Mijn kinderen (17 jongen en 19 meisje) hebben bij ons thuis ieder een eigen slaapkamer. Omdat ze nu ouder zijn komen ze steeds minder vaak langs, wat ook begrijpelijk is vanwege hun eigen vrienden, school en werk. Of ze komen gezellig langs maar blijven niet slapen. Gelukkig wonen zij vlakbij. Maar het afgelopen jaar zijn ze misschien nog maar 5x blijven slapen en maken ze eigenlijk geen gebruik meer van hun slaapkamers. Ze komen ook niet echt meer samen te gelijk. Ik zou graag 1 logeer kamer willen maken en de andere kamer voor mijzelf willen gebruiken. Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet aanpakken want ik wil hun ook niet het gevoel geven dat ze hier niet welkom zijn.

Dag allemaal, nu heb ik al veel gelezen, en sta ik erg open voor de mening van mijn zoontje van 6. Maar wat doe je als de vader van je zoon niet maar dan ook echt niet met je wil communiceren. Hij wil mijn zoon gewoon delen. Elk de helft. Wij wonen 40 km uit elkaar. Mijn zoontje wil dit absoluut niet. Hij is gek op zijn vader, en dat moet ook. Maar hij wil alleen vaker bij zijn vader zijn als zijn vader dicht bij ons komt wonen zodat hij nog gewoon naar zijn vriendjes kan. Mijn vraag aan jullie.. Wat kan ik doen om te zorgen dat ik uit het gevecht blijf en communicatie uiteindelijk wel mogelijk is? Dan is co ouderschap ( mits mijn ex dichterbij komt wonen ook gewoon bespreekbaar) Alvast bedankt!

Graag zou ik jullie advies willen over het volgende. Sinds het 3e jaar van mijn zoon, Henk, ben ik gescheiden van zijn moeder. Lange tijd was hij alleen zonder broertjes en zusjes. Nu is hij 10 en hebben zijn moeder en ik allebei weer een relatie en zijn er broertjes en zusjes. Bij mij thuis heeft Henk een stiefbroer, een halfzusje en een halfbroertje. Henk is 1 x in de 2 weken van vrijdag tot en met maandag bij mij thuis. Een paar maanden geleden heb ik besloten om een punt te zetten aan mijn huidige relatie. We wonen op dit moment nog bij elkaar en doe redelijk normaal tegen elkaar om de kinderen niet te belasten met onze problemen. In overleg met de moeder van Henk heb ik ook de bezoekregeling flexibel toegepast. De laatste tijd echter merk ik dat Henk bij zijn moeder aangeeft niet te willen gaan naar mij. De moeder geeft hier snel aan toe, terwijl ik soms de indruk krijg dat Henk ons tegen elkaar uitspeelt om naar zijn moeder duidelijk te maken dat hij voor haar kiest. Ik vind dit een moeilijke situatie en heb laatst een keer geweigerd om Henk naar huis te brengen om 8 uur 's avonds toen hij daar om vroeg, terwijl ik in de middag had aangegeven hem naar huis te willen brengen als hij dat wilde. Hij gaf toen aan er nog over te willen denken, maar op het moment dat hij naar bed moet, wil hij dan naar zijn moeder. Mijn vraag is om advies te krijgen hoe ik hier het beste mee om kan gaan en om wat meer inzicht te krijgen in het hoe en waarom Henk zo doet. Ik hoop dat ik de situatie een beetje duidelijk heb beschreven. Bij voorbaat dank voor jullie reacties!

Lieve allemaal, Ik ben de trotse mama van twee kinderen, bijna 17 en 18 jaar oud. De oudste heb ik al sinds het begin van de (v)echtscheiding niet meer gezien en de jongste nu almanderhalf jaar niet. Dit contact hield op toen ik een deurwaarder had ingeschakeld na de uitsprak vannde rechtbank. Ik stuur regelmatig kaartjes en met kerst bv een kadootje. Ik hoor echter niets, en ook de vader houdt me niet op de hoogte hoe het met de kinderen gaat. Ik wil zo graag dat ze gelukkig en gezond zijn! Ik ben niet boos, ik begrijp het alleen niet en weet niet meer wat ik lan doen. De tijd tikt verder en ik heb mijn oudste al 5 jaar niet gezien

Dag lieve kinderen, Ik zou graag van jullie willen weten, hoeveel dagen kun je een kind van 20 maanden bij zijn vader te laten logeren? Lieve groet,

Hallo allemaal, ik heb al eens eerder een open brief geschreven en kreeg lieve reacties van jullie..Helaas is de situatie niet veranderd..ik ben anderhalf jaar geleden gescheiden na een huwelijk/samenzijn van 23 jaar.. Dit was niet mijn keus, hij is een maand na de scheiding bij mijn "beste"vriendin ingetrokken en bleek al langer samen te zijn. Onze dochter inmiddels 10 vind het nog steeds verschrikkelijk, boze buien verdriet..ze heeft haar vader nooit alleen en ze heeft mijn "vriendin"ook nooit aardig gevonden..ze haat haar verteld ze steeds..ze heeft vaak geprobeerd met haar vader te praten maar krijgt alleen maar boze reacties terug meestal doet de vriendin het woord ook..ze kan er niet meer tegen en wil haar vader nog wel zien maar alleen en wil daar niet meer heen en niet meer slapen..ik doe mijn best voor mijn lieve meisje praat nooit lelijk over vader , luister naar haar steun haar en natuurlijk geef ik haar boven alles mijn onvoorwaardelijke liefde..ik hou zoveel mijn meisje en wil haar gelukkig zien. Voor mij is het dubbel zoveel verdriet maar mijn kind gaat voor, voor haar wil ik het allemaal goed doen..Mijn ex is zo veranderd en dominant, terwijl ik maar zo rustig mogelijk blijf voor mijn meisje..Ze durft niets meer te zeggen tegen haar vader omdat hij en vriendin er toch niets mee doen en alleen maar kwaad worden..want mama krijgt de schuld van dit alles..wat moet ik toch doen? ieder kind heeft recht op een vader maar mijn dochter wil er liefst niet meer heen en haar vader alleen maar zien als hij alleen is. Ze gaat er wel 1x in de 14 dg heen en doet haar best om mee te komen maar elke keer als ze thuis komt is het raak. Boos zo boos en verdrietig en zit vol met boze verhalen over wat haar daar gebeurt.. Liefs van een liehebbende mama

Hallo, ik zit in een echtscheidingstraject; mijn man wil scheiden en ik niet. Mijn man heeft zich de afgelopen jaren sinds meer van mij teruggetrokken mede door drukte, maar zeker ook door zijn jeugdtrauma. Verwaarlozing door zijn vader. Nu trekt hij de stekker uit onze relatie, maar ook uit ons gezin. Hier ben ik de dupe van, maar vooral onze kinderen: een meisje van 17 jr en een jongen van 13 jr. Mijn dochter trekt sterk naar haar vader, lijkt mijn rol te hebben overgenomen. Mijn zoon gaat beter met de situatie om. Wat ik zo erg vind, is dat mijn kinderen ook weer met een trauma opzadel. Zo wordt dit van generatie op generatie doorgegeven. Hebben jullie tips voor mij. Hoe kan ik het beste mijn kinderen ondersteunen. Graag jullie hulp. Een toch wel wanhopige moeder

Goedendag, Ik ben 4 jaar geleden gescheiden en mij ex is ingestort. Had altijd al psychische problemen tijdens onze relatie maar door medicatie onder controle. De omgang met onze dochter 5jaar toen, ging niet. Zij was getuige van een vader die veel huilde en depressief was. 1x is ze wezen logeren maar wilde naar huis. We hadden met z'n drietjes de afspraak gemaakt dat ze altijd naar huis mocht als ze dat wilde. De volgende dag bleek dat zij naar huis wilde maar niet van hem mocht.... Ook was zij getuige van huiselijk geweld waar mijn ex een taakstraf en 2 jaar voorwaardelijk voor heeft gekregen. Omgang was zelden en dan ook nog onder toezicht van zijn ouders of van mij. Inmiddels is er aangifte gedaan ban seksueel misbruik door hem bij zijn stiefdochter van haar 8-12e jaar. Ook is er vermoeden van misbruik bij zijn eigen dochter uit een eerder huwelijk....... Omgang is door de raad van kinderbescherming afgewezen, maar hoe ga ik om met het feit dat men zegt dat een kind haar vader moet leren kennen ivm de ontwikkeling ... Hoe kan ik haar de ruimte geven van haar vader te houden. Ze wil hem niet zien. Ze weet niks van het misbruik.... Hoor graag hoe jullie hier tegen aan kijken,

graag vraag ik om jullie hulp.........wij zijn inmiddels ruim 6 jaar gescheiden. Drie kinderen 2 op de basisschool en 1 op het voortgezet onderwijs. Onze woonsituatie lijkt ideaal, voor een scheiding. 10 dagen hier 4 dagen bij papa. Papa woont een straat verder dus lekker dicht bij elkaar. Elke 14 dagen is er gedoe over de hoeveelheid spullen die meegaan bestemd voor sportclubs, trainingen,kleren, schoolspullen. Ik denk dat de kinderen oud genoeg zijn om wat op te halen als je het nodig hebt, maar daar denkt de papa anders over. Die wil liever; daar is daar! Onze oudste ervaart hier veel problemen mee; boek vergeten, sleutel laten liggen, schrift vergeten, niet de goede shampoo......en ga zo maar door. Steeds leek de omgangsregeling goed en te doen. Nu lijkt het steeds erger te worden met onze oudste. Ook over de wisseltijd wil ze zelf meedenken. Mijn ex man en ik komen niet goed op een lijn die fijn is voor de kinderen. Wie heeft er een soortgelijke ervaring bij het gaan naar het voortgezet onderwijs? En wie heeft er tips? alvast hartelijk dank x

Lieve kinderen ik heb jullie hulp nodige. Ik ben een mama van 2 kindjes de oudste is een jongentje van 5 en de kleinste is een meisje van nog geen 1. Ze hebben allebei een andere papa. En met de papa van de jongste ben ik samen. De oudste woont bij ons en gaat veel naar papa. De meeste vakantieweken, om het weekend en iedere vrijdagmiddag. Ook de meeste studiedagen is hij bij papa. Papa geeft aan met onze zoon te kunnen lezen en schrijven. En bij mij laat hij compleet ander gedrag zien. Vaak in mijn ogen onuistaanbaar gedrag en lokt hij bewust uit dat ik op hem ga mopperen. Tenminste dit gevoel geeft hij mij. Ik hou zielsveel van mijn manneke, maar ik voel me vaak zo machteloos. Omdat papa en mama op geen enkel vlak op een lijn zitten is er veel wrijving. Wij hebben ook een OTS bij bureaujeugdzorg al ruim 2 jaar, ons zoontjr krijg speltherapie en ik kring vanaf deze week ambulante opvoedondersteuning. Toch stelt het mij allemaal niet gerust. Weet niet meer wat ik moet doen. Heb vanmorgen tegen mijn zoontje gezegd dat ie misschien is een dag op school moet doen zoals ie bij mama doet. Toen moest hij huilen en zei dat ie dan de hele dag in de hoek moest staan. Doet mijn zoon dit bewust? Of kan ik er iets aan doen of voor hem doen. Alvaat dank jullie wel voor jullie tips. Lieve groetjes, Een wanhopige (maar liefdevolle) mama