Mijn ex de vader van onze 2 zonen zijn sinds 2,5 jaar uit elkaar maar niet op een rustige manier er is veel gebeurt al voor ik de uit eindelijke stap heb gezet. Omdat er zo veel is gebeurt is het helaas zover gekomen dat onze zonen 13 en 15 geen contact willen met hun vader, ik blijf positief en benoemen dat hij hun vader is en blijft en dat als ze wel op wat voor manier contact willen dit geregeld wordt of dat ze zelf contact op kunnen nemen (maar snap dat de eerste keer misschien moeilijk is dus wil ik ze daar uiteraard bij helpen). De oudste gaat door een moeilijke tijd is erg opstandig, doet niks voor school, maakt veel ruzie en ik weet een deel is pubertijd maar hij heeft zoveel boosheid en frustratie ik maak me zorgen om hem en zijn gedrag. Ik heb al uit gesproken dat het misschien goed is als hij eens met iemand gaat praten iemand anders dan zijn moeder (ik dus) iemand bij wie hij alles kan vertellen en helemaal zich zelf kan zijn en dus vertrouwd, maar hij wil niet hij wil eigenlijk niks. Zijn gedrag en boosheid heeft veel invloed op de thuis situatie ook op zijn broertje en ik ben ondertussen zover dat ik vind dat er iets moet gebeuren. Ik wil hem niet kwijt (en daar is hij bang voor dat hij weg moet) maar er moet wel iets maar wat? een kind van 15 is niet te dwingen, en hoe overtuig ik hem dat het belangrijk is om zijn best te doen op school gesprekken met mij maar ook de mentor halen niets uit hij zegt ja en doet vervolgens nee. Wie kan mij adviseren hoe ik hem kan helpen maar wel het gevoel laat behouden veilig te zijn en zeker niet weg hoeft?

Mijn naam is Roel en ben 42 jaar oud. mijn vriendin Christa ook. na 20 jaar gaan we uit elkaar. we hebben 2 kinderen van 10 en 14 jaar oud. We zijn nu bezig om plannen te maken hoe en waar en wanneer wie de kinderen heeft. Christa stelt voor om 7 dagen achter elkaar de kinderen te hebben. En de wisseldag is vrijdag. Zelf weet ik niet of 7 dagen te lang is. Daarnaast denk ik dat de vrijdag geen fijne dag is om te wisselen. Liever zou ik dat doordeweeks zien. We hebben dan gewoon een fijn weekend met z'n allen en we maken ook nog een stuk mee van de kinderen op school. Mijn vraag aan jullie is wat jullie mij zouden aanraden. dus wat is jullie ervaring. Is 7 dagen achter elkaar prima of is dat te lang. En welke dag is het beste om te wisselen? ik hoor het heel graag.

Scheiden als je 40 jaar samen bent, en een kleinkind hebt, de volgende komt eraan. Wat doet dit en hoe is dit voor volwassen kinderen?Het ideale gezin valt uiteen. Illusie weg, ook van mijn, zet ik deze stap, terwijl mijn man ook nog kanker heeft, al 10 jaar, en ik dan!!

Beste kinderen van gescheiden ouders, Vorig jaar ben ik gescheiden, ons huwelijk liep al langere tijd niet goed. Alles geprobeerd, en uiteindelijk toch de knoop doorgehakt. Het gaat nu goed met mij, en belangrijker nog, ook met mijn twee dochters (12 en 11 jaar). Ze wonen het grootste deel van de week bij mij, we hebben het erg gezellig met z'n drieën. Nu ben ik echter een man tegengekomen met wie het enorm klikt, we zijn verliefd. Hij is ook gescheiden en heeft ook twee kinderen. Het lijkt een serieuze relatie te gaan worden. Mijn vraag aan jullie is hoe ik hem het beste kan "introduceren" bij mijn dochters. Hebben jullie tips? Hartelijk bedankt, Evie

Hallo. Ik hoop dat jullie me kunnen helpen. Mn ex en ik hebben besloten te gaan scheiden. we hebben een zoontje van bijna 4 jaar oud. We hebben een omgangsregeling afgesproken. mn ex is daar nog niet tevreden mee. Vandaar dat het ouderschapsplan niet rond is. Mijn probleem is deze: mijn zoon wil nu niet meer naar zijn vader. Dit uit zich in huilen, vastklampen aan mij. De nacht voor de overdracht slaapt hij slecht en de ochtend zelf treuzelt hij ontzettend! Ik weet niet meer wat ik kandoen om te zorgen dat hij wel naar zn vader wil. Als ik zn vader mag geloven gaat het nadat ik weg ben weer goed en gaat hij rustig spelen. Hij gedraagt zich bij zijn vader ook anders dan bij mij. Bij zijn vader is hij een rustig en uitstekend luisterend jongetje. Bij mij is het een lekker gezellig druk en ondeugend jochie. Ik weet niet precies wat ik nu kan doen voor mn jochie. Ik wil hem graag helpen,maar weet niet meer hoe.. Ik en mn zoon hoor heel graag van jullie. Alvast bedankt voor jullie reactie.

onze dochter is geplaatst sinds de geboorte en we staan machteloos ze is nu bijna 3 jaar en is nog nooit thuis geweest we lopen overal met onze kop tegen de muur en krijgen enkeleen andwoord zoals in belang van het kind maar zelf een duidelijk andwoord op de vraag waarom of door wat of wie krijgen we zelfs geen andwoord de vraag is wat kan ik doen om onzedochter thuis te krijgen of wie kan mij helpen

Ik ben hulpverlener en ondersteun een jongen van 13 jaar van wie de ouders jaren geleden zijn gescheiden. Zoon woont bij zijn moeder met zijn zusje en gaat regelmatig naar zijn vader en diens nieuwe partner.Hij heeft veel ruzies met zijn moeder. Hij weet niet of hij bij zijn moeder of vader wil wonen. Hebben jullie tips, aandachtspunten waar ik rekening mee kan houden bij het voeren van gesprekken met deze jongen. Alvast bedankt!

Beste Villa Pinedo, Mijn vrouw en ik starten net het echtscheidingsproces. Gelukkig kunnen we elkaar recht aankijken en is de relatie best goed. We gaan nu samen het gesprek aan hoe we de zaken het beste kunnen regelen voor onze kinderen van 6 en 7 jaar. De omgangsregeling en de financiele zaken. Voor wat betreft dat laatste heb ik een vraag. Heeft iemand ervaring met het oprichten van een gezamenlijke rekening voor de kinderen waar mijn vrouw en ik samen over kunnen beschikken? Of voelt het voor het kind beter dat de verzorgende ouder het geld beheert?

Mijn dochter (16) heeft afgelopen week van haar vader gehoord dat, als zij bij hem komt wonen hij haar beter kan helpen met huiswerk.Mijn dochter was behoorlijk overrompeld en heeft van schrik "ok " gezegd. Pas daarna drong de situatie tot haar door.Ze zou dan binnen 4 dagen moeten verhuizen en ziet dat helemaal niet zitten. Ik las dit via een mail van mijn ex en heb gereageerd dat het voorlopig niet doorgaat en dat we er met zijn drieeen over moeten praten. Wat zijn de rechten van mijn dochter om te weigeren en hoe kan ik haar het beste steunen?

Lieve kids, Vorig jaar zijn mijn ex en ik gescheiden. We hebben dit heel rustig en weloverwogen gedaan. We hebben geen ruzie en onze dochter staat voorop. Onze scheiding is (niet overdreven) echt heel netjes verlopen en de omgeving prijst ons daar ook heel vaak mee.....Ze zeggen nog steeds dat we een voorbeeld zijn voor heel veel andere gescheiden gezinnen. Maaarrrrr.... Nu komt de verjaardag van onze dochter eraan. Ze wordt 6 jaar. Dit is de eerste verjaardag sinds de scheiding. Ik wil dit graag 1 keer vieren met iedereen die om mijn dochter geeft. Dus familie van ex en mij, de eigen en gezamelijke vrienden, buren etc. De gedachte die ik daarachter heb is dat zolang het kan we haar verjaardag samen moeten vieren. Dit om te voorkomen dat we voor haar gevoel nu een traditie gaan creeeren die haar het gevoel geeft dat onze families (voor haar is er maar 1 familie) niet bij elkaar kunnen zijn. Dit lijkt nu misschien nog niet zo erg, maar het kan zijn dat ze straks zich verplicht voelt om te gaan kiezen wie wel en wie niet....bij haar groep 8 musical komt, wie bij haar afzwemmen komt, wie bij haar diploma uitreiking komt, bij haar clubkampioenschappen, bij haar huwelijk, en zelfs bij het krijgen van haar eigen kinderen. Ik ben van mening dat we als volwassenen, zeker omdat er geen ruzie is geweest, best de verjaardag van onze dochter, ook met vrienden die we individueel misschien een jaar niet gezien hebben gezellig kunnen maken. We moeten voor onze dochter laten zien dat zij haar verjaardag met haar ouders samen kan vieren. Mijn ex is van mening dat onze dochter nu gewend is aan twee werelden en dat het voor haar gekker is om dan nu wel haar verjaardag samen te vieren. Hij wil het wel samen doen met haar (dus papa, mama, en kind), maar ook ieder apart met de vrienden. Dus hij wil dan 3x haar verjaardag vieren. Ook hier sta ik niet achter....dat wordt wat veel voor zo'n kleintje en ik ben van mening dat de werelden waar hij het over heeft(vrienden en familie van papa en vrienden en familie van mama) juist alleen maar verder van elkaar vervreemden. Daarbij komt ook dat als we het apart vieren, we onze vrienden ook nog eens voor het blok zetten om te gaan kiezen, want er zullen niet veel mensen 2x naar een kinderverjaardag gaan. Dit is niet het belangrijkste uiteraard, maar maakt het ook nog extra en onnodig lastig... Ik weet het even niet meer.....Wat raden jullie aan? Dank alvast voor jullie adviezen.