Hallo, Ik woon de helft van de tijd bij mijn moeder en de andere helft bij mijn vader en zijn vriendin. Maar ik zou graag alleen bij mijn moeder gaan wonen omdat ik me bij mijn vader niet thuis voel. Hij wordt ook steeds boos me op me omdat ik "niet mn best doe op school" zelfs als ik een tien haal zegt hij dat het komt omdat hij er avhteraan heeft gezeten en dat ik anders toch wel een "kut cijfer had gehaald" ik heb ook het gevoel dat hij zijn vriendin ver boven mij kiest. Ik durf hier niet met mijn vader over te praten omdat ik bang ben dat hij heel erg boos wordt. Ik durf hier ook niet met mijn moeder over te praten want dan gaat ze (nog) slechter over mijn vader denken en word.ze verdrietig omdat ik het niet fijn heb. Hebben jullie tips voor mij?

Hoi Ik heb een paar maanden geleden gehoord dat mijn ouders gaan scheiden heb het er heel moeilijk mee mijn moeder heeft nu een huis gevonden over twee weken moet ik gaan verhuizen en moet ik ook naar een andere school mijn ouders slapen niet meer samen en negeren elkaar en ik heb ook het gevoel dat mijn vader vindt dat ik alles fout doe ik weet niet wat ik moet doe van buiten lach ik en van binnen ben ik boos en huil ik ik weet niet of ik depressie heb help me

Hallo, mijn ouders zijn ongeveer 2 jaar gescheiden. Mijn ouders praten niet meer met elkaar omdat ze altijd ruzie hebben. Eerst woonde ik bij mijn moeder maar na 10 maanden ben ik bij mijn vader gaan wonen. We hebben deze keuze gemaakt omdat mijn moeder op dat moment niet voor mijn broertje en mij kon zorgen. Als we bij mama waren begon ze vaak over papa dat hij een oplichter was enz. Ik heb die verhalen 10 maanden aangehoord maar uiteindelijk kon ik het niet meer aan. Door de dingen die ze heeft gezegd ben ik mijn vertrouwen in haar kwijtgeraakt. Nu ik haar minder zie en het even de tijd heb kunnen geven komt dit langzaam weer terug. Mijn vader en ik hebben altijd een hele goede band gehad. Pap heeft nu al een jaar een nieuwe vriendin. Mijn stiefmoeder (S) is opgegroeid in een leven met drugs en geweld. Ze is 2 keer gescheiden. Ik heb in totaal 3 stiefbroers en 1 stiefzus erbij gekregen. Je kunt je denk ik wel voorstellen hoe druk het soms is met 6 kinderen en 2 volwassene. Mijn vader en stiefmoeder hebben een eigen bedrijf waar ze veel tijd in steken. Ze doen echt alles samen. Vroeger praatte ik super veel met pap, maar nu S er altijd bij is kan ik bijna niet meer met pap praten. Ik heb vaak het gevoel dat ze papa van me afpakt. Ik weet dat dat niet zo is maar vroeger als hij thuis kwam gingen we samen iets drinken en vroeg hij hoe mijn dag was, maar nu als hij thuis komt gaat hij meteen met S praten of met mijn stiefbroers praten en daarna kom ik een keer. Ik snap dat ik niet meer zoveel aandacht kan krijgen, maar vaak reageert hij niet eens als ik iets zeg. Ik denk dat ik onbewust S de schuld heb gegeven van dit alles. Ik wil helemaal niet boos op haar zijn, maar soms als ze weer eens met pap op de bank ligt ze knuffelen dan reageer ik bot op iets wat ze vraagt en dan word pap boos op mij dat ik niet zo dom moet reageren. Ik heb het hem uitgelegd dat ik de vader dochter momenten mis. Normaal gezien als ik dan begin te huilen dan slaat hij een arm om me heen maar nu bleef hij daar zitten en zei hij 'ja dat soort dingen gebeuren als je opgroeit'. Ik mis pap gewoon zoals hij vroeger was. Ik wil niet boos zijn op S maar soms kan ik er gewoon niet meer tegen. ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Hallo mijn ouders zijn uit elkaar gegaan omdat m'n vader vreemd is gegaan. Mijn moeder was die tijd depri en gaf hem geen aandacht Enzo toen was ik 14 jaar Dus toen op een normale dag we hadden nog samen gegeten en hij had al zgn spullen gepakt en is ervandoor gegaan .. Me wereld stortte in. Ik vind hem echt een egoïst en toen naar 8 maanden is die weer naar huis gekomen bij ons maar hij ging nog steeds vreemd stiekem met die kut wijf . een paar maanden geleden is die er weer vandoor gegaan en me moeder is er helemaal kapot van ze verzorgt zichzelf niet als eerst niks en ze reageert het ook soms op mij af . ze is ook ziek ze moet een operatie doen aan der buik ofzo.

Hallo, Mijn ouders zijn gescheiden, dat gaat verder op zich wel oke. Maar mijn moeder heeft geldproblemen en ze heeft net te horen gekregen dat ze ms heeft, maar het gaat echt niet goed met mij.. Want ik snij mezelf soms, ik weet ook niet waarom maar op een of andere manier voel ik me dan beter ofzo. En ik denk dat ik depressie heb, zo'n test zei dat ik hoog depressie heb, ik kan me niet concentreren, haal slechte cijfers en voel me altijd heel chagrijnig boos en verdrietig, ik wil niet naar psycholoog ofzo of met iemand praten die ik ken, want dat heb ik eerder geprobeert en helpt niet, dus kan iemand me misschien helpen?

Hoi, ik ben 11 en een half jaar oud. ik heb nu Co-ouderschap en ben 7 dagen bij mijn vader en 7 dagen bij mijn moeder. Ik zou graag bij mijn vader willen wonen, en minder contact met mijn moeder. Hoe moet ik hier nu mee omgaan? groetjes Marijn.

ik hoop dat jullie mij kunnen helpen. mijn ouders zijn gescheiden als sinds mijn 6 de. en ik woon het meeste bij mijn moeder,en het minste bij mij vader. en soms wil ik toch liever bij mijn moeder blijven. en mijn vader zegt altijd als ik bij mijn moeder wil blijven dan vind ik dat goed. maar als ik dat doe dan word hij heel boos,en dan zegt hij vind je het dan niet leuk bij ons,of ik zeg iets en hij haakt er meteen op in. maar nu wil ik weer bij mijn moeder blijven. maar ik weet er nu geen raad mee. kunnen jullie mij helpen ?

Hallo, mijn ouders zijn nu al rond de 6 jaar gescheiden. Mijn moeder heeft al een nieuwe vriend voor 5 jaar. Daar heb ik geen problemen mee. Zij willen binnenkort gaan samenwonen dat lijkt me wel gezellig. Mijn vader is een ander verhaal, hij heeft een vriendin nu al voor een half jaar tot jaar. Bij hun ging het zo van na 2 maanden wilden ze al gaan samenwonen. Ik vond dat niet fijn maar ik had ook geen keus om te zeggen dat ik het niet wilde. Nu wonen ze nog steeds samen maar sinds ze samenwonen merk ik dat ik en mijn vader heel erg uit elkaar groeien. Ik moet ook dingen delen die ik niet wil delen alleen telkens als ik dat zeg wordt mijn vader boos. Ik mis de tijd die we hadden voor dat hij ging samenwonen. Ik durf dat niet te zeggen tegen mijn vader. Heeft iemand advies wat ik moet doen??? Groetjes en alvast bedankt, Mattheo

Ik was 16 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen, het is een heel lang verhaal wat er daarna allemaal gebeurde maar ik heb uiteindelijk met behulp van therapie het een plek kunnen geven. Toch loop ik de laatste tijd tegen een ' nieuw' probleem aan. De vriend van mijn moeder (5 jaar relatie met mijn moeder nu) was in het begin ontzettend lief voor mijn en mijn zusje (nu 18), hij deed enorm zijn best om een aanvullende rol te spelen in ons gezin en zich niet op te dringen. Dit heb ik altijd heel erg gewaardeerd en ben hem uiteindelijk ook als een echt volwaardig lid van het gezin gaan zien en ben ook van hem gaan houden. Hij heeft een hele ernstige auto-immuun ziekte en kan van de een op de andere dag heel ziek worden. Daarom zit hij werkloos thuis. Vroeger was dat geen probleem tot dat mijn moeder en haar vriend verhuisde naar een woning op het platteland en ik met mijn vriend ging samen wonen. Mijn moeder en ik hebben een hele hechte band (mijn vader en ik trouwens ook hoor). Het liefste ga ik minstens 1 keer in de week een nachtje logeren. Maar de laatste tijd zorgt deze behoefte voor veel problemen, zo was ik bijvoorbeeld een keer best wel ziek en kon ik vanwege de ziekte van de vriend van mijn moeder niet naar haar toe, ze is toen wel op bezoek gekomen maar dat is toch niet hetzelfde. Dat deed mij ontzettend veel verdriet maar na heel boos te zijn geworden kon ik het relativeren en ook begrijpen. Maar de vriend van mijn moeder gaat steeds verder, hij word ook steeds minder lief en bemoeit zich steeds meer met de dagen dat ik langs kom. Nu hebben ze een nieuwe puppy en ik ben echt gek op dieren. Dus het liefste had ik vakantie genomen van mijn werk en was ik daar een weekje komen logeren. Helaas kon ik geen vakantie nemen maar ik was van plan om elke vrije dag naar mijn moeder te gaan. Nu mag ik weer niet komen omdat de vriend van mijn moeder een ' rust' dag nodig heeft. Ik ben hier zo ontzettend verdrietig van en heb het gevoel dat ik niet meer deel ben van ' hun' gezin, dat het wij gevoel weg is. Ik weet dat het misschien raar over komt maar ik krijg het gevoel dat de vriend van mijn moeder mijn drang om ' naar huis' te gaan kinderachtig vind en dat ik maar op mezelf moet gaan leren leven. Ergens voel ik ook dat hij wellicht gelijk heeft maar het doet toch zo' n enorme pijn (waarschijnlijk ook omdat hij diegene is die dit van mij verlangd). Hoe ga ik hier in godsnaam mee om?

Hallo allemaal, Ik wil graag even mijn verhaal kwijt over mijn moeder. Ik ben 28, mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden, toen mijn vader bij mijn moeder wegging omdat hij een andere vriendin had. Mijn moeder was uiteraard erg gekwetst en boos dat hij was vreemdgegaan. Dat snap ik heel goed en ik snap ook dat het tijd kost om dat te verwerken, maar ik heb het idee dat ze nu nog steeds heel verdrietig en wrokkig is. Ze denkt dat ze het verwerkt heeft en heeft haar leven ook wel weer op orde enzo, maar ze praat vaak negatief over hem en ik voel gewoon aan alles dat ze niet gelukkig is. Ze lijkt nergens echt van te genieten, ze is veel minder vrolijk dan vroeger, en als ze wel vrolijk is dan heb ik het idee dat ze dat speelt, om aan mij of aan de wereld niet te laten zien wat ze eigenlijk voelt. Ik word hier zelf heel verdrietig van, ik kan het niet aanzien dat ze zo doet. Maar als ik erover probeer te praten, ontkent ze het - ze zegt dat het goed met haar gaat en dat ze natuurlijk boos op m'n vader is om wat hij gedaan heeft, maar dat ze het achter zich heeft gelaten. Volgens mij gelooft ze dat ook echt. Ik denk dat ze depressief is, maar dat niet herkent/onderkent. Dus doet ze er ook niks aan. Ik wil me er niet verantwoordelijk voor maken en ik weet ook dat ik er niks aan kan doen, maar toch vreet het aan me. Ik zou haar zo graag weer eens gelukkig zien. Liefs