Lieve kinderen, ik heb jullie advies nodig omdat ik niet weet wat wijsheid is en of dit is waar jullie op latere leeftijd nog steeds last van zouden hebben: vader en ik kunnen HELAAS elkaar (inmiddels) niet luchten als we elkaar zien. Een beleefde goededag kan nog net maar de uitstraling en het ver uit de buurt blijven spreken voor zich. Onze kinderen merken dat ook...helaas..en doet hen ook verdriet...Natuurlijk zou deze situatie opgelost moeten worden maar dat lijkt utopie...maar nu komt het: wij hebben een week op week af regeling en in de weekenden hebben onze jongens voetbalwedstrijden. Ze zijn 9 en 11. Ik heb vader vaak gevraagd om tijdens de wedstrijden bij mij in de buurt te komen staan, voor de vorm een ditje en datje te bespreken zodat de zoon die voetbalt maar 1 kant hoeft op te kijken bij een trots moment en de zoon die meekijkt in principe bij allebei zijn ouders kan staan. En als dat niet kan om dan weg te blijven en helaas alleen de wedstrijden in zijn 'eigen' weekenden bekijken. Vader wil dat niet, komt altijd (soms 4 uur lang) en loopt voorbij om aan de overkant van het veld te gaan staan. Beide jongens vinden dit heel lastig en met name de jongste die onlangs weer aangaf dat hij niet wist bij wie hij moest staan en op het antwoord dat het mij en papa echt niet uit maakt waar hij staat antwoorde hij dan bedacht dan verdeel ik de tijd, 1e helft bij jou, 2e helft bij papa. Dit soort zaken breken mijn hart altijd en maakt me inwendig boos dat dit moet. Om die reden heb ik al een lange tijd geleden besloten om in de vader weekenden niet naar wedstrijden te komen om de jongens geen last te laten hebben, niet continu te confronteren met slechte relatie tussen ouders en zonder stress met vader kunnen genieten. Maar vader blijft wel in mijn weekenden komen. Zijn mening is dat het belangrijker is dat allebei de ouders de wedstrijd zien en heen en weer lopen tussen de ouders niet erg is. Ik weet niet meer wat ik moet doen, gewoon helemaal niet meer naar wedstrijden komen en het een vader ding laten zijn (ook in mijn week) of me gewoon geen zorgen maken over de kinderen en het allemaal laten. Maak ik me om niets zorgen, zie ik het verkeerd? Is beide ouders aanwezig het allerbelangrijkst ongeacht de houding naar elkaar toe? Hoe zouden jullie het ervaren?

Hallo, Wat een goed initiatief! Als ouders staan sommige niet altijd stil bij de effecten van een scheiding...(of van het na een tijd weer bij elkaar komen...) Ik heb een vraag en ik realiseer me dat het niet voor een ieder opgaat en dat elk kind zijn eigen ervaring heeft. Dus misschien is hij wel niet in zijn algemeenheid te beantwoorden. Maar verschillende antwoorden kan ook een goed beeld vormen. Mijn streven is altijd geweest om als ouders tav de kinderen goed met elkaar om te blijven gaan. Ook bijvoorbeeld verjaardagen erbij te zijn als ouders samen, toch blijft er altijd wat spanning aanwezig, het voelt niet altijd natuurlijk. Wat is jullie ervaring en wat vind je zelf het prettigste? groet, Ron vader van 3 kinderen welke 50% bij mij woonde en bij moeder. we zijn allebei hertrouwd, contacten met stiefouders is goed.

Ik ben nu anderhalf jaar gescheiden en moeder van twee hele mooie lieve jongens van 4 en 7. Waar ik het meeste last van heb..is dat als de jongens na een weekend bij hun vader te zijn geweest...Ze vaak aangeven dat ze het niet zo leuk hebben gehad..Ze kregen niet de aandacht waar ze behoefte aan hebben...knuffels, luisterend oor en gewoon samen bv lego bouwen. Ze geven dan aan dat ze hem niet lief vinden en hij vaak boos op hun reageert in hun beleving en gevoel. ik vind dit als moeder heel verdrietig en moeilijk om te horen. Hoe kan ik op dat soort momenten het beste doen? Ik bied hun nu veelal luisterend oor en knuffel maar ze voelen hierin mijn onmacht en verdriet!

Ik ben mama van een meisje van 6 jaar en leef gescheiden van haar vader. Onze scheiding is ruim twee jaar geleden en op z'n zachtst gezegd niet makkelijk geweest. Hierin heb ik enorm m'n best gedaan om m'n dochtertje erbuiten te houden en haar niet te confronteren met de problemen tussen haar ouders. Toch zal ze er best behoorlijk wat last van hebben ondervonden. Meteen na de scheiding voelde het of ze geestelijk vast begon te lopen en wilde hiervoor hulp. Zowel voor haar als ons als ouders maar dat kan dus niet zo makkelijk, Jeugdzorg en haar vader gingen hier namelijk helaas niet mee akkoord. Met als gevolg dat ik hier zelf mee aan de slag ben gegaan. Gelukkig gaat het nu weer bete, maar ik denk dat het goed is dat ze erpver kan praten. Ik wil graag met haar in gesprek gaan, zodat ze haar ervaring niet opkropt. Hoe kan ik hier het beste over beginnen... ze geeft regelmatig aan dat de situatie niet is wat ze fijn vindt, maar hoe maak ik het makkelijker voor haar... De tijd is verdeeld tussen haar papa en mama en heb meteen duidelijkheid gegeven dat we niet meer bij elkaar gingen wonen, zodat ze geen valse hoop zou krijgen. Voor m'n dochtertje vind ik het echt heel sneu en wil meer pijn en verdriet voor haar zoveel mogelijke voorkomen. Ik hoop echt dat jullie me handvatten kunnen geven. Bedankt alvast hiervoor en succes met jullie situaties. Ik vind het heel knap dat jullie dit doen. Graag had ik dit forum of hulp met deze situatie veel eerder willen ontdekken...

Lieve mensen, Een jaar geleden bleek dat een man die ik al een paar jaar kende, inmiddels al ongeveer een jaar verliefd op mij was. Het kwam voor mij nogal plotseling, omdat ik me zelfs nooit had afgevraagd wat ik voor hem voelde - hij was immers getrouwd. Zijn zoons, toen 14 en 15 jaar, kende ik een beetje maar niet erg goed. Hij had een jaar geprobeerd er niets mee te doen en verder te gaan met zijn huwelijk, maar kwam tot de conclusie dat dat niet meer te redden was. Hij vertelde alles aan zijn vrouw en ze hebben met zijn tweeën nog geprobeerd verder te gaan maar ook dat lukte uiteindelijk niet. Inmiddels zijn ze gescheiden. Het ging allemaal behoorlijk snel en vooral zijn oudste zoon, inmiddels 16, is erg boos en wil zijn vader niet zien. Zijn jongste zoon komt eens in de week een middag bij hem. Mijn vriend stuurt beide zoons wel whatsapp-berichtjes, bijvoorbeeld na sportwedstrijden, of als hij weet dat zijn oudste zoon een open dag heeft bezocht, of na andere belangrijke of minder belangrijke bezigheden van zijn zoons of van hemzelf, maar wil zichzelf niet opdringen. Voor zover ik kan zien probeert zijn ex-vrouw, met wie hij vrij koel contact heeft maar goed dingen kan regelen en afspreken, hem niet zwart te maken of zijn zoons bij hem weg te houden. Ik zorg altijd dat ik er niet ben als zijn zoon langskomt, omdat ik weet dat zijn ex-vrouw dat niet prettig vindt. Met kerst hebben we wel een paar dagen met zijn drieën doorgebracht en dat vond ik gezellig. Zijn zoon zegt niet altijd veel, maar vond het volgens mij niet vervelend dat ik er was. Mijn vriend heeft het er erg moeilijk mee dat hij zijn kinderen zo weinig ziet en ik zou graag iets doen om het contact gemakkelijker of beter te maken. Ik moedig hem aan om de deur open te houden, berichtjes te blijven sturen zonder antwoord te vragen of te verwachten, probeer leuke dingen te verzinnen om met zijn jongste zoon te doen (met zijn tweeën of met zijn drieën, of voor mijn part met een vriend of met zijn broer erbij als zij dat willen). Het maakt mij daarbij niet veel uit of ik erbij ben of niet. Heeft iemand advies, kan iemand aangeven wat ik anders moet doen, of dat ik echt beter uit de buurt kan blijven en me er zo weinig mogelijk mee moet blijven bemoeien? Met de oudste zoon heb ik helemaal geen contact geprobeerd op te nemen, en de jongste zegt nou eenmaal uit zichzelf niet veel. Meningen, ervaringen, adviezen zijn heel welkom. Alvast veel dank!

Als vriendin van een gescheiden vader met 4 pubers in de leeftijd van 12 tot en met 16, heb ik een vraag. Zelf heb ik geen scheiding meegemaakt, de vader van mijn, inmiddels studerende, uitwonende dochter is overleden. De vader is geconfronteerd met een scheiding waarbij de moeder met de kinderen weg is gegaan en de vader de gelegenheid heeft gegeven zijn spullen te pakken. De kinderen hebben nog nooit met hun ouders samen om tafel gezeten om de situatie te bespreken. Dit is 1,5 jaar geleden. Het heeft een jaar geduurd voor de zorg gelijk verdeeld was, om de week, de kinderen wilden dit wel eerder, maar de moeder niet. De moeder reageert op geen enkel bericht van de vader. Dit betekent dat er nooit overleg is over en met de kinderen samen. Hoe kun je dit doorbreken? Het is echt nodig dat er communicatie is tussen de ouders maar ook tussen ouders en kinderen samen. Wat kun je als derde partij hierin betekenen? Wel of niet met de kinderen praten. Wel of niet met de moeder, die ik niet ken, gaan praten. Of er alleen maar zijn? Dit laatste is nu het geval, ik ben er af en toe, doe wat zorg, soms halen of brengen, of koken, ze mogen alles vragen, maar ik houd me verre van opvoedkundige zaken. Dat vind ik iets van de ouders.

Goedemorgen, Drie jaar geleden gingen mijn vrouw en ik uit elkaar. Ik had geen geld meer en zij een ander, dat was kort gezegd de aanleiding. Eerst gingen dingen redelijk maar nu ik weer geld verdien hebben we ruzie omdat ik vind dat ik dat niet hoef te delen. De rechter vindt dat ook. Opgestaan plaats vergaan, zoiets. Nu komt de vraag: mijn ex is erg boos en ik mag al twee jaar haar huis niet in. Dus nu is onze dochter jarig en wil ik haar feliciteren. Mijn ex zegt 'doe dat maar op de stoep en de voordeur'. Mijn vraag is of ik dat moet doen. Moet ik mijn dochter laten zien dat ik aan haar denk op haar verjaardag en dat dat voorgaat, of moet ik wachten met mijn kado tje tot ze bij mij is. Wat vinden jullie?

Als mijn dochter binnenkort 15 wordt en bij haar moeder is die mij niet thuis wil ontvangen moet ik dan wel of niet 's-ochtends bij de voordeur een kadootje geven?

Hoi, ik lig in scheiding met mijn man..wij hebben 2 kindjes die beide vlak na elkaar jarig zijn.. Mijn oudste word 6 en heeft alles heel erg goed door. Haar wens is om haar verjaardag te vieren met haar broertje.. Met iedereen erbij. En daar ligt het probleem. Mijn ex-man en ik hebben het hier over gehad en zijn toen beide tot het besluit gekomen om dit voor haar te doen. Wij hebben dit vertelt aan haar en ze was dol blij. Nu 2 weken later trekt mijn ex-man zijn belofte in en is mijn dochtertje heel erg verdrietig. Ik heb geprobeerd om via familie leden het als nog te laten plaats vinden maar er wird alleen maar heel onredelijk gereageerd. Moet ik deze strijd doorzetten of kan ik beter een alternatief bedenken voor de situatie? Groetjes

Goedendag, Als eerste wil ik kwijt aan jullie dat ik blij ben dat ik deze d site gevonden heb. Ik zit momenteel in vechtscheiding die al anderhalfjaar duurt. We zijn destijds begonnen met mediation maar dat is helaas mislukt. Ondertussen heb ik een leuke man ontmoet waar ik het heel leuk mee heb. Mijn kinderen zijn in de leeftijd van 26,28 en 29 jaar. Mijn zoon heeft mijn vriend geaccepteerd maar is heel boos op zijn vader om waar deze 6 jaar geleden mee is begonnen, een relatie met een andere vrouw en daarbij in ook een kind verwekt heeft. Mijn toekomstige ex is met de hakken in het zand gaan staan toen ik vertelde dat ik een vriend had. Vanaf dat moment ging het mis. Voor onze kinderen lijkt me dit alles ook heel erg ingewikkeld. Een scheiding, ik een nieuwe vriend, hun vader een nieuwe vriendin en een halfbroertje erbij (woont bij de moeder in Afrika). Met mijn oudste dochter van 29 heb ik momenteel het mist contact wat ik heel erg vindt. Ik heb haar weken geleden een persoonlijke brief gestuurd met mijn gevoelens en mijn fouten en begrip ook voor haar. En dat ik geen idee heb hoe dit voor haar is en het graag zou willen weten van haar hoe zij zich voelt in deze hele nare situatie. Ze heeft toen wel aangeven erop terug te komen. Ik denk wel eens dat het voor volwassen kinderen soms nog ingewikkelder is dan voor jonge kinderen. Wat is wijsheid om te doen. Ik weet dat tijd en geduld hierbij ook heell belangrink is.