Hoi! Ik zit nu middenin een scheiding en we hebben een dochtertje van 2 jaar. Ik wil het beste voor haar maar hoe moet ik dat doen? Dat ze het minste mee krijgt. mijn ex wil haar overal mee naartoe nemen en zegt dat ze er toch al last van heeft van de scheiding. mijn dochtertje is zichzelf niet. Als ze naar dr vader gaat is ze ziek en heeft ze hoge koorts en kotst heel het bed onder. Dit is nu de 2e weekend dat ze ziek is. Ze doet heel de week ook vreemd. Mag haar niet verschonen, benen stijf tegen elkaar aan en je komt er bijna niet tussen. Ze schreeuwt alles bij elkaar. Het kost je een half uur wil je haar weer aangekleed hebben. Daarvoor was dat nooit zo! Ik ben nu 1,5 maand het huis uit en ik maak me ernstige zorgen. Ben al bij de huisarts geweest maar die kon niets vinden. Wie kan mij helpen? Wat kan ik doen om haar goed mogelijk hier doorheen te slepen? Groetjes Marina

lieve kinderen Jullie site is geweldig, ik zit met iets, ik lees net het verhaal altijd hoop gehouden, dat de klap van de kinderen later komt omdat de ouders nog goed met elkaar opschieten. Mijn situatie : ben al bijna 6 jaar uitelkaar met de vader van onze twee kinderen 9 en 8 jaar en we wonen 200 meter van elkaar vandaan , we gaan elkaar jaar gezamelijk op vakantie , we hebben co ouderschap , de vader en ik zijn goede vrienden nog, doen verjaardagen etc allemaal samen . kerst vier hij bij mijn ouders. Nu heb ik sinds een half jaar een relatie met een man die de kids ook kennen en de vader kent hem ook erg goed ze zijn namelijk vrienden doen veel samen met zijn tweeen. maar wat nu mijn vraag eigenlijk is.. we doen veel met zijn vijven, de kids zijn naar onze mening erg gelukkig, zou die klap nog komen bij hun ? groeten

Beste kinderen, Mijn man en ik hebben het moeilijkste gesprek deze week met onze kinderen gevoerd. We hebben geluisterd en hun vragen beantwoord. We hebben hen aangegeven dat ze in hun huidige huis bij mij blijven wonen en een paar dagen per week bij papa gaan wonen in het huis dat hij gaat huren. Mijn zoon (13) vindt het moeilijk, hij geeft aan dat hij niet naar een ander huis wil. Scheiden is ons probleem zegt hij en ik doe er niet aan mee. Hij wil geen twee huizen. Hebben jullie tips om hem en ons verder mee te kunnen helpen? Bedankt alvast

Dag Vila Pinedo jongeren, Mij is gevraagd om over een week een verhaal te houden over de gevolgen van scheiding voor kinderen/ jongeren, voor huisartsen, schoolartsen en kinderartsen. Ik werkte 34 jaar als schoolmaatschappelijk werker en ontmoette veel van jullie; ik voel me betrokken bij wat jullie meemaken. Mijn vraag aan jullie is wat ervaringen met dokters zijn bij de problemen die met de scheiding van je ouders te maken hadden. Kwam je ze tegen op moeilijke momenten? (buikpijn, slecht slapen, concentratieproblemen, woedeaanvallen, depressief gevoel etc) Wat hielp wel, wat niet. Wat had je liever gehad en wat zou je ze adviseren? Ik beloof dat ik jullie antwoorden zal samenvatten en als aanbeveling van de Vila Pinedo jongeren zal meegeven. Alvast bedankt Herma

Beste kinderen van gescheiden ouders, Vanaf 1 april 2016 ga ik met mijn twee zoons van 11 en 13, met mijn vriend en zijn drie dochters van 10, 12 en 14 samenwonen. Hebben jullie tips (do's en don'ts) voor mij als (stief-)moeder? Wat was voor jullie het lastigste in jullie relatie met stiefmoeders? Hoe heeft zich dat opgelost? Hoe zien jullie een stiefmoeder het liefst? Dank jullie wel! Marieke

Mijn dochter heeft ipv een zitting gekozen om een brief te schrijven naar de rechtbank. Inmiddels is de scheiding een feit maar zij heeft nooit bevestiging ontvangen of een andere reactie op haar brief. Ze is daarover best teleurgesteld. Ik denk inderdaad ook dat het prettig is als de brief beantwoord zou worden of op zijn minst een bevestiging van ontvangst. Het zal een scheiding niet tegen kunnen houden maar het is wel fijn als het kind gehoord wordt. Wat is daarover jullie mening? Groeten Mirelle

Hallo, ik heb jullie al eerder om advies gevraagd. Wij zitten in een scheiding: ik wil dat niet, mijn man wel. We wonen in een 2 onder 1 kap, waar we 1 woning van hebben gemaakt. Mijn man woont nu aan de ene kant en ik aan de andere kant. Mijn man is ziek van zijn werk thuis en investeert voor tijd en energie in zijn kinderen. Ik probeer zo lang mogelijk te blijven werken en mijn hoofd boven water te houden. Helaas heb ik niet zoveel tijd voor de kinderen dan dat hij heeft. Mijn vraag is: mijn kinderen zitten zo'n beetje elke avond bij hem. Ik vind dat natuurlijk niet leuk, maar laat dit niet blijken. Het doet mij pijn. Hebben jullie adviezen voor mij?

Mijn ex, Martijn, en ik zijn 8 jaar geleden gescheiden, ons zoontje was toen 2 jaar. Ik had al een dochter uit een vorige relatie, zij was toen 10 jaar. Martijn en ik hebben altijd goed contact gehad en konden nog goed met elkaar overweg, we vierden bijvoorbeeld de verjaardag van onze zoon altijd samen. Dit veranderde toen hij na een paar jaar Chantal leerde kennen. Martijn gaf aan dat hij niet meer binnen wilde komen. Onze zoon (10 jaar) moest klaar staan om meteen mee te gaan. Hij werd er zo zenuwachtig van dat ik heb voorgesteld dat we hem wegbrengen naar de ander. Nu is het niet meer de bedoeling dat ik bij het wegbrengen daar binnenkom. Onze zoon begreep er niets van, vroeg in het begin nog 'kom je alsjeblieft nog koffiedrinken?'. Ik antwoordde dan maar dat ik te druk was en meteen door moest. Daarnaast wil Martijn niet meer bellen, sms'en of afspreken, maar alleen nog maar Mailen. Chantal moet dan ook ook een kopie van de mail krijgen, als ik dat niet doe word ik erop aangesproken. Laatst zei mijn zoontje: 'Ik denk niet dat Chantal jou aardig vindt mam'. Ik antwoordde dat dit ook niet belangrijk was en dat het er vooral om gaat dat zij het samen fijn hebben. Ik heb Chantal maar twee keer ontmoet, in het begin, en ik was erg blij voor ze. Ik ben zelf ook al een lange tijd gelukkig met een nieuwe partner. Met onze zoon gaat het niet goed, hij is onder behandeling bij de GGZ en ik zie dat hij moeite heeft met het gebrek aan contact. Zijn ouders die eerst samen lachten, koffie dronken en samen met hem de afgelopen week doornamen, staan nu ongemakkelijk bij de voordeur. Ik blijf vriendelijk, maar Martijn zegt vaak niet eens 'hallo'. Soms is hij na het wisselen van huis zo misselijk dat hij een paar keer overgeeft. De psychiater geeft aan dat onze zoon een loyaliteitsconflict heeft en adviseert ons om een speciaal programma te volgen voor ouders en kinderen. Martijn ziet dit niet zitten en vindt dat er niets aan de hand is. 'Bij hem en Chantal gaat het heel goed'. Ik heb Chantal pas geleden een mail gestuurd waarin ik haar heb gevraagd om eens af te spreken, samen te praten over hoe we ons contact kunnen verbeteren zodat we iets aan het loyaliteitsconflict kunnen doen. Ze zorgt ook veel (en goed) voor onze zoon en ik heb haar daar in de mail ook voor bedankt. Ze antwoordde dat ze een voorbeeld wilde hebben van het loyaliteitsconflict, en dat was het. Ik weet niet meer wat ik kan doen. Ik zou het fijn vinden als we onze zoon samen kunnen helpen door te laten zien dat hij echt niet hoeft te kiezen. Ik zou graag willen dat we straks trots met z'n vieren naast elkaar zitten bij zijn afscheidsmusical, en al die andere belangrijke momenten die nog komen. Maar ik kan Martijn en Chantal ook niet dwingen. Onze zoon wisselt week om week, dus we hebben echt met elkaar te maken. Wie heeft een tip voor me? Moet ik het blijven proberen, of juist loslaten? En wat is het beste voor onze zoon? Heeft iemand anders dit wel eens meegemaakt? Dankjewel alvast!

Ik ben moeder van een bijna 12 jarige jongen. Hij is iets meer bij bij dan bij zijn vader. Er zijn veel ruzies omdat zijn vader heel erg boos is dat hij mij alimentatie moet betalen. Mijn zoon wil wel naar zijn vader maar niet zo vaak en zo lang. Hij krijgt er geen aandacht en het is erg druk bij hem of bij zijn nieuwe vriendin (onze ex buurvrouw) met haar 3 kleine kinderen. Hij heeft daar ook geen plekje voor zichzelf. Verder belooft zijn vader van alles maar houdt zich er niet aan en liegt veel over dingen waar dinand niet mee om kan gaan. Moet ik hem dwingen om huilend en bang naar zijn vader te gaan? CJG zegt dat mijn zoon niets in te brengen heeft maar gewoon naar ons moet luisteren?

Hallo, Ik woon vlak bij mijn ex in het ouderlijk huis van onze jongens. Ze zijn 3 en 6 jaar oud. Mijn ex vindt een weekend regeling met daarnaast een woensdag middag bezoek, meer dan genoeg voor het contact met mij (hun vader). We hebben geen ruzie of wat dan ook. Ik ben van mening dat, op de lange termijn een gelijkmatig verdeeld ouderschap (bv week op week af) het beste is voor onze kinderen. Een woensdagmiddag of een nachtje logeren is steeds te kort om een normaal leven te leiden met de kinderen. Met nachtjes of middagjes blijft het te krampachtig. Mijn oudste vertelt ook steeds dat hij langer bij mij wil zijn en ik wil daar graag gehoor aan geven. Wie kan zich vinden in mijn verhaal?