Hallo allemaal, Ik ben zo'n moeder die alles voor de goede lieve vrede doet. Mijn ex verliet mij totaal onverwachts en begon vervolgens alles te doen om mij het leven zuur te maken. Vraag mij niet waar het vandaan kwam.... soms snap je het echt niet. Uiteindelijk heeft hij er alles aangedaan om de kinderen naar hem toe te trekken, en van twee kanten trekken dat werkt niet. Verder vond ik het belangrijk dat ze hun vader leerden kennen. Uiteindelijk woont mijn dochter, nu 14, vanaf haar 12de bij vader. Haar oudste broer, 15, vanaf zijn 14de, en beiden komen steeds minder thuis. Hun jongste broertje zie ook ook over een tijdje vertrekken. Het mooie bij papa is dat ze daar niet 15 km naar school hoeven fietsen, er een leuke stiefbroer en zus zijn, en ze al weten dat ze papa kwijt kunnen raken. Mama is er altijd wel, mama is ook volgens papa een vervelend mens. Hij is niet zomaar weg gegaan toch?? Zo denkt een kind.... Eigenlijk heb ik altijd alles uit liefde voor de kinderen en zelfs voor hem gedaan, nooit in mijn leven iemand kwaad gedaan. Altijd alleen de kar getrokken, maar zonder klagen. Mijn kinderen hun vader niet willen onthouden..... Maar ik mis zoveel, krijg totaal geen info van hem over hoe het gaat. Heb wel overal hulp gezocht, maar als kinderen naar een vader willen...... moet moeder wel erg slecht zijn wordt volgens mij gedacht. Ik blijf ten alle tijden netjes en respectvol over hun vader. Geef de kinderen zelfs spullen mee als een gezellige zak snoep om met zijn allen te delen, oude voetbal schoenen en kleding voor de andere kinderen, computer, alles wat ze willen. Wat van hier is gun ik ze daar ook, en wat mijn kinderen niet past mag naar de stiefkinderen. Ik ben zo bang ze echt te verliezen, kan een heel rotboek schrijven over wat hun vader allemaal gedaan heeft, maar dat wil ik niet, ik heb nooit met haat willen leven, dat kost alleen maar energie. Daarbij gun ik hem waarlijk ook een goed leven en besef dat hij anders denkt als ik, maar helaas niet beter weet wat hij zijn kinderen aandoet. Weet iemand nog een mooie afloop behalve dat ik mijzelf in de spiegel kan aankijken?????

Gedurende de afgelopen 2 jaar ben ik verwikkeld in een vechtscheiding, waarbij moeder er alles aan doet om de kinderen bij vader weg te houden. Hierbij worden alle mogelijke middelen ingezet, zwartmakerij, leugens, informatie achter houden, instanties, politie, noem het maar op, of ik heb het meegemaakt. Het einde van de strijd, of licht aan het einde van de tunnel, is niet in zicht. Na 2 jaar strijden ben ik deze soap eigenlijk moe. Ik ben nu voornemens mijn kinderen maar uit het hoofd te zetten, en verder te gaan met mijn leven zonder kinderen. Ik heb nu al 1,5 jaar nagenoeg (circa 5x berichtje gehad) geen contact met mijn kinderen. Dus duidelijk spraken van ouderverstoting. De kinderen zijn tussen de 10 en 15 jaar. Hebben jullie ervaring met bovenstaande ?

beste jongeren van Vila Pinedo, Ons dochtertje Vlinder van bijna 6 jaar oud, bevindt zich in de volgende situatie die ik nader zal beschrijven. Graag ontvang ik van jullie, jullie advies van hoe ik hier als ouder danwel vader het beste mee dien om te gaan, in het belang van Vlinder. Al 5 jaar (vanaf 2010) is er sprake van een vechtscheiding tussen de moeder en mij omtrent de omgangsregeling van Vlinder. Ik besef dat Vlinder de grootste slachtoffer hierin is, maar als vader weiger ik simpelweg om afstand van Vlinder te doen, ik vind namelijk dat dat niet in het belang voor Vlinder is... Vanaf medio 2011 is er een omgangsregeling via een zogenoemde omgangshuis: gedurende 1 uur en 3 kwartier heb ik de tijd om omgang met Vlinder te hebben. De omgang verloopt goed, heel erg goed zelfs: elke keer bij aanvang, zodra Vlinder mij ziet, rent zij op mij af en vliegt ze mij om de nek. Gedurende de omgang doen wij allerlei leuke dingen samen zoals verstoppetje spelen, kleien, schilderen, bellen blazen, maar ook nadat ze steeds wat ouder wordt, hockey spelen, voetballen, schaken, knuffelen en met elkaar stoeien dan wel ravotten. Ook het afscheid veloopt goed: ik merk dat Vlinder met een blij gevoel afscheid van mij neemt en ook met een blij gevoel teruggaat naar haar moeder... Helaas is er een patstelling tussen de moeder van Vlinder en mij: op de vraag van de kinderrechter van hoe Vlinder de omgang tussen haar en mij, haar vader beleeft, hebben haar moeder en ik een totaal uiteenlopende mening: de moeder zegt dat Vlinder bang dan wel angstig terugkomt naar haar moeder, nadat Vlinder omgang met mij heeft gehad en vertelt ook dat Vlinder de omgang heel erg vervelend vindt en mij het liefst niet meer ziet. Ik daarentegen vertel dat Vlinder het onzettend naar haar zin heeft zodra ze haar vader ziet. De situatie is zo, dat het omgangshuis geen melding of rapportage(s) van de omgang doet. Zij doen alleen een melding als blijkt dat er een omgang niet goed is gegaan. Nu is er gedurende 4,5 jaar aan omgangsregeling bij het omgangshuis, geen enkele bijzonderheid voorgevallen, waaruit blijkt dat de omgang niet goed verlopen is. Onlangs is Vlinder door een gedragsdeskundige van de Raad voor de Kinderbescherming onderzocht en ook door een onderzoek bij haar op school. Op school is het de onderzoeker niet gelukt om Vlinder over haar 'drempel' te halen, op de vraag van wat haar mening is over haar vader dan wel hoe zij de omgang met haar vader beleeft, is Vlinder stil en laat zij niets los. De gedragsdeskundige van de Raad is het gelukkig wel gelukt om Vlinder over haar 'drempel ' te halen en wat blijkt: Vlinder wil haar vader, mij, graag vaker zien. Als gevolg hiervan wordt Vlinder binnenkort onder toezicht gesteld en zal er een gezinsvoogd aangewezen worden om als tussenpersoon de belangen van Vlinder te behartigen. Ik sta hier erg positief in, de zicht naar uitbreiding en onbegeleide omgang is aanwezig en hopelijk zal de stem van Vlinder vaker gehoord worden en hier meer rekening mee gehouden worden. Al 5 jaar 'vecht' (ik zeg liever kom ik op voor) ik voor Vlinder om haar vaker te mogen zien, om in vrijheid met haar om te kunnen gaan en om een nog hechtere band met Vlinder te kunnen opbouwen. Net als haar stiefvader (moeder is inmidels hertrouwd en hebben ook samen een kind), wil ik er als een (biologische) vader voor Vlinder zijn, en samen met haar, zo goed als ik kan, een goede, hechte en liefdevolle band opbouwen maar ook aan de familie van van mijn kant laten kennismaken.Naar mijn mening is dit allemaal mogelijk, maar ik ben afhankelijk van de welwillendheid van Vlinder haar moeder: zij moet er alleen nog voor openstaan. Voor de duidelijkheid, het gaat mij hier om het belang van Vlinder. Beste jongeren van Villa Pinedo, wat kunnen jullie mij als ouder adviseren van hoe hoe hier mee om te gaan? Hoe kan ik als ouder, Vlinder helpen om over haar 'drempel' heen te helpen, zonder dat ik haar kwets, pijn doe of teleurstel? Graag ontvang ik een reactie dan wel advies van jullie. Alvast bedankt voor jullie advies, ook namens Vlinder... Ridder Papa

Mijn ex-partner en ik communiceren heel slecht met elkaar. En hier hebben de 3 kinderen erg veel last van. Nu verteld de vader allerlei dingen die niet waar zijn. Nu zou ik graag willen weten of ik deze onwaarheden moet gaan ontkrachten en mijn kant van het verhaal gaan vertellen (wat volgens mij weer loyaliteits kwesties met zich meebrengt) of de kinderen laten weten dat als ze vragen hebben altijd bij mij terecht kunnen. Ik wil ze zo min mogelijk beschadigen. Kunnen jullie mij helpen hoe ik dit het beste kan aanpakken? Wat zijn jullie ervaringen. Alvast bedankt voor het meedenken.

Lieve kinderen van gescheiden ouders, Een paar heel moeilijke gewetensvragen: als je de scheiding terug kon draaien, zou je dat dan willen? En: wat hebben jullie uiteindelijk geleerd van de scheiding. Zitten daar ook goede dingen bij? Ik ben benieuwd... Ik sta op het punt om te scheiden en worstel heel erg met hoe we het onze kinderen moeten vertellen, met het oog op zowel de nabije en de verre toekomst. Hebben jullie daar ook tips voor? Vast bedankt!

Af en toe weet ik het niet meer hoor. Mijn ex en ik zijn nu ruim twee jaar uit elkaar, de echtscheiding is vorige maand uitgesproken en dan zou je hopen dat het een beetje rustiger werd. Net zoals gelukkig heel veel mensen vind ik dat je de kinderen niet moet lastigvallen met de dagelijkse ruzies die ver veel te vaak zijn bij een scheiding. Alleen: het begint er toch we erg op te lijken dat mijn ex vindt dat ik op alle mogelijke manieren, ook via de kinderen, aangevallen moet worden. Ik heb geprobeerd het een beetje te laten voor wat het is, omdat ik geen haar beter ben dan mijn ex als ik via de kinderen weerwoord ga geven. Maar ik krijg toch het gevoel dat ik het nu ook niet goed doe. Vooral mijn jongste dochter van 10 zit met een enorm loyaliteitsprobleem. Aan de ene kant voelt ze wel aan dat ik niet ben zoals mijn ex me afschildert, aan de andere kant zegt ze dat ze niet kan geloven dat mijn ex of ik tegen haar zouden liegen. En gelijk heeft ze, om dat niet te willen geloven. Maar helaas hebben allebei haar ouders een eigen waarheid. Ik ben bang dat als ik niets of te weinig of het verkeerd er over zeg, de verhalen van mijn ex nog de enige waarheid voor mijn dochter zijn. Maar als ik zomaar mijn kant van het verhaal ga vertellen wordt ze daar volgens mij ook niet beter. Wat vinden jullie?

Hallo, Ik ben al bijna 10 jaar gescheiden en mijn kinderen (14 en 15) wonen bij hun moeder, mijn ex. Zij heeft de afgelopen jaren verschillende relaties gehad, waarvoor ze met de kinderen door Nederland is verhuisd. Deze relaties zijn allemaal stukgelopen. Nu heeft ze nog geen half jaar een nieuwe relatie en nu wil ze alweer gaan samenwonen en verhuizen naar een andere woonplaats, met de kinderen, en intrekken bij haar nieuwe vriend. Mijn kinderen zijn verdrietig en boos, want opnieuw moeten ze afscheid nemen van vrienden en vriendinnen en ze moeten weer naar een andere middelbare school. Als vader voel ik mij zo machteloos. Wat kan ik doen?

Wij zij nog maar 3 maanden uiteen en aan het scheiden na 13 jaar. Naar mijn dochter van 15 kijkt hij niet meer naar om. Wij hebben co van 2 jongens een van 7 en een van 2,5. Zijn nieuwe vriendin blijft er al vanaf het begin al slapen. Ik blijf altijd positief tegen mijn zonen maar de oudste zei die zijn niet zo maar vrienden. En hij begint op school slechter te doen. Hij durft niks tegen papa zeggen. En als ik iets zeg antwoord hij zij is gewoon een oude vriendin. Dit was wel zijn middelbare meid waar hij verkering mee had. Wat nu voor mijn zonen. Ik blijf vriendelijk ook al walg ik van dit. Moet voor mijn zonen en mijn dochter. Mvg Newby

Hoi allemaal, Ik hoop dat jullie mij raad/advies kunnen geven... Mijn man en ik zijn sinds 6 weken uit elkaar en er is nog weinig tot niets geregeld voor onze zoon van ruim 4 jaar. Nu verblijft zoon voor het eerst 6 dagen bij zijn vader, die nooit naar hem heeft omgekeken. Afgelopen tijd was dit steeds hooguit 2 dagen. We hadden de afspraak dat wij altijd contact met zoon konden hebben en hij met ons. Dat was ook elke dag het geval, tot gisteren. Ineens heeft ex besloten dat het voor zoon belastend is om contact met mij te hebben en verbiedt dit contact. Met elkaar spreken zou het gemis alleen maar aanwakkeren en "hij zal er toch doorheen moeten", zo zegt ex. Ik heb hier veel moeite mee, zoon mist me erg en moet nog erg wennen aan de nieuwe situatie. Ik ben van mening dat hij altijd de mogelijkheid moet hebben met de ouder die op dat moment niet de verzorger is, maar wat vinden jullie? Is het beter geen contact te hebben omdat dit het gemis aanwakkert, of mag een kind dit zelf bepalen? Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen/adviezen. Vast bedankt

Hallo mijn vrouw en ik hebben besloten om nasr een huwlijk van bijna 8 jaar te gaan scheiden. Nu is mijn vraag we hebben nu een huurwoning,maar dit gaat allemaal pop mijn loon want mijn vrouw heeft geen inkomsten omdat zij wegens gexondsheidsredenen niet meer kan werken. Nu is het huis aangepast voor haar dus is het van zelfsprekend dat ik weg ga alleen als ik mijn (ex)vrouw en mijn dochter moet onderhouden dan hou ik zelf niets meer over om van te leven en al zeker geen huis te huren. Ik heb geen familie waar ik terecht kan die wonen te ver weg . Wat kan ik doen om toch al is het maar een apartement te huren. Met vriendelijke groet.