Lieve dappere kinderen van gescheiden ouders, Ik ben, nu 2,5 jaar geleden, bij de vader van mijn kinderen weggegaan. Wij hebben samen 2 kinderen, een jongen van 16 die nu bij zijn vader woont en een dochter van 13. De relatie met mijn ex is helaas ronduit slecht. Op diverse manieren en via allerlei hulpinstanties heb ik hulp gezocht om een betere communicatie op gang te brengen, helaas zonder succes. Het feit is dat de vader van mijn kinderen erg verbitterd en verdrietig is, waar ik uiteindelijk ook last van heb en ook moeilijk vindt om te zien. Helaas zijn de kinderen enorm gevoed met vreselijke verhalen. ... Ik heb namelijk sinds 1,5 jaar een nieuwe vriend waar ik heel gelukkig mee ben en ik begrijp heel goed dat dit voor sommige lezers best moeilijk is te horen, want ja, het liefste wil je dat je ouders voor altijd bij elkaar blijven. Mijn nieuwe vriend is een vroegere bekende waar de kinderen stapelgek mee waren, en hij met hen! Helaas willen de kinderen niets, maar dan ook niets met hem te maken hebben, en dat komt door de vreselijke invloeden van hun vader. Daarnaast heeft hij mijn moeder en zus, de oma en tante van mijn kinderen, ook aan zijn kant gekregen. Ik wil het de kinderen niet moeilijker maken dan ze het al hebben en dring ze niets op, maar ik wil deze situatie ook niet jarenlang in stand houden... Heeft iemand ervaring in een soortgelijke situatie en hoe zijn jullie hier uiteindelijk mee omgegaan? Ben erg benieuwd naar jullie reactie(s)

Hallo allemaal, Dilemma. wij zijn sinds november 2015 gescheiden hebben co-ouderschap over onze beide kinderen (11 en bijna 17) en nu heeft de oudste aangegeven niet meer bij haar vader te willen wonen na het zoveelste conflict. Ze voelt zich niet meer thuis. Mijn ex blijft ontkennen dat er iets aan de hand is, roept bij het minst of geringste dat ze dan maar naar haar moeder moet gaan, wat een stap naar een oplossing erg lastig maakt. Daarbij is er een nieuwe partner aan zijn kant in het spel waar mede de problemen door komen. Dochter geeft aan dat papa negatief is naar haar en ze mist het contact met haar vader 1 op 1 omdat de nieuwe partner er nagenoeg bij in woont. Zolang hij niet bereidt is het probleem te onderkennen, zal de oplossing, waarvan ik vind dat die van hem en zijn dochter moet zijn, niet in zicht komen. Dochter start over 4 weken met haar examens en om rust te creëren heb ik toch voorgesteld dat ze voorlopig bij mij komt wonen en er afspraken worden gemaakt zodat ze wel in contact blijft met haar vader. Hoewel ik denk dat dit voor nu een goede oplossing is, met het oog op haar examens, denk ik aan de andere kant, zolang hij niet met haar naar een oplossing gaat zoeken en in gesprek gaat, zal deze situatie blijven bestaan. Ik vind het lastig een goed houding voor mezelf hierin te vinden waardoor ik mijn dochter hier doorheen kan helpen. Iemand wijze raad?

Beste mensen, Ik worstel al een tijdje met een probeem en ik zou graag jullie advies hierover willen hebben. Mijn zoontje ( ik noem hem even marco, ivm annonimiteit) van bijna 12 jaar heeft aangegeven niet meer naar zijn moeder te willen. Wij hebben een co-ouderschapsregeling die erg stroef verloopt. Moeder wil niet meer praten met mij (ik zal jullie de voorgeschiedenis besparen). Mijn zoontje heeft erg veel last van deze situatie en ik heb al diverse pogingen ondernomen om contact met moeder te herstellen maar zij blijft weigeren. Moeder wil zich niet schikken in het belang van mijn zoontje, zelfs niet op zijn verzoek. Vanwege het strenge regime en het feit dat moeder soms dagen niet wil praten met Marco als er een voorvalletje heeft voorgedaan ( niveau bv sok kwijt of broodtrommeltje op school vergeten) is Marco het nu beu om naar zijn moeder te gaan. Ik heb hem geadviseerd om komende wisseling proberen te praten met mama en geen ruzie te maken en als dat toch niet lukt om dan na het sporten naar mij toe te komen ipv naar zijn moeder om dan maar eens een tijdje bij mij te blijven. Ik heb een hele goede band met Marco, hij is gemiddeld 4 tot 5 dgn p/w bij mij en hij is mijn alles. Ik wil hem geen moeder ontnemen maar ik denk dat ik hem in bescherming moet gaan nemen. Graag hoor ik van jullie hoe jullie tegen de situatie aankijken en wellicht kunnen jullie mij en marco wat goede tips geven. uitnodigingen om te praten, mediation, via advocaten etc heeft tot nu toe niets opgeleverd. moeders weigert contact met mij. Alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal ik hoop op een reactie. Groeten Willem

Toppers, Ik wil graag jullie mening over een situatie die door veel mensen onmenselijk genoemd word. In 2009 zijn mijn ex-vriendin en ik ouders geworden van een tweeling. Vlak na de geboorte ging het fout, helaas. Ik kan het verhaal helemaal uit de doeken doen, denk dat het geen meerwaarde heeft. Vanaf dag 1 heeft mijn ex-partner geen vertrouwen in mijn opvoedkundige vaardigheden. Wat resulteert in het weghouden van de kinderen. Inmiddels zijn we ruim 5 jaar verder en heb ik de kinderen 4 keer gezien afgelopen 3 maanden. Dit dankzij jeugdzorg. Echter zitten we nu in een situatie waar niemand een besluit durft te nemen, namelijk: sinds oktober 2013 staan we onder toezicht bij jeugdzorg om een omgangsregeling op te starten. Na een vrij lange periode van gesprekken tussen ouders en jeugdzorg zou er daadwerkelijk begonnen worden met omgang. Echter mijn ex-partner raakte zwanger. Om mijn ex-partner geen stress te bezorgen tijdens de zwangerschap hebben we (jeugdzorg en ik) besloten om de omgang uit te stellen tot na de zwangerschap. Dit liep uit naar halverwege oktober 2014. Sindsdien hebben de kinderen mij 4 keer gezien in plaats van 8 keer omdat moeder de andere 4 keren niet nodig vond. kortom moeder ondersteund de omgang nog steeds niet. Omdat we (jeugdzorg en ik) bang zijn dat de kinderen in een loyaliteitsconflict terecht komen komt de vraag bij ons op of het verstandig is om door te gaan of de kinderen los te laten. Reden: Kinderen hebben op dit moment een gezinsleven. Hoogst waarschijnlijk stabiel, en veilig. Het druist tegen alle principes in die ik heb, echter moet ik het zover laten komen dat moeder nog meer spanning ontwikkeld en dit uiteindelijk afgeeft aan de kinderen? Dit is een hele korte samenvatting, mocht ik niet duidelijk zijn hoor ik dat graag. Graag geen reacties van dwaze vaders of moeders.

Hallo. Ongeveer 7 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. We hebben toen de afspraak gemaakt dat de twee jongens (13 en 9) een aantal dagen doordeweeks bij mij zijn en om het weekend bij beide ouders. Ik heb een nieuwe relatie (samen een dochter) en mijn ex heeft ook een nieuwe relatie waarbij ze ook twee kinderen heeft gekregen. Op dit moment wonen zowel ik als mijn ex in Den Haag en ik ga samen wonen in Amsterdam. Ongeveer anderhalve jaar geleden heeft mijn oudste zoon een aanvaring gehad met mijn huidige partner en sinds dien is er geen contact meer tussen de twee. Hij wil haar niet spreken en ook niet respecteren. Dit brengt uiteraard problemen met zich mee dat indien ik binnenkort verhuis hij uiteraard niet welkom is zolang mijn zoon mijn nieuwe partner niet accepteert en respecteert. Hoe kan ik dit het beste aanpakken?

Het volgende is er gebeurt, maandag 2 februari is mijn zoon (14) "weggelopen" van huis, hij is hierbij direct door vader opgepikt en deze is naar het politiebureau gereden!. Daar heeft een gesprek plaats gevonden tussen agente vader moeder en zoon en (onder protest van mij/ moeder) "even" met vader mee zou gaan om rustig te worden en daar aansluitend zou er een gesprek volgen tussen mij en zoon. Afspraak was gesprek die dag of uiterlijk de volgende dag. De volgende dag ontvangt ik/moeder een whattsappje dat ze niet komen praten , dat de brief van de advocaat onderweg is en zoon geen contact meer wil met mij/moeder. De reden dat mijn zoon is weggelopen; Wij mopperde altijd op zijn cijfers, hij mocht niet later dan 21.30 uur thuis zijn door de week, wij mopperde dat hij zijn beugel moest dragen. De maandag van weglopen had hij van zijn mentor gehoord dat hij zeer waarschijnlijk blijft zitten en dat hij beter zijn best moet gaan doen. Nu er advocaten in het spel zijn worden de klachten steeds groter; Hij mag niets, wij doen niets met hem, hij is bang voor stiefvader, in het dorp is niets te doen, wij trekken dochter altijd voor enzv enz enzv. van de mediator moet ik hem nu zijn rust geven ( nog 1 maand), wat ik met pijn in mijn hart doe, omdat ik weet dat de stap voor hem alleen maar moeilijker wordt en dat hij daar gemanipuleerd word. (dat doen ze al vanaf dag 1 van de scheiding.) wie kan mijn tips of advies geven

Hallo, Ik heb een vraag voor kinderen die misschien in het zelfde schuitje hebben gezeten als mijn zoon. Mijn zoon is 13 jaar en gaat na de zomervakantie naar het voortgezet onderwijs. Sinds 4 mnd verteld hij mij om bij vader te willen wonen. aangezien mijn zoon niet meer tegen alle manipulatie op kan, heeft hij gekozen om de stap te maken en bij vader te gaan wonen hij denkt met deze stap rust te krijgen. omdat hij weet dat ik dit Nooit zou doen. Ik moet lijdend toezien dat hij hieraan kapot gaat en zou uit liefde hem wel willen laten gaan maar doe ik er goed aan en raak ik mijn kind dan niet helemaal kwijt. Hij is door de rechter naar mij toe verwezen, maar als dit op een rechtszaak uitdraait en mijn zoon blijft volhouden naar vader te willen. zou ik hem zeker moeten laten gaan. Mijn ex heeft autistisme en mijn oudste zoon heeft ook autisme en woont bij hem. de jongste zoon heeft dat niet en die kiest er voor om bij hen te gaan wonen omdat hij er niet meer tegen bestand is. Wie kan mij helpen. een verdrietige moeder die het beste voor heeft met haar zoon.

beste jongens.meijes, wat betekent voor jullie om alleen met je vader of je moeder te wonen? omdat je er geen veilig voelt bij een van jullie ouders? En hoe zouden jullie de relatie verbeteren om toch contact met jullie beide ouders te hebben? Bedankt Groet, Ina

Mijn zoon van 18 is vorig jaar bij zijn vader gaan wonen, nadat ik hem min of meer het huis uit gezet heb omdat ik niet meer tegen het draaien en halve waarheden van hem en zijn vader kon. Zoon vond dat hij zich niet aan de regels hoefde te houden. Bij vader mocht alles en vader ondermijnde doorlopend mijn regels en oom de afspraken die wij gemaakt hadden over de opvoeding. Nu wil mijn zoon mij niet meer zien omdat hij meent recht te hebben op een spaarrekening die niet van hem is maar voor hem. Zijn vader en ik hadden hier afspraken over gemaakt maar vader vertelt zoon dat hij recht heeft op het geld als hij 18 jaar is, terwijl dit zeker niet zo is. Het is voor zoon comfortabeler om het verhaal van zijn vader te geloven, want dat past beter dan de waarheid. Het is heel simpel om hem het geld te geven, want dat is de voorwaarde van zoon voor contact! Maar ik denk dat daar de pijn niet zit, het is niet allemaal weer goed als hij het geld krijgt ( het gaat overigens over een bedrag van rond de 1500 euro, dus geen miljoenen). De afgelopen jaren is er veel gedoe geweest. Zoon die respectloos is naar mij en naar mijn partner. Zoon die niet meer naar school wilde en zijn opleiding ook niet afgemaakt heeft en nu wat rond hangt bij zijn vader, af en toe wat werkt via een uitzendbureau en geen enkel contact meer wil. Ik denk zelf dat hij boos en verdrietig is maar ik er niet doorheen komt. Wij hebben samen altijd een hechte band gehad die nu helaas geheel verbroken is. Ik vraag mij af of ik hieraan nog wat kan herstellen of dat ik het moet laten tot hij inziet dat hij voorgelogen is door vader en zelf ook een rol geeft gehad in de situatie zoals die nu is. Ik maak af en toe contact met hem via app of FB, maar als er al een reactie komt is dit een boze en geld eisende reactie. Zooo verdrietig voor hem dat hij het gevoel heeft klem te zitten en niet anders kan reageren wegens zijn vader die er heel subtiel te nodige gif in gooit. Het kind van de rekening ......

Ik ben nu 2,5 jaar gescheiden en heb co-ouderschap met de vader van mijn 2 kinderen (11 en 7 jaar). Hun vader weigert te communiceren over opvoedingszaken. Het enige waarover hij wel wil communiceren zijn de data en roosterafspraken. dit voelt niet goed, omdat co-ouderschap betekent dat je samen opvoedt. Wat moet ik doen?