Hoe blijf ik rustig?

Hallo Roos, Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat je hier onrustig van wordt. Hopenlijk vinden jullie gauw een vast woonadres. Ik denk dat het enige wat je kan doen, is een zo stabiel en veilig mogelijk thuis voor je zoon te maken. Juist omdat het voor hem onzeker zal zijn wanneer hij zijn vader ziet. Misschien kun je hulp voor jezelf zoeken bij een psycholoog zodat jij een uitlaatklep hebt en over je gevoelens kan praten. Dan belast je je zoontjes er niet mee, en kun je het toch ook kwijt. Ook zou ik je adviseren om geen alimentatieregeling te vragen voor je zoon. Aangezien je ex al geldproblemen heeft, denk ik niet dat je structureel op de alimentatie kan rekenen, en dit zou jou ook weer in geldproblemen kunnen brengen. Neem contact op met de gemeente, afderling sociale zaken. Zij kunnen je helpen om alle toeslagen aan te vragen, zoals kinderbijslag, kindgebonden budget, extra heffingskortingen, huurtoeslag, etc... Uit ervaring kan ik zeggen dat er voor een alleenstaande moeder goed wordt gezorgd. Ook de kinderopvang wordt voor mij volledig vergoed (ik werk 3 dagen per week). Dit geeft jou financiele zekerheid en stabiliteit, en hier mee je kind ook. Je zoon zal er aan moeten gaan wennen dat papa hem komt halen wanneer het papa uitkomt. Wanneer dit heel vervelend is voor je zoon, en dat verwacht ik wel, kun je bij de rechter vragen om een strikte omgangsregeling. Dit betekent dat vader zijn zoon op vooraf vastgestelde dagen/tijdstippen kan komen ophalen en terugbrengen, en hier geen flexibiliteit in zit qua veranderen van de tijdstippen of ruilen van dagen. Dit is de regeling, en als vader niet kan, dan slaan we een keertje over. Maar wordt dan niet geschoven met dagen en tijdstippen. Veel succes en sterkte gewenst!

Hoi Roos, bedankt voor je berichtje. Dat is inderdaad een lastige situatie.. Ik zou je adviseren om zeker iemand te vinden om jou steun en support te geven. Een vriend(in), familie, zoiets. Dat maakt het namelijk makkelijker voor jou om deze last niet (per ongeluk) bij je kinderen neer te leggen. Daar gaat het vaak mis in dit soort situaties, dus zorg voor zo iemand om jouw hart bij te luchten. Verder, als je het hier met je kinderen over hebt zou ik het verhaal neutraal houden. Haal zo min mogelijk waardeoordelen erbij, ook als jij ze gerechtvaardigd vindt. Dit heeft namelijk grote impact op je zoon, zelfs op die leeftijd. En altijd geldt als je het hier met de kinderen over hebt: focus op hen en hoe het voor hen voelt, let erop dat je niet overgaat in het doen van jouw verhaal. Het punt is namelijk ook dat jij je eigen problemen ook ergens anders kwijt kan, maar voor hen ben jij de primaire steun. Heel veel sterkte toegewenst.