Ik ben nu 4 maanden gescheiden en wij hebben 2 zoons van bijna 16 en 14. Mijn ex wil 2 weken naar het buitenland in de zomervakantie, maar ik ook. De kids hebben aangegeven liever niet langer van huis te gaan dan 3 weken. Ik heb mijn ex gevraagd of we het eerlijk kunnen delen, hij tien dagen en ik. Maar hij wil perse twee weken. Nu doe ik in elk geval wel tien dagen, maar merk dat de kids dit toch te lang vinden ( in totaal).Wat is jullie ervaring?

Hoi, Ik ben Marjan en mama van 3 kinderen 2 jongens van 7 en 4 en een meisje van 5. Ik ben 9 maanden gescheiden en heb co-ouderschap en een fulltime baan. Ik wil verhuizen dichter bij mijn werk en mijn nieuwe vriend. ik ben in overleg met mijn ex over een nieuwe omgangsregeling. ik vind dit erg moeilijk. Ik denk erover mijn kinderen bij hun vader en zijn nieuwe vriendin te laten in hun " oude huis" waar ze hun vaste opvang, school, vriendjes, opa en oma, andere familie etc. hebben. En dan een weekendregeling met 1 vaste dag doordeweeks te doen. Ik ga 70 km verderop wonen en ze zouden dan fulltime op de opvang en school zitten en in een onbekende omgeving met geen familie in de buurt en weinig buitenschoolse activiteiten kunnen ondernemen wat ze nu bij hun vader wel kunnen. Kunnen jullie misschien anageven of jullie dat ook fijner zouden vinden of hebben jullie misschien tips?

Ik ben een gescheiden moeder met 2 kinderen en heb een relatie met een gescheiden vader met 2 kinderen. Waar ik advies bij nodig heb gaat over de oudste van de 4, de oudste zoon van mijn vriend. Hij is 16 en woont de ene week samen met zijn broertje van 11 bij zijn moeder en de andere week bij zijn vader. Hij heeft een lichte vorm van PDD-NOS, waardoor het belangrijk is dat er structuur in zijn leven is. Zijn vader en ik wonen niet samen en dat heeft deels te maken met het veiligheidsgevoel van de kinderen. We willen graag dat de kinderen allemaal een eigen plek hebben en met zijn allen in 1 huis zien wij dat (nog) niet zo. De zoon van 16 is enorm opstandig sinds zijn moeder weer vlakbij is komen wonen. De relatie tussen hem en zijn moeder is nooit goed geweest en eigenlijk was het voor hem een opluchting dat ze wegging 3 jaar geleden. Sinds september woont ze nu dus weer dichtbij. Daarvoor woonde ze wat verder en waren de jongens bijna altijd bij hun vader. Als moeder zin had mochten ze een weekendje komen, maar geregeld moesten we de oudste dan weer na een dag ophalen omdat het niet goed ging. Zoals je snapt is dit niet goed voor de regelmaat en structuur, welke hij juist zo nodig heeft. We hebben heel veel gesprekken met hem gehad en ook met zijn moeder. Inmiddels is het contact tussen ons en zijn moeder tot het minimum beperkt. Het ging echt niet meer. We hadden telkens woorden met haar, en dan met name over de oudste. Een paar maanden geleden ging het echt niet goed, hij rookt, school gaat dramatisch, hij zet zich niet in voor werk en sport, hij drinkt sterke drank en we hadden het vermoeden dat er ook drugs in het spel was. Dus ik heb zijn vader toch weer zo ver gekregen dat hij met de moeder om tafel ging en afspraken zou maken. Dat is gebeurd, moeder legt de schuld van alles bij vader neer, maar uiteindelijk wat afspraken op papier gezet. Die dag waren de jongens bij moeder. Van oudste zoon hoorden we een paar dagen later dat moeder bij thuiskomst direct heeft gezegd dat zij de problemen van vader moest oplossen en dat de afspraken en regels "moeten" van vader! Het probleem is dat we nooit kunnen weten wie er liegt; moeder of zoon. Ze liegen en manipuleren namelijk allebei. Ik heb veel gesprekken gehad met zoon en ook met vader erbij. We hebben zoon uitgelegd dat wij het goed zouden vinden als hij volledig bij vader woont, maar dat hij zich dan wel aan bepaalde regels moet houden. We hebben ook steeds uitgelegd dat we echt wel begrijpen dat het moeilijk voor hem is en dat we weten dat hij en zijn moeder elkaar niet liggen. We proberen zo min mogelijk vervelende dingen over moeder te zeggen tegen de kinderen, hoewel dat soms echt ondoenlijk is door haar gedrag en uitspraken naar de kinderen. Waar het vooral om gaat is dat we zoon maar niet aan zijn verstand kunnen krijgen dat hij zijn gedrag een beetje moet aanpassen en dat we dan het gevecht voor hem willen aangaan met zijn moeder om hem volledig bij vader te laten wonen. Zoon doet echt alleen maar wat hij zelf wil en eist ook nog eens alle aandacht op. Daardoor krijgen de andere 3 kinderen bijna geen aandacht en wij hebben ook nooit rust. Als zoon thuis is, klaagt ie over alles (moeder, school, pijntjes) en als ie niet thuis is stuurt ie steeds berichtjes en staat om de haverklap bij zijn vader binnen. Hij vlucht bij zijn moeder, maar dreigt wel met haar als hij iets niet mag bij zijn vader. Hij komt te laat thuis, rookt en brengt de rookwaren mee naar huis terwijl hij weet dat zijn vader dat absoluut niet wil hebben. Hij gaat bij zijn vriendinnetje slapen terwijl er was gezegd door zijn vader dat ie haar eerst wilde leren kennen. Hij vergooit zijn school, werk en sport. We hebben echt goeie gesprekken gehad met hem, en dan lijkt het echt dat ie snapt dat we hem graag willen helpen. We vragen hem alleen op tijd thuis te zijn (doordeweeks 22 uur en in het weekend 23 uur, bij feestjes 1 uur), geen rookwaren in huis, geen sterke drank, geen vrienden in huis als vader niet thuis is. Zijn kamer opruimen of helpen de tafel af ruimen hebben we al opgegeven. Dat was teveel strijd elke keer. Hij vraagt ook niks, hij zegt het. Bijvoorbeeld: "ik ga een weekend weg met mijn vrienden" of "ik ga op vakantie naar Amerika met mijn vriendin" Er is wat hem betreft geen ruimte voor een gesprek hierover, en hij wordt boos als je gaat doorvragen, bijvoorbeeld waar ze dan naartoe willen en met wie ze allemaal gaan en of hij wel geld heeft daarvoor. Eigenlijk verwacht hij dat we hem geld zullen geven om zoiets te gaan doen. We zijn zo bang dat hij op het verkeerde pad komt en we willen hem zo graag helpen omdat we weten dat hij het niet makkelijk heeft (gehad). Maar we weten het gewoon niet meer. Hoe dringen we tot hem door? Vragen we echt teveel van hem? Moet hij echt te vroeg thuiskomen? Is het echt zo raar dat we niet willen dat hij zich klem zuipt aan sterke drank elk weekend? Bij zijn moeder heeft hij een eigen fles wodka (zegt hij). We zijn ten einde raad. Zijn vader is op het punt gekomen dat ie hem eigenlijk het huis uit wil zetten, maar we weten dat ie juist volledig bij vader zou willen wonen. als ie naar moeder moet, zijn we bang dat het helemaal fout gaat. Kortom, advies is meer dan welkom!

Goedemorgen, Mijn dochter van 6 heeft een uitnodiging gekregen voor een kinderfeestje op een zaterdag in het papa weekend. Haar vader geeft aan dat hij niet wil dat ze daar naartoe kan. Ik wil mijn dochter dat feestje met haar vrienden gunnen. Ik wil haar heen en weer brengen, weekend ruilen enz., maar haar vader wil niet meewerken en zegt dat er genoeg andere feestjes zullen komen. Wat is jullie ervaring? Mogen jullie naar feestjes als je eigenlijk bij je vader of moeder zou moeten zijn? Is het erg om zo'n feestje te moeten missen? Wat moet ik doen? Groeten van een moeder die het even niet meer weet.

Mijn dochter krijgt sinds zij 18 is de kinderalimentatie zelf op haar rekening, haar vader heeft vanaf dat moment besloten een lager bedrag over te maken dan is vastgelegd bij de rechter. Zij is zelf het gesprek met haar vader aangegaan, dit is geen prettig gesprek geweest. Haar vader heeft aangegeven dat hij juridisch niet goed zit, maar bij zijn standpunt blijft. Ze weet dat het LBIO voor haar kan innen, dat vindt zij een naar idee, een advocaat. Zij is bang dat dit het contact met haar vader zal verstoren.Wie heeft tips voor haar of iets dergelijks meegemaakt? ondersteunen, weet

Ik wilde graag reageren op het bericht van Lisa. Die door haar ouders niet de brief had gekregen van de rechtbank om op haar 12e met een rechter te gaan praten. Zelf ben ik 8 jaar geleden gescheiden. Mijn dochter was toen 2 jaar. Om het weekend ziet zij haar vader. Hij is hertrouwt en heeft nog een dochter gekregen en uit een eerder relatie had zijn vrouw al een zoon. Onlangs heeft de vader van mijn dochter, zonder mijn medeweten aan haar gevraagd of ze bij hem komt wonen als ze naar het Voortgezet onderwijs gaat. (hij woont in een andere woonplaats 40 km bij mij vandaan). Buiten dat het uitermate vreemd is dit te doen zonder overleg met mij maar is het nog vreemder is dat hij nog een 1,5 jaar geleden, ook zonder mij, heeft gezegd dat als ze 1x in de 3 weken wil komen, het ook goed zou zijn. Natuurlijk zijn we allebei enorm geschrokken. Ik hoor de laatste tijd steeds vaker, dat een kind op zijn/haar 12e bij een rechter mag aangeven wat hij of zij wil. Maar zoals Lisa aangeeft, in een rechtbank, met een vreemde en ook nog met hormonen kan een een tiener dan wel de gevolgen overzien? Nu heb ik een nare relatie met de vader van mijn dochter, ik ben haar altijd blijven stimuleren dat ze wel naar hem bleef gaan. En dat zal ik altijd blijven doen. Maar ik maak mij wel zorgen om dit "rechtbank" bezoek. Is een twaalfjarige dit verplicht te doen? Hoe kan ik,als ouder mijn dochter hierop voorbereiden zonder haar (toch onbewust) mijn voorkeur mee te geven? met vriendelijke groet, bezorgde moeder

Ik ben Weekendmoeder van 2 geweldige meiden. Hun Papa en mama zijn al ongeveer 7 jaar uit elkaar. Nu zijn er zolang ik een relatie met de vader heb al problemen. Er wordt slecht gepraat over de vader en er zijn veel beschuldigingen naar hem toe en dat gebeurd ook veel via de kinderen. Eigenlijk ging het toch wel goed ondanks de pogingen van moeder tot nu... Mama heeft rechtszaken aangespannen uit naam van de kinderen maar het is haar eigen wil.. Dit is geen ' dat denken wij ' dat is met bewijs gebleken. Ze is ook ondanks alles gewoon weer in hoger beroep gegaan en maakt de druk er hoog voor de meiden. Wij zien en horen dat.. De jongste kan er ook niet meer tegen. Wij proberen alles bespreekbaar te maken en zeker moeder niet af te vallen. Maar omdat het hoger beroep ook is tegen gevallen uit ze zich nu naar de kinderen toe heel kwaadaardig over ons. Nu heb ik informatie gezocht over hoe je dan het beste met de meiden kan omgaan. Ik vond iets over PAS wat behoorlijk overeen komt. Wij willen hulp ,zeker voor de meiden..maar waar en hoe? En daar komt bij moeder is niet alleen boos maar heeft ook borderline... We weten niet of er een onderzoek gaat komen want de uitslag komt nog maar in de tussentijd is er wel gewoon omgang.. Praat je wel of niet over wat er gebeurt en hoe? De meiden zijn 11 en 13 Vriendelijk bedankt

Hello, Ik heb een vraag over mijn zoon van bijna 8 jaar. Zijn situatie is het afgelopen half jaar enorm veranderd. Daarvoor heeft hij ruzies meegemaakt tussen mij en zijn vader. Zowel zijn vader als ik, hebben inmiddels een nieuwe partner. Mijn partner heeft mijn zoon helemaal geaccepteerd ( anders was het ook niet mijn nieuwe partner geworden). Hij heeft een eigen kamer, hij heeft zijn eigen vakje in de badkamer. Zo proberen we hem beiden heel welkom te laten voelen. Natuurlijk voelt het nog niet als thuis, dat moet groeien. Maar nu komt het; ik heb gemerkt dat hij nu heel bang is dat ik mijn nieuwe partner veel leuker ga vinden dan hem. Ik heb al een paar gesprekken met hem gehad hierover waarin ik heel duidelijk aan heb gegeven dat hij de belangrijkste in mijn leven is en blijft! Hij zoekt daar nog heel erg bevestiging in. Nu wil ik een mooie brief aan hem schrijven want voor mijn gevoel doe ik ALLES zodat hij veilig en goed opgroeit. Dat hij het leuk heeft maar hij heeft nog steeds het gevoel dat ik ook hem in de steek zou kunnen laten. omdat ik dat in zijn ogen ook bij zijn vader heb gedaan ondanks dat hij weet dat er veel spanning en ruzie was. Hebben jullie tips over wat ik in die brief zou kunnen schrijven? Dat zou heel fijn zijn want ik wil dat hij zich veilig voelt en mijn manier werkt nog niet optimaal. groet, Demi

Dit gaat over mijn nichtje. Ze woont bij haar moeder (mijn zus). Haar ouders zijn al lange tijd uit elkaar, maar kunnen nog steeds niet overweg met elkaar. Zij en haar zusje zijn al jaren in hun strijd verwikkeld. Ze is 11 jaar oud en moet zich nu inschrijven op het voortgezet onderwijs. Vader woont 2 uur bij hun vandaan. Hij wilt graag dat zijn kinderen bij hem komen wonen. Hij zegt dan ook dat mijn nichtje aan geeft dat zij bij hem wilt wonen. Mijn zus zegt uiteraard hetzelfde. Mijn nichtje wilt allebei haar ouders pleasen. Dus zegt ze tegen allebei de ouders dat ze bij hun wilt wonen. Als het goed is, krijgt mijn nichtje als ze 12 is een brief van de kinderrechter dat zij kan aangeven wat zij van de situatie vindt. Alleen jammer genoeg duurt dit nog 4 tot 5 maanden voordat zij 12 wordt en is de situatie nu onhoudbaar omdat ouders nu moeten beslissen waar zij naar school gaat. En zij allebei mijn nichtje onder druk zetten waar zij naar school moet gaan en wonen. Er loopt nu op dit moment geen procedure meer bij de rechtbank, maar is er een andere mogelijkheid, dat een onafhankelijk persoon mijn nichtje kan bijstaan m.b.t. haar keuze? Ik voel me zo machteloos omdat ik haar hier niet bij kan helpen. Het enigste wat ik continue probeer is om mijn zus te laten begrijpen dat het om mijn nichtje gaat, wat zij graag wilt en wat het beste voor haar is. Wat haar keuze ook zal zijn. Ik wil dat zij gelukkig is.

Beste jongeren, een dringende vraag: binnenkort zijn mijn man en ik gescheiden. Via een mediator is de gang hier naartoe enigzins rustig verlopen. Maar er zit veel pijn, verdriet en boosheid in de lucht, wat te begrijpen is. Al jaren lang zit ik met een ongelukkig gevoel over ons huwelijk. Vanwege de kinderen heb ik dat steeds weggedrukt, wilde het voor iedereen goed doen. Echter, er is iemand in mijn leven gekomen waarbij ik me zoveel beter voel en waarvan ik intens van ben gaan houden. Dat is zeer moeilijk te begrijpen en te accepteren door mijn man natuurlijk. Maar ook voor de kinderen een klap. Ik had graag zelf het vervelende nieuws aan de kinderen willen vertellen, maar ze zijn via een woede-aanval door hun vader op de hoogte gesteld. Nu bijna een jaar verder, zijn er verschillende momenten geweest door de woede, waarbij er zeer negatieve emoties zijn geuit naar mij, waar de kinderen bij waren. Mijn nieuwe partner werd daarin natuurlijk niet gespaard en is uitgemaakt voor alles wat lelijk is. Allemaal te begrijpen. Ook is te snappen de de kinderen zich nu volledeig afzetten tegen die ander. Ik ga binnenkort naar een andere woning. Gelukkig dichtbij het andere huis en de kinderen zijn niet negatief; ze verblijven straks even vaak bij hun vader als bij mij. Mijn probleem is natuurlijk dat ik op den duur wel mijn nieuwe partner vaker wil zien, en we ooit bij elkaar willen gaan wonen. Ik ben daar al heel voorzichtig in- heb de kinderen daar nooit mee lastig gevallen. Ze hebben gezegd die man nooit te willen zien. Ik wil hier op een goede manier mee om gaan. Die man nooit zien kan natuurlijk niet want hij is voor mij heel belangrijk, net zo goed als de kinderen dat zijn. Hij zal nooit hun vader vervangen maar wordt wel iemand die bij mij gaat horen- en dat is een raar en misschien wel eng idee. Ik zal de kinderen niet zomaar confronteren met iets wat ze niet willen maar hoe pak ik het het beste aan. Ik wil natuurlijk ook niet dat de kinderen mijn leven gaan regeren. We moeten samen verder. Graag hoor ik wat tips van jullie. (En ik moet ook even zeggen dat mijn man en ik zeker niet steeds ruzie maken, we hebben moeilijke maar ook goede momenten samen. Eten samen met de kinderen, kijken samen TV, gaan samen naar oma enz. ) EM