetjes

Hallo allemaal, Ik heb de volgende vraag,,,wij zijn nog niet gescheiden maar zitten in een moeilijk pakket en het lijkt dat een scheiding onvermijdelijk is...ik wil het niet, het liefst wil ik vechten voor mijn huwelijk maar mijn man heeft naar mijn idee geen idee wat hij wil. Zegt dat hij wel wil werken aan ons maar doet niets..zegt dat zijn gevoel anders is voor mij dan zou moeten zijn (ziet mij alleen nog als moeder van zijn kinderen) en doordat zijn gevoel dus niet is zoals hoort is hij begin dit jaar toen wij net twee maanden ervoor met het hele gezin verhuisd waren naar het buitenland vreemd gegaan en heeft op dat moment dat dit speelde niet meer naar mij en zijn twee kleine dochters omgekeken. De vele dagen alleen met mijn dochter doorbrengen en als hij er eens wel was de ruzies en verdriet die volgde omdat hij bleef ontkennen en bleef liegen dat er niks was heeft onze oudste dochter toen 4 jaar oud allemaal meegekregen. Zo ook dat hij mij om zijn leugens te verdoezelen mij aan mijn haren meetrok naar de slaapkamer en schreeuwde de niet mooiste dingen die hij zou doen...ook daar heeft ze bij gestaan. Hij is in al die 12 jaar nooit agressief geweest dus toen ik eenmaal terug was in nederland en de relatie tussen hem en de andere vrouw al snel daarna voorbij was kwam hij ook terug met veel spijt en wilde graag werken aan ons huwelijk... .heb ik hem inderdaad terug in huis genomen want ik hou nog steeds (ja dom he) van hem en we hebben twee kleine kinderen.(1 en nu 5 jaar)..ik ben zelf van gescheiden ouders en het verdriet en de moeilijkheden die ik erdoor gehad heb wil ik mijn kinderen niet aandoen. Echter hoe ik ook wil werken en vechten voor mijn huwelijk al wat er van zijn kant komt is niets en zodra hij het weer even zat is omdat ik erop loop te hameren soms dat er geen actie komt pakt hij zijn spullen en vertrekt weer voor enkele dagen..zonder aankondiging en zegt bewijze van speken een uur voordat hij weggaat tegen de kinderen dat hij weer een paar dagen weggaat en daar moeten ze het maar mee doen en weg is hij dan weer om een paar dagen later er weer te staan en te zeggen ik wil er wel aan werken maar er dus wederom weer niets gebeurt. Zo ook vanavond is hij wederom vertrokken alleen heb ik hem nu gezegd dat als hij nu vertrekt ook niet meer er terug in komt. ..ik denk namelijk dat dit in zijn geheel niet goed is voor mijn dochters (vooral voor de oudste) en waar nooit problemen zijn geweest met onze oudste dochter ook vorig jaar op haar andere school niet moet ik nu a.s donderdag op deze school komen omdat ze over haar willen praten en ze denken dat ze ppd-nos heeft (dus gedragsproblemen neem ik aan) wat ze absoluut niet heeft want anders hadden we van jongs af aan al problemen bij haar geconstateerd...ik zelf heb meer het idee dat mijn dochter onbewust last heeft van alles wat ze heeft meegemaakt en ik wil eigenlijk van jullie weten...wat voor gevolgen dus nog niet zozeer de scheiding zal hebben voor haar maar eerder wat zich eraan vooraf gespeeld heeft het hele gedoe met komen en gaan van haar papa en wat ze meegemaakt heeft in spanje aan ruzies verdriet en agressie. .en wat is verstandig....toch te scheiden of als mijn man daadwerkelijk zou laten zien door b.v in therapie samen te gaan dat ook hij nog wat van ons huwelijk en gezin te willen maken daarvoor te gaan...wat zou de minste schade aan mijn dochters toebrengen...ik weet het niet meer namelijk. Scheiden of werken aan fijn liefdevol en stabiel eigen gezin terug te krijgen. Het is een heel verhaal ik weet het sorry daarvoor!

Lieve allemaal, Mijn man en ik liggen in scheiding. We hebben twee prachtige kindjes, een zoon van 7 en een dochter van 5. Ongevraagd krijgen zij nu een behoorlijke klap te verwerken. Iets waar ik me heel erg veel zorgen over maak. Met name zoonlief zit er erg mee. Huilt veel tijdens de avonden, slaapt daardoor laat, geeft zichzelf de schuld, vind het oneerlijk, is verdrietig etc etc. HELP........ Wat kunnen we doen?