Hey allemaal. Ik heb een belangrijke vraag. Ik weet namelijk niet of mijn woonsituatie wel normaal is. Ik ben 13 en ik woon in een samengesteld gezin. We hebben allemaal dezelfde moeder (op mijn pleegbroer na), maar bijna allemaal een verschillende vader. Ik heb 2 zussen, en 3 broers. Mijn oudere zus en broers zijn 10 jaar ouder en ik heb nog een jonger zusje en broertje. Mijn broertje heeft ADHD, woede-aanvallen en autisme. Hij kan niet goed nadenken en is heel erg druk. Mijn broertje heeft altijd ruzie met een van ons. Hij is altijd zo boos dat hij alles vergeet en ons in elkaar slaat. Mijn zusje is heel klein dus die kan zichzelf niet verdedigen, dus doe ik dat. Ik krijg altijd volle klappen in mijn gezicht en buik, maar ook tegen mn pols. (Dat is op zich niet zo erg, maar mijn pols is gehandicapt en daar maakt hij misbruik van.) Ik zit nu op de middelbare en kan mijn zusje dus niet meer altijd beschermen. Maar als ik op school zit en mn broertje slaat mn zusje in elkaar, krijg ik de schuld van mijn ouders. Ik kan er niet meer tegen dat mijn broertje altijd ons pijn doet en er niet eens zelf voor opdraait. Mijn vriendinnen lachen me uit omdat ik mn broertje niet aan kan. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn broertje heeft al alle training gehad maar het helpt niet. Mijn ouders weten ook al niet wat ze moeten doen. Heeft iemand tips?

hallo mijn ouders zijn al een paar jaar geschijden maar ik vind het heel vervelend als mijn ouders iets over elkaar zeggen , zoals dat mn moeder zecht dat mijn vader iets beter niet had kunnen doen . ze bedoelen het waarschijnlijk niet verkeerd maar ik vind het wel moeilijk . \ hebben jullie tips ? liefs nicole

hoi allemaal, mijn ouders zijn sinds mijn 7e gescheiden, mijn broer kom al 2 jaar niet meer bij mijn vader. ik wil eigenlijk ook niet meer maar ik vind het zo sneu voor hem dus ik blijf maar gaan. ik wil eigenlijk ook niet meer komen omdat hij heeft gestolen en naaktfoto's heeft gestuurd naar z'n vriendin... ik zag het per ongelijk op zijn telefoon... ik durfde het niet te vertellen maar ik heb mijn angst overwonnen en heb het hem op whatsapp verteld... hij zij dat hij er niks van wist, en daarna werd ie boos. :( ik denk dat hij zich ervoor schaamt want ik weet 100% zeker dat ik het gezien heb. ik vind het best wel eng want die foto's kunnen ook zomaar op internet komen. ik hoop niet dat ie het met z'n nieuwe vriendin ook gaat doen want dan ga ik niet meer naar hem toe! ik moet binnenkort weer naar hem toe maar dat vind ik heel spannend want ik ben bang dat hij er de hele tijd over begint ook als ik hou op ofzo zeg. kan iemand me advies geven over wat ik moet doen? groetjes, lauren

hoi allemaal, mijn ouders zijn sinds mijn 7e gescheiden, mijn broer kom al 2 jaar niet meer bij mijn vader. ik wil eigenlijk ook niet meer maar ik vind het zo sneu voor hem dus ik blijf maar gaan. ik wil eigenlijk ook niet meer komen omdat hij heeft gestolen en naaktfoto's heeft gestuurd naar z'n vriendin... ik zag het per ongelijk op zijn telefoon... ik durfde het niet te vertellen maar ik heb mijn angst overwonnen en heb het hem op whatsapp verteld... hij zij dat hij er niks van wist, en daarna werd ie boos. :( ik denk dat hij zich ervoor schaamt want ik weet 100% zeker dat ik het gezien heb. ik vind het best wel eng want die foto's kunnen ook zomaar op internet komen. ik hoop niet dat ie het met z'n nieuwe vriendin ook gaat doen want dan ga ik niet meer naar hem toe! ik moet binnenkort weer naar hem toe maar dat vind ik heel spannend want ik ben bang dat hij er de hele tijd over begint ook als ik hou op ofzo zeg. kan iemand me advies geven over wat ik moet doen? groetjes, lauren

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn al heel lang uitelkaar ik weet er niets meer van. Toen ik 3 was kreeg mijn vader een vriendin en kon ik vaker naar mijn vader maar moest ik van mijn moeder nog steeds vaker bij mijn moeder zijn. Ik wil al heel lang meer bij mijn vader zijn maar dat mag niet van mijn moeder als ik het vraag wordt ze altijd erg boos en verdrietig dus toen ging ik het maar niet meer vragen. Mijn moeder is vaak moe en boos we hebben vaak gezeur ik geef haar altijd maar gelijk anders blijft ze boos en soms zegt ze zo de hele dag niets. Mijn moeder is ook altijd boos op mijn vader en zijn vriendin. Maar nu ik 12 ben wil ik bij mijn vader wonen en soms nog naar mijn moeder. Mijn moeder gaat dat nooit goed vinden daarom vind ik het heel moeilijk. Wie weet wat ik het beste kan doen zodat ik bij mijn vader kan wonen en soms nog naar mijn moeder.

Ik mag toch zeker wel zelf weten waar ik woon?! Hallo Ik ben een meisje van 17 en ik ben een product van de scheiding zou je kunnen zeggen. Sinds mijn 13e zijn mijn ouders uit elkaar gegaan omdat het echt niet meer ging zo. Mijn ouders hadden iedere dag verschrikkelijke ruzie en zette mij, mijn zusje van 3 jaar jonger en zijn broertje van 6 jaar jonger enorm onder druk. Na 10 jaar ruzie gingen ze eindelijk scheiden en hoopte we dat alle stress in het gezin wat minder zou worden, helaas niet dus. Aangezien mijn moeder geen baan had en nog altijd niet heeft en wij alledrie door de week bij haar zijn was er een huis nodig waar we net zn vieren in konden leven. Mijn moeder leeft van de alimentatie van ons drieën. Net als het huis dat daar ook nog uit betaald moet worden. Het lukt allemaal maar net. Na de scheiding kreeg mijn vader al heel snel een nieuwe vriendin, ze had drie kinderen en was zelf ook net gescheiden. De kinderen hadden dezelfde leeftijd als wij alleen het omgekeerde geslacht. Dus meisje van 11, jongen van 14 en jongen van 17. In het begin vonden wij haar kinderen heel aardig maar na een tijdje ontstonden er meningsverschillen. De oudste ging al snel terug naar zijn vader. Ik vond het niet meer fijn bij mijn vader, de kinderen en zijn nieuwe vriendin waren geen fein gezelschap meer, ik kreeg het idee dat zijn vriendin begon te denken dat zij dingen voor ons uit kon maken. Dat beviel mij helemaal niet. Mijn broertje is een erg vermoeiend kind, hij heeft een lichte vorm van pddnos en adhd. Hij gebruikt medicijnen om rustig te zijn en goed te functioneren op school, de medicatie word niet vergoed en omdat mijn vader dat veel geld kostte besloot hij het voor goed op te lossen, volgens hem werken de medicijnen als een placebo (ook al mag je de grens er niet eens mee oversteken omdat het officieels als drugs werkt) wist mijn vader toch heel zeker dat het placebo was. Mijn vader geloofden erin dat mijn broertje het gewoon kon, maar hij niet wilde luisteren of normaal doen. Door veel straf te geven en mijn broertje te schoppen en af en toe een tik op het hoofd te geven zou mijn broertje heel normaal leren doen. Wat hij met mijn broertje deed, deed hij ook bij mij. Ik heb add. Het is geen ziekte en ik ben ook geen verstandelijk beperkte, maar ik vergeet wel erg veel en ik ben heel onzeker. Doordat ik vroeger niet op kon letten heb ik een leerachterstand ontwikkeld en moest ik naar een school voor kinderen met leerproblemen, ik heb ook dislexy hierdoor ben ik ook erg slecht in dingen zoals spelling. En ben ik ook beland op de VMBO. Mijn vader heeft nooit geloofd dat ik er niks aan kon doen dat ik niet on leren en op de vmbo zat, hij dacht dat ik lui was.. Hij zou mij leren hoe ik goed kon functioneren zodat ik naar de havo kon, hij wilde geen tweede kind dat dom was. Maar de manier waarom hij het deed bestond voornamelijk uit mij belachelijk maken en te vaak roepen dat ik dom was en lui en gehandicapt. Toen ik ouder werd probeerde ik meer voor mezelf op te komen, maar hij wilde altijd gelijk hebben. Als hij dat niet meer kon met woorden moest het maar met zijn handen. Toen ik op vakantie niet meteen mijn laptop dicht deed kreeg ik een klap in mijn gezicht. Later toen ik net 16 was geworden raakten we een keer slaags, hij wilde me buiten de deur zetten inmijn pyjama, ik sputterde natuurlijk tegen maar uiteindelijk kreeg hij wel zijn zin aangezien hij veel sterker was, toen ik buiten stond had ik paarse polsen.. Toen ik mijn moeder had gebeld kwam hij me weer woedend halen en pakte me weer vast en wilde me weer naar boven brengen. Ik wilde niet, ik wilde daar weg! Uit nijd gaf ik een trap tegen de deur en warempel zat er een scheur in. Hij werd er zo boos om dat ik zelf naar boven gerend ben. Vanaf dat moment stond ik bekend als het kind met agressieproblemen, hij vertelden het aan zijn vriendin en zijn beste vriend. Ik was goede vrienden met de zoon van mijn vaders vriend maar vanaf dat moment vond hij mij ook raar en hebben we nooit meer gepraat. Mijn pa en zijn vrienden (volwassenen) maakten mij belachelijk.. Ik voelde me verschrikkelijk en belandde in een depressie... Na een tijdje bleef ik weg, ik zij hem heel kort dat ik niet meer naar hem toe wilden en ben toen ook niet meer gegaan, hij zij er niks op. Die winter voelden ik me heel rot, ik was heel onzeker en had geen lol meer in het leven,ik begon aan automitulatie en ik vond mezelf dom, stom, lelijk en ik twijfelde eraan waarom ik nog leefden. De manier waarop ik me gedroeg deed me denken aan iemand die leed aan een depressie en bdd in één. Gelukkig werd dit steeds minder toen hij met rust liet. Toen het lente werd kwam ik weer bij, ik werd weer wat vrolijker, na mijn stages ging ik kijken naar mijn toekomst omdat ik eindelijk genoeg zelfvertrouwen had, heb open dagen bezocht van verschillende opleidingen. Ik werd zelfs verliefd! Met andere woorden, de zomer was een groot succes. Nu kreeg ik gister het volgende bericht: mijn vader wil dat ik weer bij hem kom, het is bijna een jaar geleden dat ik er voor het laatst was. Volgens hem moet ik er nog steeds komen en als ik dat niet doe wil hij er een rechtszaak van maken. Ook begon hij meteen over jeugdzorg.. Want hij wist zeker dat mijn moeder mij niet kon opvoeden en ik stil zou staan in mijn ontwikkeling. Ook wilde hij de alimentatie stop zetten zodra ik 18 werd, dat zou betekenen dat ik, mijn zusje, mijn broertje en mijn moeder, weer moesten verhuizen. Dat zou de 3e keer worden sinds de scheiding. Nou weet ik niet wat ik moet doen.. Het punt is dat ik niet van plan ben terug te gaan naar mijn vader, ik mag toch zeker wel zelf beslissen waar ik woon?! Ik kan al zo weinig, ik gebruik super dure medicijnen die me net een beetje helpen met mijn concentratie. Ik loop bij een psychiater om me van mijn onzekerheid en depressies af te helpen en ik kan eindelijk over straat zonder me kapot te schamen voor mij eigen uiterlijk. En ik blijf al sinds de lente van mesjes/schaartjes af. Iets waar ik vreemd genoeg ook trots op ben. Wat moet ik nou doen? Ik wil niet naar hem terug, ik heb nog 1 jaar om een opleiding te vinden waar ik toegelaten kan worden (zonder diploma, want op mijn school krijg je geen examen) maar als ik weer bij hem ga wonen komt er denk ik niks van mij. Ik kan me niet ontwikkelen als iemand me de hele tijd stom/dom/gehandicapt/lelijk noemt. Dus... Hoe moet ik het aanpakken met jeugdzorg?? Hoe kan ik van me af bijten en jeugdzorg in laten zien dat ik me bij mijn moeder goed kan ontwikkelen en me goed kan voelen?? En hoe zit het met een rechtszaak?? En wat nou als ik straks 18 ben? Een bijbaan weegt niet op tegen mn alimentatie.. En ben ik überhaupt nog wel verplicht om bij hem te komen? Ik ben tenslotte al 17 en geen 12???? KAN IEMAND ME ALSJEBLIEFT WAT TIPS GEVEN!!

Hoi allemaal, Ik heb voor mijn gevoel een verschrikkelijk leven samen met mijn zussen. Mijn moeder heeft een ongeluk gehad toen ik twee was. Ze heeft een verlamd been. Het gaat ook nooit meer over. Afgelopen week is mijn moeder van de trap gevallen. Toen is haar pols op drie plekken gebroken en is ze 's nachts met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ik mocht niet naar beneden komen. Maar ik zie het nog altijd voor me hoe mijn moeder op de brancard naar buiten werd gedragen en toen ze wegreden. Die nacht heb ik ook geen oog dicht gedaan. Mijn vader was niet thuis die nacht. Nu is ze inmiddels in het gips en beginnen de ruzies weer tussen mijn ouders. Dat is al zolang ik leef aan de gang. Mijn vader geeft al zijn geld uit aan rookgerei en steelt geld van mij, mijn zussen en mijn moeder. Mijn vader heeft elk jaar een andere baan omdat hij steeds ontslagen wordt. hij is vaak niet eens op werk, hij liegt over zijn baan, wij als familie krijgen niks van zijn baan te horen. Wij staan diep in het rood met de bankrekening. Hij heeft tientallen auto's gehad omdat hij gevaarlijk rijdt op de weg. Mijn ouders zijn zowat elke dag aan het ruziën en ik zit er altijd middenin. Soms wordt ik bijna gedwongen om te kiezen tussen mijn vader en mijn moeder. Mijn twee zussen kunnen het niet goed met elkaar vinden dus die hebben ook ruzie. Daar heb ik ook het gevoel bij dat ik moet kiezen tussen mijn zussen. Als de drie kinderen moeten wij het huishouden doen. Mijn vader doet niks, en mijn moeder kan niks door haar handicap. Mijn moeder wordt heel snel boos. dus als je iets niet goed doet, dan wordt ze gelijk boos. Ze noemt me vaak trut, muts etc. Ik mag niet afspreken van haar. Met de reden omdat zij niet uit huis kan door haar handicap, dus mogen wij ook niet. Daarom val ik buiten de groep op school en wordt ik gepest. Ik ben nu al aan het sparen om later uit huis te gaan. Mijn moeder heeft ruzie met de familie van haar en mijn vader. Dus die zie ik ook nooit meer. Ik heb niemand waarbij ik terecht kan. Ik heb geen vriendinnen die ik 100% vertrouw, mijn familie is er niet voor me.... ik weet het gewoon niet meer. Met een psycholoog praten helpt niet goed. Ik heb wel een moment gehad dat ik denk: Wat doe ik hier op aarde! Waarom ben ik hier. En ik heb toen ik jonger was een periode gehad dat ik niks meer at, en zo weg ging van de aarde. Maar uiteindelijk ben ik daar helemaal bovenop gekomen. Maar ik heb soms zo'n gevoel dat ik gewoon bijna zelfmoord wil plegen. Maar ja, dat is geen optie. Maar ik ben hopeloos. Docenten van mij weten geen raad. maar ja... soms denk ik waar het beter is: op aarde, of dood. In mijn situatie zou ik het niet weten. xxx

ik heb 7 maanden geleden te horen gekregen dat mijn ouders gaat scheiden. de reden hiervan was is dat mijn moeder niet meer van mijn vader houd. dat was voor mijn vader natuurlijk een harde klap in zijn leven en ook voor die van mij en mijn broer. maar het ergste is is dat ze ons hadden beloofd dat ze gewoon zouden blijven doen tegen elkaar en niet ruzie maken met respect met elkaar omgaan. maar dat doen zen niet. mijn vader is nu al 7 maanden lang boos op mijn moeder. ik kan dat niet uitstaan en ben ook liever bij mijn moeder dan bij mijn vader. ik moet nu om de week naar mijn vader en moeder. maar ik wil dat helemaal niet ik wil juist een hele week bij mijn moeder en dan een midweek en dan een weekend bij mijn vader (om het weekend bij mijn vader de rest bij mijn moeder) ik moet hier voor naar de rechter maar weet niet hoe ik dat moet doen wat ik daar dan moet doen en of ik ruzie krijg met mijn vader.

Hallo allemaal.. Ik ben hier nieuw en wil graag me verhaal kwijt. Mijn ouders zijn ongeveer 2 maanden geleden, al vechtend uit elkaar gegaan. Waarbij ik me broertje (12 jaar) die nacht uit ze bed heb gehaald en de politie heb gebeld. Mijn vader heeft een nacht in de cel gezeten en me moeder heeft heel de nacht gehuild. Hij heeft toen 10 dagen contact en huis verbod gekregen. Daarna heeft hij gelijk contact met me moeder op genomen, sindsdien is hij aan het liegen om aandacht en hij denkt totaal niet aan zijn kinderen. Alleen maar aan mijn moeder. Ze hebben nog steeds elke dag ruzie en ze betrekken mij en me broertje er elke keer bij.. En alsof het niet erger kan.. Heb ik een week geleden te horen gekregen dat mijn moeder kanker heeft in haar onderbuik.. Daar klapte ik zo erg van dicht dat ik nu alleen nog maar bij me paarden zit of me vriend als afleiding... En om het nog erger te maken heeft mijn vader mijn vandaag gebeld dat hij longkanker heeft en nog maar een jaar te leven heeft! Ik zou vandaag een gesprek met mijn maatschappelijk werkster hebben maar toen ik voor de deur stond moest ik zo hard huilen en klapte dicht.. Toen ben ik snel naar huis gegaan... Ik ben heel erg in de war... En ik ben altijd het meisje geweest die altijd alles op een rijtje wil hebben als het om me toekomst gaat.. En ik zie nu alles in elkaar vallen en ik wil dat niet! Ik vind het zo vreselijk wat er is gebeurt en ik wil graag me ouders steunen maar het maakt me elke keer zo boos als ze 'weer' ruzie hebben. En de ruzies gaan of over geld of over mij en me broertje! Ik hoor graag wat jullie er over te zeggen hebben!

Hallo allemaal, Mijn ouders zijn nu al meer dan 2 jaar gescheiden. Tot op de dag van vandaag is dit niet makkelijk. Ik had de scheiding al helemaal niet zien aankomen. Ze hadden wel steeds vaker ruzie en toen vroeg ik " jullie gaan toch niet scheiden hé? " En toen zei mijn moeder " Nee natuurlijk niet" Nou dus wel... Wij waren samen altijd zo'n perfect gezin. Deden leuke dingen en gingen bijna elk jaar op vakantie. Het was altijd zo gezellig. De scheiding was niet een makkelijke het werd namelijk een vecht scheiding. Mijn ouders kunnen tot op de dag van vandaag niet met elkaar omgaan en zien elkaar dan ook bijna nooit meer. Dit gedeelte heb ik wel geaccepteerd maar mijn moeder is mijn moeder niet meer na de scheiding. Ze is heel veel afgevallen en ik herken mijn eigen moeder niet meer. Ik en mijn zusje van 2 jaar jonger hebben er alles aan gedaan. We hebben zelfs een keer de politie er bij gehaald omdat we dachten dat ze zichzelf iets aan zou doen. Ook zijn we bij een psyghiater geweest wat ook niets heeft geholpen. Inmiddels heb ik me hier ook bij neergelegd dat dit nooit meer zal veranderen. Het voelt alsof ik mijn moeder gewoon kwijt ben. Ik woon nu bij mijn vader die ook een nieuwe vriendin heeft waar ik en mijn zusje het heel goed mee kunnen vinden. Ik ben blij dat zij in mijn leven is gekomen. Mijn vader en zijn vriendin hebben ons ook heel veel geholpen met onze moeder. Ik zie mijn moeder in het weekend omdat ik dan moet werken. Maar eigenlijk zou ik haar het liefst niet meer willen zien.. Ik heb me vanaf de dag van de scheiding niet meer gelukkig gevoeld. Ik probeer een nieuw leven te leiden en alles achter me te laten maar dit gaat niet makkelijk. Ik en mijn zusje hebben een hele goede band en vertellen ook alles aan elkaar. Nu voel ik me de laatste tijd heel eenzaam, omdat ik mijn moeder 'kwijt' ben. En mijn vader heeft een nieuwe vriendin. Soms denk ik dat niemand meer om mij geeft. Ook al weet ik dat mijn familie heel veel van mij houd. Ik wil me gewoon weer gelukkig voelen en een nieuw leven beginnen. Ik vind het fijn dat ik hier mijn verhaal kan vertellen en ook andere verhalen kan lezen. Hoe zouden jullie hiermee omgaan? En hoe kan je het beste dingen achter je laten? Alvast bedankt xx