Hoi, ik lig in scheiding met mijn man..wij hebben 2 kindjes die beide vlak na elkaar jarig zijn.. Mijn oudste word 6 en heeft alles heel erg goed door. Haar wens is om haar verjaardag te vieren met haar broertje.. Met iedereen erbij. En daar ligt het probleem. Mijn ex-man en ik hebben het hier over gehad en zijn toen beide tot het besluit gekomen om dit voor haar te doen. Wij hebben dit vertelt aan haar en ze was dol blij. Nu 2 weken later trekt mijn ex-man zijn belofte in en is mijn dochtertje heel erg verdrietig. Ik heb geprobeerd om via familie leden het als nog te laten plaats vinden maar er wird alleen maar heel onredelijk gereageerd. Moet ik deze strijd doorzetten of kan ik beter een alternatief bedenken voor de situatie? Groetjes

Goedendag, Als eerste wil ik kwijt aan jullie dat ik blij ben dat ik deze d site gevonden heb. Ik zit momenteel in vechtscheiding die al anderhalfjaar duurt. We zijn destijds begonnen met mediation maar dat is helaas mislukt. Ondertussen heb ik een leuke man ontmoet waar ik het heel leuk mee heb. Mijn kinderen zijn in de leeftijd van 26,28 en 29 jaar. Mijn zoon heeft mijn vriend geaccepteerd maar is heel boos op zijn vader om waar deze 6 jaar geleden mee is begonnen, een relatie met een andere vrouw en daarbij in ook een kind verwekt heeft. Mijn toekomstige ex is met de hakken in het zand gaan staan toen ik vertelde dat ik een vriend had. Vanaf dat moment ging het mis. Voor onze kinderen lijkt me dit alles ook heel erg ingewikkeld. Een scheiding, ik een nieuwe vriend, hun vader een nieuwe vriendin en een halfbroertje erbij (woont bij de moeder in Afrika). Met mijn oudste dochter van 29 heb ik momenteel het mist contact wat ik heel erg vindt. Ik heb haar weken geleden een persoonlijke brief gestuurd met mijn gevoelens en mijn fouten en begrip ook voor haar. En dat ik geen idee heb hoe dit voor haar is en het graag zou willen weten van haar hoe zij zich voelt in deze hele nare situatie. Ze heeft toen wel aangeven erop terug te komen. Ik denk wel eens dat het voor volwassen kinderen soms nog ingewikkelder is dan voor jonge kinderen. Wat is wijsheid om te doen. Ik weet dat tijd en geduld hierbij ook heell belangrink is.

Ondanks rechtszaken en ouderschapsonderzoek (waarbij kinderen ook gehoord zijn en gebleken is dat kids door gedrag van de vader in de knel zitten) blijkt het toch onmogelijk dat onze kleinkinderen kunnen worden beschermd tegen de psychische mishandeling door het sterk narcistische en psychopatische gelijkende gedrag van de vader ( ook geconstateerd door maatschappelijk werkster die kids heeft begeleid bij KIES training). Vader zet bij de klinisch psychollog netjes zijn handtekening onder alle 60 afspraken die nodig waren om kids rust en duidelijk te bieden, waarmee gelukkig ook ots dreiging afgewend is, maar vader gaat in bijzijn van de kinderen onverminderd en zelfs versterkt door met zijn minachtingscampagne naar de moeder en haar totale netwerk. Hoe kun je de schade bij de kinderen zoveel mogeljk beperken?

Hallo, mijn man en ik liggen in een scheiding. Helemaal niet leuk. Echter mijn dochter van 17 jr trekt naar mijn man toe en neemt daarbij mijn rol over. Mijn man bespreekt van alles over de scheiding met haar: zoals hoeveel geld ik mee kan krijgen. Ik vind dat dat niet kan. Heb mijn man en haar daarover aangesproken. Mijn man zegt dat hij niets met haar bespreekt, maar mijn dochter spreekt letterlijk mijn na. Ik heb het gevoel dat ik als een kind door haar behandeld word. Hebben jullie tips voor mij hoe ik hiermee kan omgaan?

Wij gaan scheiden en moeten het onze kinderen nog vertellen. Ze zijn 13 en 15. Hoe vertellen we het de kinderen?

Denken jullie dat het goed is als we zeggen: 1. We willen gaan scheiden omdat er teveel spanningen/ruzies tussen ons zijn? (dit hebben ze de afgelopen jaren natuurlijk kunnen merken) 2. Het ligt niet aan de kinderen dat we gaan scheiden. 3. Het is zo dat we door hen (waar we allebei heel veel van houden) juist nog langer bij elkaar gebleven zijn, omdat we dachten dat het beter/fijner voor hun zou zijn. Ik twijfel vooral of we punt 3 moeten noemen. Ik wil het zeggen om aan te geven dat we juist van hun houden en juist voor hun gedaan hebben wat we dachten dat goed was. Maar ik wil hun ook juist geen schuldgevoel aanpraten dat we voor hun bij elkaar zijn gebleven, maar daardoor nog een extra tijd met spanning/ruzies bij elkaar zijn gebleven. Verder andere tips van jullie wat we het beste wel en niet kunnen zeggen, zijn welkom.

Ik wacht op mijn dochter. Zal ze contact zoeken? Ze is nu 18 en ik heb haar laten weten, via een mediator,dat mijn deur altijd voor haar open staat . We hebben al ruim 16 jaar geen normaal contact omdat haar moeder dat niet wilde. Ik geloof in een toekomst vader-dochter. Vooruitkijken. Zou ik kans maken?

Lieve kinderen op dit forum,

Ben benieuwd wat jullie van deze situatie vinden en denken hoe deze omgangsregeling zou moeten zijn in belang van mijn twee- jarige zoontje. Even kort: Mijn ex heeft mij met vier maanden zwangerschap de deur uit gezet, nadat ik aangaf na te willen denken over de situatie waarin hij iedere avond veel dronk met vrienden en laat thuis kwam, of aandacht voor mij en de baby. Maanden lang hoor ik niks van hem, ook al hou ik hem van alle afspraken bij verloskundige op de hoogte. Tot een week voor de geboorte van onze zoon, een brief van een advocaat. Hij wilt Co-ouderschap. We zijn inmiddels 2,5 jaar verder. Maatschappelijk werk, Mediation, parlan. Overal hebben we een begin gemaakt, zodra het op praten aankomt haakt hij af. Ook bij mijn zoontje zag ik dat de omgangsregeling hem te snel ging (verlatingsangst, slecht slapen, huilen in zijn slaap, slecht eten). tekenen waar ik mij zorgen over maakte. waarbij ik heb aangegeven naar mijn ex dat we het langzamer op moeten bouwen. Hier gaf mijn ex geen gehoor aan, hij wilt volgen zoals het op papier staat. Sindsdien komt hij helemaal niet meer. Ondanks dat ik hem wekelijks uitnodig. Hoe denken jullie hierover, gezien een passende omgangsregeling na dit verhaal. Hoop wat te horen! Alvast bedankt! Bianca

Mijn vrouw en ik gaan scheiden en zullen voortaan in co ouderschap voor onze kinderen zorgen. Mijn oudste zoon vind het moeilijk om ook al met de nieuwe partner van zijn moeder te zijn. Hij wil liever bij mij wonen maar ik vind dat hij ook bij zijn moeder moet/mag zijn. Hebben jullie tips voor hem en mij hoe we dat aan kunnen pakken? Dank jullie alvast!

Mijn dochter is 18. Moeder is met haar vertrokken toen ze 1,5 jr was. Korte moeilijke omgang gehad tot ze 3 was. Toen boos op haar moeder geweest (sanering gebit meisje van 3 in ziekenhuis).Sindsdien weigert moeder omgang en is stiekem verhuisd en woont op een geheim adres. Contact gezocht via mediator, hopelijk gaat ze nu nadenken.Haar facebook is geblokkeerd. Nog tips ?

Ik heb twee kinderen, een meisje van 10 en een jongen van 8. Mijn ex heeft een nieuwe vriendin. 1 september ben ik met mijn kinderen verhuisd en is mijn ex in ons oude huis gekomen. In diezelfde maand zijn de vriendin en haar kinderen voorgesteld en zijn ze ieder weekend dingen gaan ondernemen met zijn allen. Voor mijn dochter ging dat te snel en wil haar nu niet meer zien. Ik heb ook een nieuwe relatie maar wil haar hier nu het zo heftig is geweest niet mee belasten. Mijn ex en ik zijn het niet eens hoe we dit moeten aanpakken. Hij vindt dat mijn dochter het moet accepteren en dat zij niet zijn leven bepaalt. Ik heb het gevoel dat het zoveel is geweest dat we nieuwe partners even uit het zicht moeten houden. Maar hoe pak je dit aan? Wat is de juiste manier om hiermee om te gaan?