Ik ben anouk, en ik ga jullie iets vertellen over mijn thuissituatie. Sinds vorig jaar zijn ze erachter gekomen dat mijn moeder een tumor heeft in haar hersenen, en dat is ondertussen uitgezaaid naar haar rug en bekken. Ze is nu dus een jaar verder en het was weteschappelijk bewezen dat ze nog 12 tot 15 maanden had te leven dus ze heeft nog heel veel geluk dat ze er nog, maar ze woont niet meer thuis. En daar zit ik verschikkelijk mee. Maar het is beter voor haar en voor ons ook. Maar sinds mijn moeder in een tehuis woont heeft mijn vader zegmaar een beetje een nieuwe vriendin maar dat geeft hij nooit toe, alleen mijn zusjes en ik weten meer dan hij denkt en tegenwoordig heeft hij vaak ruzie met haar want mn zusje hoord heel vaak dat ze met elkaar bellen en dan hebben ze bijna altijd ruzie. En als hij ruzie heeft met haar dan reageerd hij het op ons af. Wat moet ik doen? Want ik hou dit niet langer meer vol.

Hallo, ik ben een meisje van vijftien jaar en zit midden in de scheiding van mijn ouders. Al lijk ik altijd te lachen heb ik het er heel moeilijk mee. Zodra ik mensen op televisie, in het echt of foto's zie van ouders, die wel samen gelukkig zijn, snap ik niet waarom dat niet bij mij kan. Drie maanden geleden ging mijn vader op vakantie, en besloot mijn moeder bij haar twee beste vrienden te gaan slapen. Ik snapte dat al niet zo goed, mijn moeder van eenenvijftig die bij haar vrienden ging logeren, dat deed mijn moeder nooit? Maarja, het zou betekenen dat ik, mijn vriend en mijn zus Lois het huis voor ons zelf zoude hebben. Toen mijn vader terug kwam van vakantie, en ik s'avonds thuis kwam, was mijn moeder er opeens niet. Mijn vader en zus waren daarintegen in een serieus gesprek. De volgende avond kreeg ik te horen dat mama weg was, en we niet wisten of ze terug zou komen. Één maand geleden hebben we definitief te horen gekregen dat mijn moeder niet meer terug zou komen. Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad. Voornamelijk omdat ze nooit ruzie hadden, samen vaak uiteten gingen, of een weekje naar Parijs of New York deden. Ze leken in iedermans ogen het perfecte stel. De klap kwam daarom hard binnen. Al weet ik dat mijn moeder niet meer van papa houd, als haar man, maar meer als beste vriend, kan ik dat nog steeds niet beseffen. Ik snap niet hoe zij haar gezin in de steek kan laten? Maar wil ook niet dat ze zelf ongelukkig is. Nu ik zelf midden in het scheidingsproces zit moet ik ook gaan praten om te vertellen wat ik er nou allemaal van vind. Ik heb dan al het besluit genomen dat ik Co-ouderschap wil, houd het daarmee niet op. Ook vind ik het moeilijk, aangezien ik het de twee "beste vrienden" van mijn moeder verwijdt, ze zijn nooit in onze levens geweest en opeens waren ze daar. En na die weekenden besloot mijn moeder het ook ineens, heeft iemand misschien tips, Bedankt voor het lezen.

heehee, ik ben een meisje 14 jaar oud en ik heb heel weinig contact met mijn familie. ik heb geen opa's meer en nog 1 oma die ik nooit spreek helaas. ik heb het er moeilijk mee dat ik zo weinig contact met me familie heb. als ik er over wil praten met vriendinnen dan houden ze daarna alsnog geen rekening met mij en gaan ze weer over zich zelf praten. dit maakt me heel ongelukkig. ik heb ook helemaal geen zin meer in school bijna heel me klas praat alleen maar over zichzelf. mn beste vriendin woont ver weg en me nichtjes die ik spreek die zijn al in de 20 bijna 30. dus ja.de sweer op mn school maakt het erger ik kan zelfs met sommige docenten er niet over praten. mn mentor in de eerste klas vond dat ik bloed moest laten prikken en in therapie en al dat soort dingen. mijn familie aan me moeders kant vond het raar dat ie dat zei en die waren er wel voor me. 1 tante en 1 nicht tenminste. me familie aan me vaders kant dwingen me om bij me vader te wonen zowat. me moeder huilt vaak omdat ze haar ouders terug wil hebben. ik weet me geen raad meer . wat moet ik doen zodat ik me minder derpri voel? hoe help ik me moeder? en wat moet ik doen aan me vriendinnen zodat ze weer is een keer voor me klaar staan? groetjes, mea

Hallo allemaal. Ik zal even mijn situatie schetsen. 2 jaar geleden ging het niet meer goed tussen mijn ouders en wilden ze uit elkaar gaan. Dit hebben ze echter niet gedaan omdat ze het voor ons, mijn broertje (15) en ik, nog een keer wilde proberen. Maar sindsdien is het eigenlijk niet meer normaal geworden. Ik merkte dat er gewoon constant een spanning heerste in huis en ik kon dan ook niet relaxed thuis zijn. Ook mijn broertje had hier last van. Deze spanningen leidde vaak tot (kleine) ruzies tussen mijn ouders of tussen mij en mijn vader. Mijn vader en ik kunnen namelijk ook niet goed overweg omdat hij mij totaal niet begrijpt. Daarnaast is hij ook nog eens leraar, dus weet hij alles beter en is hij er bij alles van overtuigd dat hij op de juiste manier handelt. Het ligt dus nooit aan hem en ik kan hem dan ook gewoon niet bereiken als ik probeer aan te geven wat ik wel en niet fijn vind aan zijn gedrag. Hierdoor zijn onze ruzies nooit echt opgelost omdat hij niets aan zijn gedrag verandert, terwijl ik dat wel probeer te doen. Nu, 2 jaar later, hebben mijn ouders toch besloten te gaan scheiden. Ik hoorde dit 2 maanden geleden. Natuurlijk vond ik dit naar, maar aan de andere kant was ik opgelucht, omdat ik zelf ook al lang had gezien dat dit niet meer kon, en ik was blij dat ik dan iig niet meer in die spanningen hoefde te zitten. Mijn moeder krijgt volgende maand de sleutel van haar nieuwe huis, dus dat betekend dat we een verdeling moesten maken voor waar we gingen wonen.ik heb mijn broertje beloofd dat we samen zouden blijven omdat ik weet dat hij veel steun heeft aan mij en dit ook nodig heeft. Het liefst zou ik de verdeling zo eerlijk mogelijk verdelen tussen mijn ouders. Ik wil namelijk niemand boven de ander kiezen. Maar nu kom ik dus bij de kern van mijn probleem. Mijn vader heeft het moeilijk met de scheiding en wilt er constant met mij en mijn broertje over praten. Wij hebben hier echter geen behoefte aan omdat wij het er al moeilijk genoeg mee hebben. Naar een psycholoog gaan wilt hij alleen niet, en ondanks dat wij al meerdere malen hebben aangegeven dat wij het niet willen, hij blijft maar terug komen op hoe zielig hij is, hoe zwaar het voor hem is, hoe erg ons leven gaat veranderen (vooral met betrekking op wat we te besteden hebben) etc. Dit vind ik niet leuk, en het leidt dan ook tot steeds meer irritaties en kleine ruzies. Het lukt me gewoon niet om mijn vader duidelijk te maken wat ik wel en niet wil en fijn vind. Hij luistert gewoon niet. Ik ben gewoon heel bang dat ik straks gewoon niet meer naar mijn vader wil omdat het me simpelweg tegenstaat. Hier ben ik bang voor, want het is wel gewoon mijn vader. Ik weet dan ook niet goed wat ik nu moet doen. Heeft iemand iets soortgelijks meegemaakt? Of heeft iemand misschien tips? Ik hoor het graag..

mijn ouders zijn bijna 10 jaar gescheiden,3 kinderen: toen,13,8(IK),6. en mijn moeder heeft tot 3 mnd geleden 200 euro per maand gekregen als kinderalimentatie. geen partneralimentatie. de kinderalimentatie hield ze minder van over. als mijn vader een trui kocht voor mijn broer werd de helft v/h aankoopbedrag van de alimentatie gehaald. Omdat mijn moeder een bipolaire stoornis heeft,kan ze niet meer werken. de soc. dienst verwijst haar naar mijn vader,omdat hij een netto-inkomen van 3900 euro per maand heeft en zij co-ouderschap hebben. mijn moede is inmiddels naar advocaat gegaan voor herziening alimentatie. mijn vader wil ietsje meer geven,maar mijn moeder zit toch nog steeds onder minimuminkomen.ze wil het nu via rechtbank uitzoeken. op hoeveel alimentatie heeft mijn moeder nu werkelijk recht?

Beste ouders, als je gescheiden bent en opnieuw iemand hebt gevonden, probeer dan zo min mogelijk ruzie te maken waar uw kind(eren) bij zijn. Want ik weet uit ervaring dat uw kind dan bang kunt worden dat u opnieuw gaat scheiden. ik hoop dat u iets met dit advies kunt. groetjes.

Hoi allemaal, Heeft iemand advies voor iemand die door haar vader geschopt en uitgescholden wordt? Mijn ouders zijn al voor dat ik geboren was gescheiden. mijn vader heeft toen een nieuwe vriendin gekregen en is toen getrouwd. Mijn moeder heeft des tijds ook een nieuwe vriend gekregen en is getrouwd. Helaas is mijn vader 8 maanden geleden gescheiden. Ik woon nu met mijn vader in een flat. ik ben doordeweeks 2 dagen bij hem en om het weekend samen met mijn zusje. En in de vakantie was ik ook bij hem en toen gingen we naar een natuur park en vijfhuizen. ik wou zelf op mijn step omdat ik bijna nooit op mijn step zit en ik wou dus even niet dat mijn zusje erop ging, toen werd mijn vader boos en riep me en zei:' een vals kreng ben je!' En toen stak hij zijn middelvinger naar me op! Later toen we thuis kwamen en nog bij de auto stonden sloeg mijn zusje me op mijn billen en ik deed dat terug alleen met mijn voet. Ik vind dat dat moet kunnen. En ,ijn vader niet dus toen heeft hij me geschopt op mijn heup! Sinds dien durf ik niet meer naar hem toe. Als je dit leest geef me dan alsjeblieft advies want ik kan me ook al niet meer concentreren op school.

Heyy, ik blijf liever anoniem. Maar mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden, en het gaat nogsteeds niet goed. Mijn vader en moeder zijn namelijk heel anders. Mijn vader is altijd wat makkelijker in dingen en mijn moeder is vaak een beetje te overbezorgd. En dat botst dan heel vaak met elkaar. Omdat ik ouder word en voor mijzelf op durf te komen en mijn eigen mening durf te hebben, noemt mijn moeder mij eigenlijk altijd puber. Het is niet erg dat ze dat dan zecht maar omdat ik mijn eigen mening over dingen heb en dan tegen mijn moeder in durft te gaan, vind ze mij al snel 'brutaal' en word ze boos. Meestal gaan die 'discusies' dan over mijn vader. Volgens mijn moeder doet mijn vader nogal veel dingen verkeerd. Mijn vader heeft bijvoorbeeld 2 honden 1tje is over een paar dagen een jaar en de ander is over een maand 1 jaar. Maar haar grootste probleem is het ras. Het zijn 2 Amerikaanse Bulldogs. Alle honden die groot, gespierd en gerimpeld zijn, vind mijn moeder ageressief. Ik ben een hele erge dieren liefhebber, dus mijn moeder denkt dat alle dieren die ik zie lief vind en meteen wil aaien en knuffelen, dus mijn moeder is al snel bang. Ze vind het een slechte keus om dat soort honden te nemen blablabla, en als ik daar dan een beetje geïriteerd van waard omdat het al de 100ste keer is dat ze het gezecht heeft dan zecht mijn moeder altijd "Ik merk alweer dat ik een gevoelige snaar heb geraakt,, Daar word ik dan altijd zo boos om. Ze laat ook veel plaatjes zien mensen die ee keer aangevallen zijn door honden, en dan zecht ze "Kijk dat kan met jou ook gebeuren,, En ze blijft maar alles herhalen. Maar nu weet ik het wel. En ze blijft maar doorgaan. Ook als mijn vader een keer iets vergeet, dan begint mijn moeder tegen mij te zeggen dat hij dat echt niet moet doen, en dat hij daar echt een keer mee moet kappen enz. En ze weet dat ik dat niet leuk vind. Zelf mijn eigen zus ( en ja, ook de dochter van mijn vader!) roddelt over hem. Want volgens mijn zus en moeder, komt mijn vader nooit zijn afspraken na en houd hij niet van ons (wij zijn met 6 kinderen). En als ik dan vraag of ze daarover niet willen praten als ik erbij ben, dan word er gezecht dat ik maar lekker mijn oren dicht moet doen terwijl we gewoon in de huiskamer zitten! Ik was ook een weekje naar mijn vader geweest en ik was vandaag teruggekomen. Toen ik thuiskwam was ze meteen al in niet zo'n goed humeur. Ze werd boos op mij omdat ik niks van me had laten horen en omdat ik niet had laten weten wanneer ik terugkwam. Terwijl mijn broer ook bij mijn vader was en hij kwam tegelijkertijd met mij terug, maar tegen hem deed ze niet zo. Oets later krijg ik uit hadden we weer een discussie over de honden van mijn vader. En toen zei ze inneens "Het zou me niks verbazen als jij bij je vader gaat wonen alleenmaar voor de honden,, Ik schrok er wel een beetje van dat ze dat zei en ik wist niet echt meer wat ik moest zeggen dus ik had gezecht "Oke, als jij dat graag wil,,. Toen zei ze dat ze het niet zo bedoelde. Maar als ze dat zecht dan klinkt het net alsof ze denkt dat ik alleenmaar naar mijn vader toe ga voor de honden en dat ik niet van mijn vader hou. Alles wat ze zecht maakt me zomboos, maar ook verdrietig. Ik hou van mijn vader en moeder evenveel. Maar door mijn moeder voelt het net alsof ik moet kiezen. Het is ook net alsof ze jaloers is op mijn vader ofsowiets. Iedereen doet wel eens iets fout maar het is net alsof ze het erger wil maken. Ik heb vaak zin om helemaal te ontploffen, maar dan denk ik nee dat moet je niet doen. Dus ik zeg niks, ik roep mijn kat en dan ga ik samen met mijn kat naar mijn kamer. En dan van verdriet en woede barst ik meestal uit en begin ik te huilen. mijn moeder klinkt nu net als een heks, maar dat is ze niet hoor. Ik weet alleen niet meer wat ik moet doen. De reden dat ik zo veel van dier er hou is omdat het voelt alsof hun de enige zijn die mij begrijpen. Het zijn gewoon mijn beste vrienden. Kan iemand me misschien wat advies geven?

Pijn doet het wanneer ik het verhaal van Saar lees. Het verhaal waarin zij haar ouders dankt voor het feit dat hun haar op de wereld hebben gezet, en ( in mijn ogen ) een positieve twist geeft aan de scheiding. Maar toen ik het artikel las voelde ik alleen maar pijn. Pijn voor het feit dat ik niet zo blij ben met de scheiding, met hoe het gaat en hoe het voelt. Kon ik ook maar opgelucht adem halen en alles positief zien. Maar dat gaat niet, nu nog niet. Boos werd ik op mezelf. Waarom kan ik verdorie niet zo over mijn ouders denken. Waarom kan ik niet blij zijn om het feit dat ik dankzij mijn ouders besta, of inzien dat ik zonder deze ouders nooit gelukkig had kunnen zijn. Want zodra ik die zin positief wil gaan inzien geeft mijn hoofd er een negatieve draai aan. Want met deze ouders ben ik momenteel ook niet gelukkig. Papa heeft een nieuwe vriendin, en gaat helemaal op in haar. Veranderd totaal, en laat ons, volgens de tekst bij Facebookfoto's 'zijn trots', in de steek. Waarom neemt hij het alleen voor haar op en niet voor mij. Waarom heeft mama eigenlijk gelijk over papa? Waarom wil ik hem zo graag als die slechte man zien maar mis ik hem zo? De man die eigenlijk altijd mijn grote broer was, maar papa werd genoemd, en die altijd bij ons was, maar die ik nu maar 4 dagen per maand zie. Misschien, misschien word ik ooit ook zo positief, en word ik ergens blij wanneer ik over mijn ouders nadenk. Maar tot die tijd overheerst de pijn. Ik zit nog midden in de 'rouw' over het verlies van ons ooit prachtige gezin. Maar ook om het verlies van mijn vader. Want ondanks dat hij nog met mij appt, nog met mij lacht en wij nog het hardste samen om droge grappen kunnen lachen, ben ik hem kwijt. Ooit de papa die veel tijd doorbracht met mij, maar nu met zijn vriendin naar de feestjes gaat waar wij ooit heengingen, met z'n 2'tjes. - A.

Hoi allemaal, Al sinds mijn 5de zijn mijn ouders gescheiden. Sindsdien praten mijn ouders niet meer tegen elkaar en zijn er alleen maar ruzies via mails en brieven. Een paar jaar geleden stuurde mijn vader mij en mijn broer een mailtje dat hij moest worden geopereerd en dat wij niet meer konden komen in de weekenden omdat dat stress leverde. Ik ben daar toen enorm boos om geworden omdat ik het niet normaal vond dat hij dit in een mailtje stuurde en dat wij dus kennelijk stress opleverde. Daarna hebben we nog geprobeerd om weer de weekenden op te pakken maar dit is niet gelukt. Nu wil ik super graag weer contact, maar het is enorm lastig. Ik heb mijn vader meerdere mails gestuurd waarin ik vertelde hoe ik me voel, maar het lijkt wel alsof mijn vader er niks meer voor doet. Ik ben wel een paar keer naar hem toe geweest, maar dan voel ik me daar ook niet meer thuis. Mijn vader reageert wel op mijn mails, maar heel laat. En dan geeft hij als antwoord dat wij het contact weer moeten zoeken. Ik heb al verschillende therapieën gehad en uiteindelijk is er uitgekomen dat ik een post traumatische stress stoornis heb. Mijn broer heeft dit ook en hij heeft zelfs zelfmoordneigingen gehad. Ik weet niet meer wat ik kan doen, en ik wil mijn vader ook niet kwijtraken. Zit iemand in een soortgelijke situatie? of heeft iemand een idee wat ik nog kan doen?