Hoi, Ik zit met het volgende dilemma. Ik ben nu een jaar gescheiden van mijn ex-man en woon zelfstandig in hetzelfde dorp. Mijn 2 zonen van 25 en 18 hebben ervoor gekozen om bij mijn exman te blijven wonen. Ik zie ze wel wekelijks, ze komen allebei een dag bij me eten. Ik ben vlak voor ik uit elkaar ging verliefd geworden op een andere man en dat heeft de scheiding ingeluid. Mijn jongste zoon heeft daar heel veel moeite mee en hij wil dan ook absoluut geen contact met mijn nieuwe vriend. Nu we een jaar verder zijn wil hij dat nog steeds niet. Mijn vriend en ik willen echter gaan samenwonen. Ik ben erg bang dat mijn zoon dan niet meer bij me komt. Ik ben daar heel verdrietig om en weet niet hoe ik dit moet aanpakken. Groet, Rosa

Beste jongeren. De open brief aan gescheiden ouders heeft me aangegrepen. Wat ben ik blij met deze website. Dank jullie wel. Daarom wil ik een antwoord geven op deze brief. Mocht het niet op de juiste plek staan hier, dan hoor ik dat graag. Antwoord aan alle kinderen van gescheiden ouders: Aan alle kinderen van gescheiden ouders in Nederland Met mijn antwoord op jullie brief, wil ik graag de 70.000 kinderen per jaar die op een dag te horen dat hun ouders uit elkaar gaan, een hart onder de riem steken. De dag waarop mijn ex-man en ik besloten niet meer met elkaar verder te kunnen en te willen, was één van de moeilijkste dagen in mijn leven. Het besef dat wij het leven van onze dochter volledig overhoop zouden gooien, was een enorm pijnlijk besef. Wie zijn wij “ouders” om een veilige en vertrouwde omgeving ineens zo door elkaar te schoppen? Wie zijn wij om te moeten bepalen dat we geen gezin meer zullen zijn? Althans, niet in één en hetzelfde huis. Met pijn in ons hart hebben wij deze beslissing moeten nemen. Met dat besef hebben wij als ouders direct besloten dat het belang van onze dochter bovenaan zou staan. Wij willen en zullen er alles aan doen om haar te steunen en in haar leven te kunnen zijn. We willen haar samen groot zien worden, we zullen samen trots zijn op haar goede resultaten, we zullen haar samen steunen als het even niet zo goed gaat en we hopen samen mee te mogen maken dat zij voor het eerst moeder zal worden. We realiseren ons maar al te goed hoeveel verdriet het doet als je vader en moeder niet meer samen willen zijn. Wij hebben afgesproken om open, eerlijk en direct met elkaar te communiceren. En vooral met respect. Wij willen voor onze dochter dat ze het fijn heeft bij zowel papa al bij mama en we begrijpen hoe moeilijk het is om één van ons op sommige momenten te moeten missen. We hebben dan ook afgesproken dat dit verdriet altijd gedeeld mag worden, ze nooit hoeft te kiezen van wie ze het meeste zal houden en we hopen dat ze het in de weekenden gewoon gezellig heeft. Vaak weten wij als ouders stiekem al hoe het was, omdat we mooie momenten (een prachtig geschminkt halloween gezicht bijvoorbeeld) als ouders al hebben uitgewisseld via de app. Toen wij het slechte nieuws van de scheiding moesten brengen, heeft het een week of drie geduurd voor we überhaupt het lef hadden dit te doen. We hebben goed nagedacht over hoe we het gingen vertellen bijvoorbeeld. Maar we wisten ook dat het niet zo verstandig was om dit te doen in alle heftigheid inclusief tranen. Wij wilden juist niet dat onze dochter zich verantwoordelijk zou voelen voor ons geluk. Als moeder kan ik zeggen dat ik dolgelukkig ben te weten dat mijn dochter het fijn heeft met haar vader en ik weet dat dit andersom ook zo is. We begrijpen dat het veel tijd nodig heeft om vertrouwen te krijgen in de nieuwe situatie en daar nemen we dan ook alle tijd voor. Wat moet het voor jullie toch moeilijk zijn om telkens weer van huis naar huis te gaan en afscheid te nemen van een fijn weekend. Je vader en/of moeder een poosje weer niet te zien en elkaar gewoon vreselijk te missen. En daarom mag onze dochter altijd bellen met ons, voor als het even niet gaat. Ze mag zeggen dat ze ons mist en zeggen dat ze alles stom vind. Want zeg nou eerlijk; dat is het toch ook? Als vader en moeder beloven wij onze dochter het volgende: Ze zal nooit een kant hoeven kiezen. Sterker nog; wij verwachten respect naar beide ouders toe in het bijzijn van beide ouders. We zullen geen ruzie maken waar ze bij is. Onenigheid zal op een ander moment worden uitgesproken. We zullen elkaar als ouders met heel veel respect behandelen. Onze dochter krijg alle tijd om te wennen aan de nieuwe situatie. We zullen altijd naar haar luisteren, naar wat ze te zeggen heeft. Haar gevoelens zullen we altijd serieus nemen. Het is voor ons vanzelfsprekend dat ze van ons beiden evenveel mag houden. Wij zijn haar vader en moeder en hebben met heel veel liefde gekozen voor onze dochter. Zij mag met evenveel liefde voor ons kiezen. Het moment dat wij besloten te gaan scheiden, was alsof het fundament van ons leven onder ons vandaan werd getrokken. We hebben niet van de één op de andere dag de keuze kunnen maken. Juist omdat wij een dochter hebben waar we zielsveel van houden. Daar verandert ook helemaal niets mee. Maar er zijn nu wel twee voordeuren, meerdere ramen, twee verschillende kamertjes met allebei een ander kleurtje. Het enige wat niet is verander is dat wij haar ouders zijn en blijven. De keuze om niet meer verder te gaan was dubbel; ga je door omdat je een kind hebt? Of stop je omdat je een kind hebt? Wat geef je mee in beide gevallen? En hoe moeilijk het ook is, wij hopen als vader en moeder zijnde het goed aan te pakken en haar iets goeds mee te geven voor de toekomst, namelijk respect voor jezelf en respect voor je naasten. Want juist omdat wij zoveel van elkaar houden, zijn we in staat geweest elkaar los te laten en dat was (helaas) nodig om een nieuwe en sterkere basis op te bouwen, zodat we straks samen van het nieuwe uitzicht kunnen genieten. Wij hebben de sleutel van ons hart aan haar gegeven, het huis van liefde, waar de deur altijd open zal blijven staan.

Sorry kinderen, ik wil het zo goed mogelijk doen allemaal. Maar hoe kan ik aan mijn dochter *8 jaar) uitleggen dat ik nooit meer wat met haar vader wil hebben? Zij zei laatst: ik blijf hopen dat jullie weer bij elkaar komen, totdat één van jullie dood gaat. En ik wil geen kwaad woord over haar vader tegen haar zeggen. Ik probeer leuke dingen te zeggen en leuke verhalen over hem te vertellen. Maar dan denkt ze weer dat het goed komt. En als ik serieus met haar wil praten zegt ze:bla bla bla. Haar vader en ik hebben elkaar sinds de scheiding niet meer gezien, dat wil hij niet. Wat mij betreft konden we vrienden blijven. En per ongeluk heb ik zojuist tegen mijn dochter gezegd (omdat er weer eens een afspraak vanuit de kant van mijn ex werd afgezegd): lieverd, wij komen nooit meer bij elkaar, want je vader denkt toch alleen maar aan zichzelf. En dat had ik niet moeten zeggen, het is haar vader. Maar hoe maak ik haar duidelijk dat er echt geen kans is dat hij en ik ooit nog bij elkaar komen? Graag jullie tips. Een moeder

Hallo, ik ben sinds een anderhalf jaar gescheiden en heb n prachtige dochter van 10..mijn exman is bij mijn beste vriendin gaan wonen en dit hebben mn dochter en ik niet zien aankomen ..er is zoveel pijn verdriet en er is zoveel lelijks tegen mij gezegd maar ik probeer voor mijn lieve meisje het beste te doen..Ik zeg geen lelijke dingen , luister naar haar, ga rustig om met haar boze buien en geef haar de warmte liefde die ze verdient. Ze heeft het heel zwaar omdat ze naar haar vader moet om de 2wk..en ik heb geprobeerd met vader te praten erover maar ik krijg alleen maar lelijke woorden en verwijten dat ik haar bewerk en het niet goed doe als moeder..Dit maakt het nog verdrietiger omdat ik voor mn dochter het goed wil doen elk kind heeft recht op n vader...maar hij luister niet naarhaar verhaal haar gevoel etc..liefs van n liefhebbende moeder

Het is nu bijna drie jaar dat ik geen contact meer heb met mijn dochter en zoon (pubers). Uiteindelijk is afgelopen voorjaar er een onderzoek van de Raad gekomen en deze geeft het advies om de communicatie tussen de ouders te verbeteren om zodoende een klimaat te creëren waarbij de kinderen zich vrij voelen contact met hun vader te kunnen onderhouden. Er is sprake van loyaliteitsconflict bij mijn kinderen en ze hebben een zeer negatief beeld over mij Moeder is het niet met dit advies Vier professionele partijen hebben de afgelopen drie jaar onafhankelijk van elkaar vastgesteld dat de communicatie (althans het ontbreken er van) zeer slecht is (eigenlijk gewoon ontbreekt). Zij is het daar niet mee eens. Ze is behoorlijk toegesproken door de rechter dat er geen zwaarwegende redenen (sexueel misbruik, mishandeling) zijn voor de kinderen om het contact te verbreken. De rechter adviseert haar om de kinderen te stimuleren om weer contact met mij op te nemen. Moeder legt de uitspraak van de rechter echter naast zich neer. Zij ziet het belang van contact tussen mij en de kinderen voor de kinderen niet. Wat nu? Iemand tips. Wat ik vooral erg vind is dat de kinderen met een beeld leven van een duivelachtige vader. Veroorzaakt door moeder die of zaken uitvergroot of gewoon ongefundeerde vergaande beschuldigingen aan mij adresseert. Iemand tips om moeder toch te bewegen om te doen wat de rechter uitgesproken heeft?

Hallo allemaal, Ik ben een vader die in een zeer zware echtscheiding zit, met een ex die me helemaal kapot maakt, financieel, emotioneel en fysiek. Ik wilde de scheiding rustig houden voor de kinderen ( die hebben het al erg moeilijk en omdat ik vind dat je niet als kat en hond uit elkaar hoeft te gaan. Ik heb een relatie achter de rug van 28 jaar met een turbulent verleden. Ik zou overleg willen maar mijn ex heeft alle communicatie afgekapt en wil nergens over praten. Er was tot voor kort een omgangsregeling maar die heeft ze op alle mogelijke manieren gefrustreerd en de band met mijn kinderen kapot gemaakt. zoals afspraken maken op de dag van de omgangsregeling zodat mijn zoon niet bij me kon zijn. bij een scheiding is het waar twee kijven hebben twee schuld. Mijn ex wil alleen maar geld zien en heeft mijn kinderen tegen me op gezet. Ik ga kapot van verdriet en weet niet meer wat ik moet doen. Ik mis mijn kinderen vreselijk. Nu al ruim een jaar geen contact meer. Stuur af en toe een kaartje of berichtje maar ik ben door mijn kinderen op alles geblokkeerd. Dat doe zeer. Mijn ex zegt dat de kinderen niet meer met me te maken willen hebben. Ik heb voor hun altijd alle oorlogen met hun moeder moeten uitvechten. het doet zo veel pijn nu ik ze niet meer zie en ze geen contact met me willen. ze zijn 14 en 17 jaar oud. De hele dag denk ik aan ze en of ik ooit nog contact met ze zal krijgen. Ik ben gebroken en radeloos. ik ben emotioneel een wrak. En vraag me af of ze me missen en nog aan me denken. Ik heb ze niet misbruikt of mishandeld maar had alleen maar het beste met ze voor. en dat raakt je dan dubbel zo hard. Mijn ex heeft gezegd dat ze mij uit haar geheugen en dat van de kinderen zal wissen en tot op heden is dat gelukt. Wat kan ik doen? Een zeer verdrietige en gebroken vader

Mijn zoontje is 3 jaar en ik ben sinds hij 1 is apart gaan wonen. Vader zag hem elk weekend of om t weekend omdat hij in buitenland woonde. Nu woont hij weer in NL en wil zn zoon 50% van de tijd. Ik ben gewend aan 100% want als vader op bezoek kwam sliep hij in onze gastenkamer. Vader begint dingen nu onder druk te zetten, uit goede bedoelingen weliswaar omdat hij n lieve vader is maar ik vind n 50/50 verdeling zeer lastig. Ik werk van huis en vader heeft n kantoorbaan. Hoe kan ik de beste oplossing vinden voor mn zoon waardoor alle partijen blij worden? En mocht ik teveel onder druk gezet worden, wat zijn eigenlijk mn rechten. Heel veel dank lieve kinders

Dag allemaal, Het is niet de eerste keer dat ik hier om advies vraag. Als ouder zijnde ben ik erg blij met deze site! Ik zou het volgende voor willen leggen; wij hebben een dochter van zes. Om de week is ze bij haar vader in het weekend. Hij woont dichtbij, zo'n drie minuten fietsen. De sociale omgeving voor onze dochter is dus niet veranderd. Ze mist haar vader regelmatig en laat dit ook weten. Ze krijgt hier alle ruimte voor en we praten er ook over. Ze mag papa altijd even bellen natuurlijk, maar zien lukt niet altijd. We hebben gelukkig verder geen ruzie en een goed contact met elkaar. Afgelopen week heeft papa hier twee keer gegeten. Woensdag omdat het Sint Maarten was en hij met onze dochter ging lopen. Ik heb ondertussen eten gemaakt en daarna hebben we samen gegeten. Gisteren was hij hier om te eten en om daarna nog even te helpen met een klus die hier nog moest gebeuren. Om eerlijk te zijn ken ik alleen maar de verhalen van de scheidingen die moeilijk verlopen, waarbij ex-partners elkaar niet meer willen zien en strenge regels hebben. Ik worstel voor mezelf een beetje met '" wat is verstandig" en "hoe hoort het?". Ik vind het niet erg als haar vader hier komt om zijn dochter te zien. Anderzijds wil ik ook onze dochter niet in de war maken of valse hoop geven. Al denk ik niet dat we dat doen; we geven geen kus of wat dan ook. Er is dus geen lichamelijk contact tussen de vader en mij. Mijn vraag is dus; zou deze manier te verwarrend zijn? Of is het beter om strakke regels te hanteren? We vertellen haar nooit dat het goed komt tussen ons. Doen we het zo goed denken jullie?

Hallo, Ik heb een geweldig zoon van 11 jaar. Zijn vader en ik zijn sinds zijn 3de uit elkaar. Zijn vader is inmiddels hertrouwd en volgens mijn zoon is het een kreng van een vrouw, ze doet ontzettend onaardig tegen hem. Hij wil ook niet meer naar zijn vader, zijn vader neemt het ook op voor haar en hij laat onze zoon stikken. Maar omdat zijn vader hem in de steek laat en m'n zoon bang dat ik hem ook in de steek laat, wat ik nooit zal doen maar hij is als de dood dat het gebeurd en waardoor hij alleen bij wilt zijn en wil weten waar ik naar toe ga, hij wil bij niemand logeren. Ondanks alles us hij erg populair op school. Heeft iemand tip hoe ik m'n zoon vertrouwen geef dat hij niet bang hoeft te zijn. Hoe ik het beste met hem kan omga. Dank jullie wel

mijn man en ik staan op het punt om te gaan scheiden. wat is de beste manier om het onze kinderen van 14 (zoon) en 12 (dochter) te vertellen. We willen open en eerlijk zijn over het feit dat we onze toekomst niet samen zien en daarom ieder alleen verder gaan, maar er samen willen zijn voor de kinderen. Maar hoe brengen we dat nu zo slim mogelijk op hen over?