Hallo, Meerdere keren als mijn zoon van 11 bij zijn vader is (geweest), wil hij bij hem wonen. Zegt vader. Eerste keer had ik het gevoel alsof er een trein over mijn hoofd was gereden. Nu boosheid, frustraties, enz, enz. Wil mijn zoon dit oprecht of komt dit voort uit zijn loyaliteitsprobleem?? Ik heb geen ruzie met mijn zoon, hij heeft het bij mij goed naar zijn zin en we samen met zijn broertje. Wat is wijsheid?? Hem laten gaan?? Ik weet het niet meer.....

Graag advies voor strategieen voor de schakeldag. Wat helpt om het zo makkelijk mogelijk van papa naar mama te gaan elke keer bedankt

Hallo, ik ben oma van 2 jongens die 12 en 13 jaar zijn. Hun vader heeft hen verboden om over de situatie bij hem thuis te praten.Ze leven in 2 werelden, een bij moeder en een bij vader. Hoe kan ik hen helpen met deze situatie om te gaan?

Hoi belangrijke kinderen, Ik heb samen met de vader van mijn zoontje (6) een Co ouderschap sinds 2 jaar. Dat gaat eigenlijk heel goed. We doen alles 50/50 en als hij wisselt van papa naar mama of andersom dan eten we vaak samen. Vaak gaan we ook samen mee naar zwemles. Ook vieren we gewoon samen zijn verjaardag en helpen samen mee met schoolreisjes enzo. Vaak zijn mijn nieuwe vriend en de nieuwe vriendin van zijn vader er ook bij. Het is dan eigenlijk heel gezellig. Elke dag appen we wel fotootjes of video's door. Ondanks dat hij natuurlijk nog best vaak verdrietig is proberen we het samen te doen en hem zoveel mogelijk bij onze keuzes te betrekken. Nu is het zo dat wanneer we met z'n drietjes dingen samen doen hij vaak wel extra verdrietig is na afloop omdat hij dan graag wil dat we bij elkaar blijven. En dan moet hij weer 1 ouders missen. Wat vinden jullie? Is het verstandig om toch leuke dingen samen te blijven doen of is dat juist verwarrend voor hem? Hij is natuurlijk pas zes dus tja.. Wat is het beste?

Ik heb een vraag aan de kinderen over co-ouderschap. Als je zelf mocht kiezen hoe je het zou inrichten, wat zou je kiezen en waarom? Om het weekend bij vader en twee dagen in de week, maar wel thuis slapen? Of de ene week bij moeder en de andere week bij vader? Ik ben benieuwd! liefs, JM

Geachte lezer, Graag vraag ik vandaag, op deze dag van de scheiding, aandacht voor het volgende. Gelukkig is en wordt er heel veel goed geregeld voor jonge kinderen. Maar voor grotere kinderen???? Ook zij zijn en blijven kinderen en ook zij hebben het moeilijk met een scheiding van hun ouders. Van grote, volwassen kinderen gaat men uit van het feit dat ze groot genoeg zijn om hun eigen boontjes te doppen. IK heb ervaren dat ook grote kinderen héél, véél lijden. Het héél moeilijk hebben en daardoor ook vaak met hun eigen gevoelens en relaties in de knoei komen. Onzekerheid over hoe hiermee om te gaan. Het drama herhaald zich. Ook volwassen kinderen willen een plaats in het hele echtscheidingsverhaal. Waar vind het volwassen kind gehoor? Ook worden zij niet gehoord door de rechter. Waarom zou dat niet kunnen? Volwassen kinderen van gescheiden ouder verdienen ook meer aandacht voor hun problemen. Ook zij worden graag gehoord. Dit wilde ik onder uw aandacht brengen en mogelijk om een reactie vragen, op deze bijzondere dag. Ik weet hoe mijn volwassen kinderen lijden onder de scheiding, na een huwelijk van meer dan 40 jaar! "Als het papa en mama niet lukt na 40 jaar, hoe moet ik het dan doen in mijn relatie, in mijn gezin, met mijn kinderen? Vreselijke machteloosheid en onzekerheid ook bij "grote" kinderen.

Hoi, Mijn dochter van bijna 8 jaar wil niet meer naar mij toe. Dit is sinds dat haar moeder een nieuwe vriend heeft. Ze bedenkt iedere keer een andere reden om niet te gaan. Haar moeder laat haar kiezen, maar ik mis mijn dochter ook. Ook mijn andere dochter van 6 jaar heeft hier onder te lijden. Zij ziet dat haar zus wel alleen bij moeder kan blijven en een heel weekend alleen alle aandacht heeft. Bij mij hebben ze nog een zusje van bijna een jaar en een stiefbroertje van 3. Ondanks dat ik de aandacht moet verdelen probeer ik ze ook altijd apart aandacht te geven. Maar sinds mijn nieuwe partner en de geboorte van mijn jongste dochter wil mijn ex zich niet meer aan de afgesproken omgangsregeling houden. Ik heb het maar geslikt omdat ik het goed wou houden voor de kinderen, maar de maat is nu wel een beetje vol. Ze heeft zelf een advocaat in handen genomen omdat ze meer alimentatie wou en hierbij heeft ze aan het kortste eind getrokken omdat ik veel minder hoefde te betalen dan we onderling hadden afgesproken. Wat kan ik doen om toch gewoon mijn oudste dochter te zien? Ik heb mijn ex al gezegd dat ze haar niet moet laten kiezen en op een ander moment met beide kinderen een keer iets apart moet doen. Maar zij wil alles bespreken met de kinderen en overal een keuze in geven. Mijn oudste dochter heeft letterlijk gezegd dat als zij niet wil dat mama een vriendje krijgt dat mama dat ook niet doet. Nu heeft mama dus wel een vriendje waar ze mee af spreekt in mijn weekenden. Nu kan ze dat niet omdat mijn dochter bij mama wil blijven. Ook heeft mijn dochter tegen de kraamhulp gezegd dat ik geen toestemming heb gevraagd aan haar of ze wel een zusje wou. De kraamhulp heeft toen gezegd dat sommige gevallen alleen ouders in beslissen. Als mijn dochter hier is zegt ze ook dat wij niks verkeerd doen en dat ze toch wel graag bij papa is, maar toch maakt ze een grote drama en wil weer terug naar mama. Ze zegt niet te weten waarom. Ik weet dat ik mijn ex een boete op kan leggen voor het niet nakomen van de omgangsregeling maar zo ver wil ik helemaal niet gaan. Het enige wat ik wil is dat ze wat minder overlegt met de kinderen en haar niet de keuze geeft. Ze heeft immers ook geen vrije keuze of ze wel of niet naar school wil. Ik snap best dat als ze hier slecht behandeld zou worden of als er andere dingen in het spel zijn dat mijn ex zegt dat ze niet hoeft. Andersom zou ik dat ook doen. Ik heb al een paar keer aangegeven dat als er iets is dat ze daarover moet praten zodat wij dat kunnen veranderen. Maar ze zegt dat er niks is. Ik wil haar niet dwingen maar ik heb ook mijn rechten als vader. Hoe kan ik hier mee om gaan?

Hallo, afgelopen week heeft mijn vrouw aangegeven, dat zij wil scheiden. Ze houdt niet meer van mij als man, maar meer als een goede vriend. Hier heb ik nog geen vrede mee, maar dat zal in de tijd wel komen. Verder heeft ze aangegeven, dat ze misschien wil gaan verhuizen richting haar familie... hier heb ik wel veel moeite mee. Ik ben heel erg bang, dat ik mijn kinderen kwijt raak. Ik wil graag co-ouderschap, maar dat wordt lastig als zij 40 minuten auto rijden verderop woont. Wat kan ik nu doen om het voor haar, mijzelf, maar vooral voor mijn kinderen (6 en 3 jaar) goed te regelen? De oudste gaat al naar school, zit op voetbal, heeft zijn vriendjes hier. Ik wil dat de scheiding zo min mogelijk hun 'normale' leven ontwricht, maar een verhuizing naar een andere stad, waar ze niemand kennen is wel een hele grote wijziging. Ik weet op dit moment niet hoe ik hiermee om moet gaan?

Vandaag is na een traject met een kindercoach, nu ook het traject met jeugdzorg Ouderschap Blijft beëindigd omdat de vader van onze 3 dochters weigert wil praten over (afspraken in) een ouderschapsplan. Volgende stap geeft hij aan is een onderzoek door de Raad van Kinderbescherming. De kinderen zijn moe en verdrietig en voelen zich niet gehoord door hun vader. Ook jeugdzorg vindt omgang nu niet passend bij de situatie. Hoe ga ik om met het verdriet van de kinderen.

Wat is een fijne manier om als kind van de ene naar de andere ouder te gaan? Is het juist goed als de ouder die het kind ophaalt nog even wat komt drinken bij de andere ouder, zodat er verteld kan worden hoe de afgelopen dagen zijn verlopen en het kind aan de halende ouder ruimte heeft om nog even speelgoed/ kinderkamer kan laten zien. Zo'n overdracht hoeft maar een minuut of tien te duren. Het kind voelt dan dat ouders het goed vinden dat het kind nu weer bij de andere ouder is. Of is het fijner om bij de voordeur al klaar te staan, je een kus geeft, zwaait en in de andere auto gaat? Dan verloopt een overdracht altijd op dezelfde manier (maar is de ouder minder betrokken bij de leefomgeving van het kind bij de andere ouder). En wat moet er in ieder geval bij een overdracht wel of niet worden verteld? Doen je ouders dat via app/ een schriftje of mondeling? Wat als de ene ouder iets wel belangrijk vind om te weten/ vertellen en de andere ouder dat niet wil delen/ horen? Dank voor jullie meedenken! Anna.