Hallo Mijn ouders zijn nu ongeveer 9 jaar gescheiden. Ik weet er dus niet veel meer van toen het gebeurde. Alleen dat ik moest huilen. Na de scheiding ging het niet zo goed met mijn moeder, ze was heel erg depressief. mijn vader had nog het oude huis en wij (moeder,ik,2 broers) waren naar een ander huis. Mijn vader leerde iemand kennen en hertrouwde. hij ging bij mijn stiefmoeder wonen. Door wat problemen heeft hij geen alimentatie betaald tot 4 jaar geleden. Nu moet hij nog heel veel geld betalen aan mijn moeder terwijl hij niet veel inkomsten heeft. Mijn ouders kunnen niet eens meer samen in een ruimte zijn zonder ruzie. Mijn oudste broer haat hem en heeft hem zelfs een keer geslagen. Mijn andere broer en ik gaan nu ongeveer om de 3 weken een weekend naar hem toe. Dat is wel fijn en een keer rustig. Thuis bij mama is het meestal niet zo gezellig, en als mijn moeder boos is reageert ze dit meestal af op ons. Ze zegt; ga dan toch naar je vader daar heb je het toch zo goed. En zo zegt ze nog veel meer dingen die nergens op slaan. Ik heb het liever niet over mijn vader bij mam en andersom. Ik wil geen partij kiezen voor mijn moeder of vader. X.

Hi. Ik ben wel blij dat mijn vader naast ons komt wonen, maar ik ben ook bang dat ze weer ruzie gaan maken. En het is nu net weer goed tussen hun. Hebben jullie wat advies wat ik kan doen als ze weer ruzie hebben of als mijn vader of moeder een nieuwe vriendin/of vriend kijgt?

Hi. Gewoon even mijn verhaal kwijt, en hopelijk hebben jullie wat advies. 2 jaar geleden hoorde ik tijdens een ruzie tussen mijn ouders dat mijn vader had gezoend met een ander. Ik vroeg ernaar en kreeg als enige van de kinderen te horen wat er aan de hand was. Moest het maar geheim houden, want het was een vergissing en het zou het huwelijk sterker maken. Het was voor mij erg moeilijk om hem dit te vergeven, maar uiteindelijk kwam ik er overheen. 7 maanden later (nov 2011) zag ik mijn moeder huilen, en ik wist gelijk hoe ver het was. Ze vertelde me dat hij weer was vreemdgegaan (met dezelfde vrouw), en dit keer werd het ook mijn broertjes en zusje verteld. Er werd gezegd dat hij twijfelde. Hoe kun je nu twijfelen tussen je vrouw en 4 kinderen, en een of ander wijf (ook moeder van 4 trouwens). Dat weegt toch nooit tegen elkaar op? Het was ook niet dat hij niet van mijn moeder hield zei hij, maar hij hield meer van die ander. Ik kon het allemaal niet geloven, voelde me verraden. Hij had me beloofd dat het goed zou komen, en dat hij een stomme fout had begaan, en dan flikte hij dit. Ik verwachtte dat het allemaal goed zou komen, het was gewoon een midlifecrisis. Niet dus. 2 weken later kwamen mijn ouders mij opzoeken en vertelde hij dat hij voor haar koos. We gingen uit eten, en 's avonds reden ze weg. Ze wilden het in eerste instantie gelijk ook aan mijn zusje vertellen via skype (ze zat voor een jaar in het buitenland, en was net 2 mnd weg), maar dat was me te veel. 3 dagen later vertelde hij alsnog over de skype aan haar, dat hij weg ging. Binnen 2 weken waren ze bij elkaar ingetrokken. Ik besloot toen dat het contact maar even wat minder moest worden. Hij kwam nog wel met kerst, maar ik zei dat ik moest leren. Kreeg nog een paar mailtjes van m, en wat smsjes, maar reageerde er steeds minder op. Kon en kan m niet in de ogen kijken. Het is zo raar. Ik wil een vader, maar niet deze man. Die ik niet meer terug ken. Hij was altijd zo trouw, echt de man van wie je het niet zou verwachten. Had het echt nooit van hem verwacht. We grapten ook altijd dat als iemand een nieuwe vlam zou vinden het mijn moeder zou zijn. Mijn moeder is nu een wrak. Net als al dr kids het huis uit gaan (behalve een nakomertje dan), laat de lafaard haar in de steek. Hij is ook nog eens 2u hiervandaan gaan wonen. Dat kwam voor haar kinderen(even oud) beter uit. Het is duidelijk wie er belangrijker is. Mijn moeder vertelt me alles over dit gezeik. Wat ze voelt, wat hij nu weer heeft gedaan, dat ze het niet aan kan etc. Ik word gek. En ik verwijt hem dat allemaal. Het voelt alsof ik als oudste verantwoordelijk moet zijn. Hij laat ons in de steek, dus tja dan moet iemand het toch overnemen. Maar dat is zo moeilijk aangezien ik 3u van thuis woon. Als ik dan thuis ben, gaat elk gesprek met mijn moeder daarover. Het wordt al ietsje minder, maar het blijft ongemakkelijk. Wordt ook steeds bitser tegen mijn moeder als ze weer over begint. Dan zeg ik oh, en dan is het wat mij betreft klaar. Daarna voel ik me ontzettend schuldig, en dan vraag ik toch maar door. Ik heb mijn vader nu al 7 maanden niet gesproken. Ik wilde hem niet bij mijn 21e verjaardag hebben, mijn vader wilde ik wel, maar niet deze man.. Ik heb dit jaar niet eens een gelukkig nieuwjaar smsje gehad van hem. Hij probeert het niet meer.. Weet waarschijnlijk niet wat hij met me aan moet, en is bang. Hij heeft als smoes dat hij mijn examenperiode niet wil verstoren (zei hij tegen mijn zusje. De rest heeft wel contact met hem). Maarja als hij nou vaker had gesmst, dan zou het niet zo'n schok zijn als ik dan eindelijk weer iets van hem hoor. En op zich wil ik wel contact, maar dat betekent dan alles goed zou zijn voor hem, en dat wil ik niet. Hij moet voelen wat hij heeft aangericht, wat hij ons doet voelen. Bovendien zou het mijn moeder veel verdriet doen. Ik weet dat ik het voor mezelf moet beslissen, ik weet ook dat ik daar later spijt van ga hebben, maar op dit moment is het te moeilijk om hem te zien en spreken. Soms vind ik het ook wel zielig voor hem. Wat als hij super veel spijt heeft. Dan heeft hij zijn hele leven overhoop gehaald voor niets. Dan heeft hij helemaal niks meer. En hij had alles. Voor zover we weten hebben we maar 1 leven. Dan gun je het je medemens toch om gelukkig te zijn? Maar dan vraag ik mezelf weer af, hoe hij voor dat ene beetje geluk extra, het leven van 10 mensen (moeder + kids, en man van haar +kids) zo moeilijk kan maken. Vaak denk ik, zodra de rest van het gezin weer gelukkig is, als mijn moeder een nieuwe toekomst heeft gevonden, dan kan ik het vergeten (maar nooit vergeven, je weet wel). Maar dat zal lang duren. Ik weet het gewoon allemaal niet.. Pff wat een tekst, lucht wel op. Klopt volgens mij geen steek van de opbouw, maar ach. Flinke jankpartij tussendoor, maar t gaat weer. Hebben jullie dat ook vaak? Dat je spontaan in huilen uitbarst? Lieve groetjes.

Ik ben wantrouwend. Ik durf niemand volledig te vertrouwen omdat ik bang ben of misschien wel overtuigd dat diegene van het ene op het andere moment weg kan gaan of een heel ander persoon wordt. Ik ben een control freak. Alles moet onder mijn controle zijn zodat ik weet wat er aan de hand is en grote teleurstellingen kan zien aankomen. Dit belemmert me in het dagelijkse leven doordat ik niet ultiem kan genieten, dingen moeilijk los kan laten en totaal niet flexibel ben met veranderingen. Dit gedrag komt voort uit 1 periode in mijn leven: de scheiding. Dat mag je zwart-wit vinden, dit is hoe ik het zie en een logische verklaring. Er is maar 1 persoon die mij gebroken achter heeft gelaten en maar 1 persoon die mijn allergrootste vertrouwen meerdere keren heeft beschaamd. Je ging weg om voor je eigen geluk te kiezen maar hebt daarbij geen moment gezorgd voor de drie mensen die je achterliet. Ik heb je gesmeekt en bij je gejammerd om er een week voor ons te zijn, maar je hebt nooit toegegeven. Voor mij zijn dat gebeurtenissen die ik niet kan vergeten, maar het gevoel erbij wil ik graag met je delen. Ik ben te vroeg volwassen geworden en heb eigenschappen die ik zelfs op de leeftijd van 21 niet zou moeten hebben. Het ergste is dat ik hier niet schuldig aan ben. Het is niet mijn keuze geweest. Toch neem ik het mezelf kwalijk dat ik de situatie niet heb kunnen veranderen, simpelweg omdat jij je nooit tegenover mij hebt verontschuldigd. Niet om voor jezelf te kiezen maar de manier waarop het is gegaan. Ik vind de manier waarop je met me om bent gegaan en nog steeds doet, niet de manier waarop een vader dat zou doen. In mijn ogen heb je door voor je eigen geluk te kiezen je rol als vader verloren. Waarom heb je je ongeluk nooit geuit en geprobeerd om het te veranderen? Waarom kon je niet een week terugkomen om voor ons te zorgen terwijl onze moeder, jouw vrouw voor 22 jr. Ernstig ziek was en in het ziekenhuis lag? Waarom kies je, na al die jaren, iedere keer opnieuw voor je eigen geluk terwijl ik nu ook een keer geluk kan gebruiken? Jouw eigen geluk is kiezen voor jezelf en voor je vrouw.

De eerste reactie van mijn vriendinnen, zoveel mensen scheiden wat maakt het uit. Niemand begrijpt me, hoe ik me voel als mijn ouders zeggen dat ze elkaar haten, Dat mijn broer zegt dat mijn vader dood moet, ik 2 verschillende verhalen hoor en dan een keuze moet maken over welk verhaal waar is. Ik ben 14, ik ben niet volwassen, behandel me dan ook niet zo. Ik ben er niet om jullie op te vangen, om jullie te troosten en te zeggen dat het wel goed komt, dat weet ik zelf geen eens zeker.. Mijn familie is ook uit elkaar gerukt, alsof ik de nachten dat ik wakker werd van jullie geschreeuw ben vergeten. Alsof het mij geen pijn doet. Jullie kunnen jullie frustraties niet op mij afreageren, ik wil het niet meer horen. Ik kan niet kiezen, ik ga het ook niet proberen. Leef er maar mee

mijn moeder woont in houten, mijn vader ook maar wel een stuk vandaan en het is echt iritant dat je naar je vader toe moet of naar je moeder. waren ze maar bij elkaar. dat was makkelijker geweest.

Ik heb een vraag. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader heeft het erg moeilijk. Zo mag de wii, die mijn moeder heeft gekocht nota bene, niet naar mijn moeder. Ook al doen we er niks mee, hij wil het gewoon niet geven. Maar ik mis mijn moeder heel erg. Ze is vaak ziek en ik zie haar alleen in het weekend. Mijn moeder en ik hebben dus een planning gemaakt, maar mijn vader wijst alles af. Nu willen we naar de rechter gaan, en ik ben 14 maar naar wie luistert de rechter dan het meest. Mijn moeder en mij, of mijn vader. En heeft iemand mischien een andere oplossing? Groetjes van depressief meisje

Hoi, Mijn ouders zijn al best lang gescheiden, maar toch vind ik het af en toe nog best moeilijk. Vooral op de belangrijke momenten. Het is namelijk zo dat mijn ouders niet normaal met elkaar om kunnen gaan ook niet als ze in dezelfde ruimte zijn en niets tegen elkaar zeggen. Dus het wordt kiezen, of de een of de ander. Nu nadert er weer zo'n belangrijk moment en zowel mijn vader als mijn moeder laten weten dat ze het belangrijk vinden dat ik het vier. Maarja, wie nodig je dan uit? Mijn vader mag van mijn moeder wel komen als zijn vrouw maar niet meekomt. Mijn vader wil wel komen maar alleen met zijn vrouw, want zij hoort bij haar. Ik vraag me steeds meer af: om wie gaat het hier eigenlijk? En als dit het gevolg is, waarom zou ik nog iets vieren?! Kennen jullie dat ook? Hebben jullie zelf een voorbeeld of een goede oplossing / advies om er mee om te gaan? Ik bedenk me steeds; hoe doen anderen dat, ik kan toch niet de enige zijn met zulke ouders?! Ik hoor het graag!

De nieuwe vriend van mijn moeder is een totaal andere man dan mijn eigen vader. Mijn vader is een echte zakenman en de vriend van mijn moeder is kunstenaar. Toen mijn moeder en de kunstenaar elkaar ontmoetten was ik tien. Alles werd ineens anders. Ik vond dat heel moeilijk om mee om te gaan. Ik zag dat mijn eigen moeder anders ging doen, ineens andere interesses kreeg, zich anders ging kleden etc. Hierdoor durfde ik mijn vriendinnen niet meer thuis uit te nodigen en schaamde ik me voor de kunstenaar als we op straat liepen. Wat zijn jouw ervaringen met de nieuwe vriend of vriendin van je ouders?

Hallo, Sinds een jaar zijn mijn ouders gescheiden. Tijdens de scheiding heb ik de kant van mijn vader gekozen, maar wanneer alles nu voorbij is heb ik daar spijt van. Hij is helemaal veranderd. Hij interesseert zich niet voor de kinderen, verwaarloost het huishouden, is vaak weg van huis, kookt verschrikkelijk slecht,... Ik begin mij daar enorm aan te ergeren en dit begint ook emotioneel zwaar door te wegen. Ik kom nu goed overeen met mijn moeder, alleen is het niet mogelijk om bij haar in te trekken. Zij woont in Gent terwijl ik in Kortrijk school loop. Ook is het niet mogelijk om van school te veranderen, ik loop namelijk school in het hoger onderwijs. Het is ook moeilijk leefbaar voor mijn broer. Wat kunnen we doen?