Hans en ik zijn aan het scheiden. Onze zoon van 14 heeft het er heel moeilijk mee. Hij wil er niet met iemand over praten. Herkent iemand dit en hoe ben je of zijn je ouders er mee om gegaan?

Hoi jongeren, Ik ben nu al 8 jaar de bonusmoeder van een meisje van (nu) 11 en een jongen van 9. Zij hadden altijd co-ouderschap, ze waren de helft van de week bij hun vader en mij, en de helft van de week bij hun moeder. Nu de oudste naar de middelbare school is gegaan, is er veel veranderd. Zij woont doordeweeks bij ons, en ziet haar moeder in het weekend. Voor haar broer van 9 is de omgangsregeling niet veranderd. Ze zien elkaar daardoor 2 dagen per week niet. De oudste is grotendeels bij ons, en de jongen van 9 heeft een paar dagen 'alleentijd' met zijn moeder. Alles is qua omgang heel goed geregeld tussen moeder en ons, dus we waren erg trots op ons zelf. Maar nu we een paar maanden onderweg zijn, merken we dat broer en zus echt heel veel ruzie hebben. Ze roepen te pas en te onpas dat ze elkaar liever nooit meer zien, liever helemaal apart zouden wonen, etc. Kunnen jullie deze ontwikkeling plaatsen, en hebben jullie misschien zelfs tips? Hartelijke groet, Bonusmoeder K.

Mijn zoon van 12 jaar wilt niet meer naar zijn vader omdat hij het niet kan vinden met zijn stiefmoeder zijn vader staat niet open voor zijn wensen en begrijpt niet waarom zijn zoon niet meer wilt komen mijn zoon zegt zijn vader wel wat maar niet de gezouten waarheid omdat hij bang is dat zijn vader weer boos wordt wat hij heel snel is! Hebben jullie tips voor mij als moeder? Ik wil niet dat mijn zoon vervreemd van zijn vader maar wil ook naar zijn wensen luisteren.....

Hoi, Mijn zoontje vindt het moeilijk om steeds zijn papa of mama te missen als hij bij 1 van beiden op bezoek is. Hij is 5 jaar en we praten open over onze gevoelens. Hoe gaan jullie daarmee om of wat heeft het voor uitwerking bij jullie?

Ik en mijn ex zijn al een tijd uit elkaar en sinds een jaartje gaan de kinderen om het weekend naar de vader. De kinderen vinden het afscheid iedere keer erg zwaar en dat snap ik helemaal. Hoe kunnen wij het afscheid makkelijker maken> Ik heb al een foto van mezelf wat ze help bij het slapen. Maar bijvoorbeeld vandaag ging ik ze halen, Mij jongste moest huilen toen hij mij zag omdat hij me zo had gemist en daarna moest hij huilen omdat pappa ging. Dat is natuurlijk erg zwaar.

Hallo lieve kinderen, onlangs zijn mijn kinderen gehoord door de rechter in een kindverhoor, omdat ze liever niet meer naar hun vader willen door alle nare dingen die gebeurt zijn; huiselijk geweld, geen inlevingsvermogen van vader, etc, etc. Daarnaast wil ik graag verhuizen met ze, naar mijn partner en ze willen zelf ook graag mee omdat hij alles is wat hun biopap niet is; oprecht liefdevol. Daarom dus ook de rechtzaak. Nog even wachten op de uitspraak nu, poehhh... Zijn er kinderen met soortgelijke ervaringen, waar ze me over kunnen vertellen?

Binnenkort is mijn dochter jarig. Haar verjaardag wordt zowel bij mij, m'n partner en zijn 2 zoons als bij haar vader en partner gevierd, dus 2 keer. Nu wil mijn dochter graag dat haar vader met partner erbij zijn als het bij mij gevierd wordt. Ik sta op goede voet met mijn ex, maar voel niet de behoefte en zie er ook de noodzaak niet van in om hem en zijn partner bij ons uit te nodigen, mede omdat het bij hen ook nog gevierd wordt. Ik ben voor de verjaardag bij hen uitgenodigd, maar heb hiervoor bedankt. Moet ik hierin toch meer naar de wens van mijn dochter luisteren of mag ik in deze situatie ook doen wat voor mij het beste voelt?

Hoe ga je er mee om als je kinderen met leugens thuiskomen. En dingen die in het andere huishouden verdraaid worden. Hoe blijf je open en eerlijk en tot op welke hoogte. Je wil ze vooral niet leren dat liegen goedgekeurd wordt in de samenleving. Maar ze worden ook moe van iedere keer aanhoren hoe verkeerd het is dat hun ouder iedere keer leugens verteld want uiteindelijk kunnen ze er niets aan doen en zullen ze er toch mee moeten leven. Hoe blijf je onderscheid houden tussen goed en niet acceptabel?

Hoi allemaal, Ikzelf ben al 5 jaar gescheiden en ikzelf en mijn ex-vrouw hebben hele duidelijke afspraken gemaakt. Die afspraken hebben we vastgelegd in een zorgplan. Dit plan hebben we als toelage in de scheidingspapieren. Hoe werkt het. In het zorgplan staat dat beide ouders verantwoordelijk blijven over de rechten van onze kinderen. Zoals dat beide ouders op redelijke afstand van mekaar wonen, zodat beide ouders voor de kinderen op fietsafstand is. Ook over school en sportclub zijn hier afspraken vastgelegd. Denk maar aan zakgeld, vakantie en andere leuke dingen. Scheiden is niet leuk, ook voor de ouder niet. Als er over gesproken wordt gebeurd dit zelfs met een vriendelijk kopje koffie. De kinderen zijn erbij. Ook zijn er sleutels van beide huizen aanwezig. Dit ook omdat scheiden is lijden voor de kinderen. Ik zag dat de jongste er veel moeite mee had. Daarom zeg ik op fietsafstand, maar wel de afstand dat de ouders op voldoende afstand zijn. Woon zelf op een half uurtje fietsen en met de bus op 10 minuten. Daarom enkele voorbeelden. Helaas, de scheiding. Gaat het tussen jou ouders moeilijk, ook jij hebt recht op hulp van een jurist of advocaat. Dit als voorbeeld als het echt niet gaat. Ikzelf ben weer gaan praten met mijn ex-vrouw, schuld is dat zorgplan. Praten dus zonder verwijten, voor de kids. Leuk detail is dat er in afspraak in opvoeding 1lijn is. Wat wel is dat er niet gesproken wordt over de "ander", in slechte zin. Dus geen slechte dingen over mama of papa. Wel de grappige en leuke dingen. Ik heb het gevoel dat we een goede oplossing hebben gevonden, zodat het de kinderen niet schaadt. Zo maakte we het mogelijk en via sms de berichtgeving, zoals " Justin is bij mij, maar is op tijd voor het avondeten thuis.

Ik ben sinds 1.5 jaar uit elkaar. De scheiding is een feit sinds april 2016. In juni ben ik met mijn dochter min of meer het huis uitgezet. Daar begon de echter ellende. De gemaakte afspraken over de omgangsregeling van onze dochter moesten worden aangepast vond mijn ex. Dit was inmiddels al besproken met onze dochter. Zij vind het allemaal goed zegt ze en mist haar vader ook. Wil vaker bij hem zijn. Prima is aangepast. Ik vernam het via haar. "ik vind, alles was toch al duidelijk in samenspraak met mediator geregeld en stond op papier"?!? Mijn ex heeft mij sindsdien ook geblokkeerd voor telefoonverkeer, app en sms verkeer. Het gezamenlijke email adres kan ik niet meer inzien. Ik kan daar nog wel naar mailen en dit zal dan het contact adres worden voor mij. Mijn ex meldt alles via mijn dochter. Nu wil mijn ex, inmiddels ook in samenspraak met mijn dochter, de omgangsregeling weer verder aanpassen. Ik wil dit niet. ze is nu 8 dagen bij mij en 6 bij haar vader. Verder ben ik makkelijk en mag ze alles en ook naar haar vader etc . Ik mis haar te veel. Waarom moet ik steeds toegeven in een zaak waar ik ook deel van uitmaak maar het lijkt dat ik niet heb te zeggen en moet volgen. Wie kan mij vertellen wat mijn rechten en plichten zijn en hoe mee om te gaan. Het raakt mij emotioneel ontzettend. Er wordt respectloos met mij omgegaan.