Mijn ex gaat verhuizen naar het buitenland met mijn dochter van 8 maanden ik heb mn dochter al meer bijna 7 maanden niet gezien Mn ex heeft nooit ondertekend dat ik de vader ben ik ben wel degene die haar heeft aangegeven bij het gemeente huis wat kan ik doen om er voor te zorge dat ik straks mn kind niet voor altijd kwijt ben want ik word overal van t kastje naar de muur gestuurd en eerlijk gezegd is na 7 maanden mijn geduld zo erg op geraaktdat ik tot onmenselijke dinge instaat ben maar blijkbaar heb je als vader in nl geen f*ck te zegge over je dochter dank je wel nederland dit geeft me nog meer hoop voor de toekomst

Ik ben gtrouwd,mijn vrouw is net voor de bevalling weggegaan .mijn dochter is inmiddels geboren maar ik mag haar niet zien en weet ook niet waar ze verblijft.mag dit zomaar?

Lieve allemaal, Ik ben een vader van 2 jongens van 5 en 8 jaar oud. Mijn vriendin heeft een paar weken terug aangegeven dat zij echt niet verder met mij wil doordat zij door mij gemaakte fouten in het verleden niet kan vergeven en daardoor het vertrouwen mist in onze toekomst samen. We hebben (en zeker zij) er hard aan gewerkt om toch voor onze droom te blijven gaan en samen te blijven. Het hebben van kinderen heeft hier natuurlijk een erg grote rol in gespeeld. Pijnlijk om te constateren dat het helaas niet gelukt is. Ze zeggen weleens spijt komt na de zonde en geloof me dat is zeker hoe ik er nu naar kijk. Maar goed, het volgende; Ik ben de afgelopen jaren door omstandigheden de primaire opvoeder geweest binnen het gezin. Mijn vriendin heeft een geweldig leuke baan en ik was en ben jammer genoeg nog steeds werkloos. Natuurlijk kijkt mijn vriendin hier anders tegenaan maar daar wil ik het nu niet over hebben want ondanks alle pijn en verdriet welke ik nu ervaar ben ik er trots op dat zij de moeder van mijn kinderen is. Maar nu in mijn ogen mijn hele leven op losse schroeven staat en de toekomst voor mij 1 zwart gat is balanceer ik op heel verschillende gedachten over hoe de toekomst eruit komt te zien. Mijn kinderen spelen hierin een grote rol. Het liefst zou ik ze nog elke dag in bed stoppen, voorlezen naar en van school halen, mee naar sport en op de hoogte zijn van elk voor hen belangrijk issue in hun leven. De wetenschap dat dit in de toekomst niet meer kan en op zijn zachtst gezegd er anders uit komt te zien is voor mij nu een ondraaglijk gegeven. Het doet zoveel pijn en verdriet dat ik nu echt niet meer weet wat ik wil. Ik weet bijvoorbeeld niet hoe mijn toekomstige woon en werksituatie eruit gaat zien en hoe ik dat kan gaan combineren met de kinderen. Ik heb namenlijk heel lang in de hulpverlening gewerkt maar kom nu in de huidige situatie niet meer aan de slag. We hebben verder geen ruime financiele middelen om een ideale situatie te creeeren. Dit leidt ertoe dat ik nu overweeg om in het buitenland mijn heil te gaan zoeken en kijken of ik daar aan de slag kan gaan. Dit klinkt natuurlijk heel erg egoistisch naar de kinderen en toekomstige ex-partner toe maar de wetenschap van de pijn en verdriet in de toekomst die nog komen gaat vind ik nu al ondraaglijk. Natuurlijk zou ik heel graag voor co-ouderschap gaan maar ik wil zo graag weg uit de omgeving waar ik nu verkeer. In 1 of ander dorp waar we op een of andere manier verzeild zijn geraakt en ik dagelijks met dat wat niet gelukt is wordt geconfronteerd. Het is allemaal zo verwarrrend en beangstigend dat ik ergens in mijn persoonlijkheid krijg om dan zelf destructief aan de slag te gaan, wetende dat dit niet goed is maar het is allemaal zo ondraaglijk. Ik zeg dan bijv tegen mezelf er is toch Skype enzo dat ik contact met ze kan blijven houden en om de paar weken terugvliegen moet dan ook een optie kunnen zijn met de huidige vliegprijzen. Aan de andere kant schuurt dat nu natuurlijk verschrikkelijk met hoe ik naar deze dingen kijk als een ander dit zou overkomen. Ik ben zo bang dat ik mijn kinderen teleur ga stellen en dat ik ga falen als ouder terwijl ik niets liever zou willen dat dit voorkomen kan worden. Mijn drang om nu weg te gaan heeft ook te maken met de situatie waarin ik de afgelopen jaren heb gezeten en mezelf zo vast voel zitten. Ook schaam ik me dat het allemaal niet gelukt is en dit straks nog aan mijn kinderen moet gaan vertellen. Ik gun mijn vriendin alle geluk van de wereld maar aan de andere kant ben ik boos en teleurgesteld dat we nu in deze situatie zijn terecht gekomen. Wel weet ik dat ik haar zoveel verdriet heb gedaan wat ik in haar ogen niet meer goed kan maken dat ik haar moet loslaten zodat iig zij gelukkiger wordt en ook heeft verdiend. Ik hoop dat jullie mij met jullie ervaringen verder op weg kunnen helpen om in de toekomst de juiste beslissingen te nemen. Bij voorbaat dank..

Beste allemaal, wie oh wie heeft de oplossing. Het is nog ver weg, maar we zijn al met de zomervakantie Planning bezig. Nu start de vakantie bij de ouder waar ze volgens omgangsregeling verblijven. Niets mis mee, ik zeggen. Maar nu wil de papa drie weken aan een gesloten onze kids. Ook niets mis mee. Maar dit houdt in dat ze vier weken bij mij zijn. Voor mij geen probleem. Maar ik denk dat het voor de kinderen veelste lang allemaal is. Plus heeft mij Zoon van 12 vorige vakantie aangegeven dat drie weken bij de een veel te lang is. Heeft iemand tips en trucs of ideeën hoe we eigenlijk 9 weken kunnen verdelen. 6 weken zomervakantie en 1,5 ervoor en 1,5 erna (de omgangsregeling). Beide ouders willen graag met de kinderen op vakantie. Wat zou jij willen, met alle twee je ouders op vakantie, of liever thuis blijven en hoe lang wil je zonder je andere ouder? Veel vragen maar wil het goed doen.... En mijn kids kunnen helaas niet bij alle twee de ouders hetzelfde verhaal kwijt. Iemand die mij op weg kan helpen????

Hoi allemaal, Fijn dat ik bij jullie mijn vraag kan plaatsen, hoe ironisch maar jullie zijn de ware deskundigen dus jullie reacties zal ik zeker zeer serieus nemen. Mijn vraag is het volgende. Sinds een klein jaar zit ik in een scheiding, 2 dochters zitten er midden in, ook ik maak de geijkte fouten maar ik ben lerende. Mijn dochters zijn elke maandag tot dinsdag en om de week vanaf vrijdag bij mij. Nu bracht ik vanmorgen mijn dochter naar school. Ze was vanaf vrijdag bij mij geweest met even een uitstapje op pakjesavond naar haar moeder. Ik vond haar vanmorgen een beetje kort door de bocht, chagrijnig. Ik vroeg of er iets was, of ze moe was, geen zin in school ofzo maar op alles nee. Later op de dag bedacht ik dat het wel eens kon zijn omdat de wisselmomenten zoals ik begrepen heb hele vervelende momenten kunnen zijn. Nu is mijn vraag aan jullie hoe kan ik deze momenten zo min mogelijk vervelend maken. Is er iets wat ik kan doen of juist niet doen? Is er iets wat ik kan zeggen of juist niet? Ik heb niet de indruk dat ze het vervelend vind ofzo om naar mij toe te komen, integendeel zelfs. Waar ik wel rekening mee hou is wat haar oudere zus mij al 3x heeft verteld namelijk dat ze het niet vervelend vond om naar mij toe te gaan maar dat ze het zo vervelend vond om van de een na de ander te gaan, ik ben bang dat mijn jongste dochter hier ook last van krijg en hebben jullie tips om dit vervelende moment tot een minimum te beperken of misschien nog beter om er een leuk moment van te kunnen maken. Ik kijk erg uit naar jullie reacties.

Ik ben ca 5 jaar geleden gescheiden. Mijn 4 kinderen van 17-9 jaar wonen bij mijn ex. Ik en mijn ex partner zijn beide hertrouw. Ik heb het idee dat mijn ex partner mijn kinderen bij mij weg houd, niet stimuleert naar mij te gaan. Wat ze bij mij krijgen en mee nemen wordt bij moeder weg gegooid. Moeder praat negatief over mij als vader hoe ga ik daarmee om? een liefde volle vader met veel zorgen om zijn kinderen

Hallo, Ik heb een dochter van 11 en leef sinds 2 jaar apart van haar vader. De ene week woont ze bij mij, de andere week bij hem. Sinds kort (ongeveer 2 maanden) heeft hij een nieuwe vriendin, die ook kinderen heeft: een jongen van 13 en een meisje van 11. Mijn dochter heeft de nieuwe vriendin 2 weken geleden ontmoet. Afgelopen zaterdag hebben ze met z'n allen gegeten. Aanstaande zaterdag komen de nieuwe vriendin en haar kinderen bij mijn ex en dochter logeren. Mijn dochter vindt dit allemaal erg leuk. Ze is tegen mij nogal onaardig; ze wil heel graag bij haar vader zijn (hij woont in ons oude huis) en negeert me af en toe en is kortaf bij begroetingen. Misschien komt het erg kinderachtig over, maar ik word er erg verdrietig van. Ik gun haar echt het beste, maar wil ook graag dat ze het fijn vindt om mij te zien en bij me te zijn. Ik ben volgens mij eerder een (te) aardige dan een onaardige moeder en heb geen ruzie met mijn ex. Wel is het zo dat ik weinig geld ter beschikking heb en mijn ex behoorlijk veel. Mijn dochter is nogal materialistisch ingesteld. Daarnaast is ze altijd erg enthousiast als ze nieuwe mensen leert kennen. Daarmee kan ik het wel een beetje relativeren, maar toch ben ik bang om haar kwijt te raken... Hebben jullie misschien een idee hoe ik het beste kan reageren of wat ik kan doen? Alvast veel dank! Hartelijke groet, Anneke

Lieve allemaal, Mijn man en ik gaan uit elkaar. Ik, als moeder, heb de knoop doorgehakt, omdat de ruzies plaatsvonden waar de kinderen bij waren, en mijn man niet kon ophouden. Mijn oudste dochtertje is ruim 3,5 jaar en mijn zoontje is net 2 jaar. Hij wil co-ouderschap, maar ik zie dat niet zo zitten, omdat ik 'denk' dat het voor de kinderen te veel gedoe is iedere keer verhuizen. De ene week vriendjes bij het huis van de vader en de andere week vriendjes bij mij in de buurt. Hoe ervaren jullie dit? Tevens is het zo dat ik als moeder een eigen bedrijf heb. Dit betekent dat ik de aller aller aller leukste baan ter wereld heb, wat mij ontzettend veel energie geef waardoor ik 'denk' ook een veel leukere moeder te zijn. Zo heb ik ook het boek Top moeders gelezen over kinderen met ambitieuze moeders. Hierin komt naar voren dat kinderen van moeders met een carriere eigenlijk heel blij zijn met hun moeder. Ik vroeg mij alleen af of er ook ervaring is met gescheiden moeders die en voor de kinderen zorgen en een drukke baan hebben en de meeste zorg voor de kinderen op zich willen nemen. In de praktijk betekent dit dat ik mijn werk flexibel kan inplannen, maar soms ook in de file sta zodat een oppas, of nanny de kinderen moet ophalen van de creche. Hoe kijken jullie hier tegenaan? Alvast heel veel dank voor jullie feedback. Groeten, Bianca

Hallo allemaal, Mijn stiefzoon zit in groep 8. Hij twijfelt of hij in het dorp van zijn moeder naar de middelbare school zal gaan, of in de grote stad waar zijn vader en ik wonen. Hij woont nu bij zijn moeder, wij wonen 200 kilometer van haar vandaan. Hij zegt dat áls hij gaat verhuizen, dat hij dat het beste nu kan doen, want naar de middelbare school gaan is sowieso een grote verandering. Wij hebben tegen hem gezegd dat hij zelf mag kiezen wat hij het liefste wil. Dat wij achter hem staan, wat hij ook beslist. Dat hij bij ons van harte welkom is, maar dat we niet boos of teleurgesteld zullen zijn als hij bij mama blijft. Ik twijfel nu heel erg of we daar wel goed aan gedaan hebben. Zal de druk van het nemen van die beslissing niet teveel zijn? Heeft een van jullie hiermee te maken gehad?

hoi , Kan iemand mij advies of een tip geven . Mijn ex en ik zijn ongeveer 7 jaar geleden gescheiden . Nu komt hij de laatste tijd onze afspraken van het convenant niet meer na . En raad eens wie er de dupe van zijn .....de kinderen !!! Mag hij dat zomaar ?? of is er toch een weg dat hij zijn afspraken moet nakomen . oja .....het gaat natuurlijk over geld , waar helaas alle ruzies tegenwoordig over gaan !