Ik wil niet kwetsen

Lieve Limei, Wat hadden jij en je moeder een leuke verrassing voor je vader toen hij jarig was zeg! Jammer dat hij daarna naar de sportschool ging, je zou denken die croissantjes eraf sporten kan een andere keer ook wel weer toch? Ik vind in ieder geval dat jullie het leuk hebben uitgevoerd! Wat jij zegt is helemaal waar, je ouders kiezen voor de scheiding en jij moet je er maar naar schikken. Dat is helemaal niet leuk, dat is helaas hartstikke oneerlijk. Dat je aangeeft dat je zorgen hebt is helemaal niet gek, maar het is wel van belang dat jij je zorgen kunt uiten. Eigenlijk zou het hartstikke goed zijn als jij je zorgen wel uitspreekt tegen je ouders, dan weten ze wat er in jou omgaat en kunnen jullie dit samen oplossen. Maar ik begrijp ook heel goed dat dat eng is, dus misschien heb je een lieve oom of tante, of een lieve juf op school, of weer heel iemand anders bij wie jij verhaal kwijt kunt? Misschien kunnen zij dan helpen om eens met je ouders te gaan praten, dat zij erbij zijn als steuntje in de rug voor jou. Je moet niet bang zijn dat je je ouders kwetst, jij hebt net zo goed gevoelens als dat zij die hebben en die mogen gehoord worden. Het is al heel goed dat jij hier je verhaaltje hebt gedaan, dat laat zien dat jij graag wil dat je zorgen worden opgelost. Ik vind dat heel knap van jou! Verder wil het ook weleens helpen om je gevoelens op papier te zetten, dat kan in een brief die je aan iemand richt, of door middel van een dagboekje. Dat helpt vaak om voor jezelf alles weer een beetje op een rijtje te krijgen en je hart te luchten. Misschien ben je niet zo goed in je verhaal opschrijven, maar wel in tekenen of knutselen, dan kun je dit ook doen. Op heel veel verschillende manieren zijn er mogelijkheden om je gevoelens te uiten en jij bent helemaal vrij om de manier te kiezen die het beste bij jou past. Ik hoop dat je iets aan deze tips hebt en mocht je nog vragen hebben of je verhaal kwijt willen, dan mag dat hier altijd! :-)

hartstikke bedankt Isabel!

hoi Isabel ik woon nu om de week dan bij mijn moeder en de volgende week weer bij mijn vader, ik vind het ook stom als kinderen zeggen: bij wie ben je!? ik weet het zij kunnen het ook niet weten dat ik dat stom vindt maar toch. Ze hebben nu allebei een vriend/vriendin gevonden en mijn moeder en mijn stiefvader hebbben ook al een kindje gekregen en nu is mama weer in verwachting, bij papa gaat het ook wel goed maar om eerlijk te zijn vind ik die vriendin van papa niet zo heel aardig, ze hebben soms echt K*T diccusies over BOEL SHIT en papa heeft altijd ongelijk, dat vind ik zielig voor hem maar dan kan hij amper wat zeggen, maar ik durf niet voor hem op te komen ik heb geen zin in een CHAGARIJNIGE stiefmoeder gr. limei p.s. ik vind de zus en de moeder van mijn zelfs aardiger!

hoi Isabel mijn moeder zei vroeger dat ik mss naar zon vrouwtje moest die dan met me ging praten en dan zei ik: als ik naar dat vrouw moet ga ik helemaal niks zeggen! maar nu zit ik er soms over te twijfelen maar ik durf het niet te zeggen tegen mama en al helemaal niet tegen mijn vriendinnnen ik denk dat ze me gaan uitlachen groetjes Limei

mijn nieuwe naam is nu: liedje grasparkietje niet dat je denk wie is dat nou als ik verder ga mery on gesprek groet Liedjegrasparkietje

Hoi Limei, Sorry voor mijn late reactie! Hoewel ik bij mijn moeder ben blijven wonen na de scheiding, kan ik me goed voorstellen dat het lastig is om steeds aan te moeten geven aan je vriendinnen bij wie jij bent. Misschien kun je samen met je vriendinnetjes een manier bedenken waardoor zij makkelijker kunnen onthouden bij wie jij die week bent? Dat ze vragen waar je bent, is wel een heel mooi teken natuurlijk, deze kinderen willen graag contact met jou, en daarvoor is het natuurlijk wel handig om te weten waar je bent. Dus hoewel het niet heel prettig is dat dit vaak aan je gevraagd wordt, betekent het wel dat je mensen om je heen hebt die graag tijd met jou door willen brengen. Dat moet toch een fijn gevoel zijn. :) Ik ben blij om te horen dat het bij je papa ook wel goed gaat, dat je zijn vriendin niet heel aardig vindt, vooral ook omdat zij altijd gelijk moet hebben bij discussies met je vader, kan ik goed begrijpen. Ik snap heel goed dat jij voor je vader op wil komen, toch zijn de discussies die je vader en zijn vriendin hebben iets tussen hen. Je kan best een keer met je vader in gesprek gaan, dat je het niet fijn vindt dat jij hun discussies ook zo duidelijk meekrijgt. Misschien kun je een brief schrijven aan de vriendin van je vader waarin je opschrijft dat je graag de band met haar wil verbeteren/veranderen. Je kunt dan omschrijven hoe de band voor jou nu voelt en hoe je graag wil dat deze wordt. Je zou dan ook al kunnen opschrijven hoe jij denkt dat dit mogelijk is. Wat ontzettend goed dat jij aan jezelf merkt dat je er klaar voor bent om met iemand te praten. Mijn moeder wilde ook altijd dat ik dat ging doen, het heeft een poosje geduurd voordat ik dat ook daadwerkelijk ging doen. Toen mijn moeder het wilde, wilde ik het niet omdat ik me er toch een beetje voor schaamde dat ik met iemand zou moeten praten. Uiteindelijk heeft deze mevrouw mij heel goed geholpen om de eerste stappen te zetten om zo de band met mijn vader te verbeteren. Ik kon alles tegen haar zeggen en zij luisterde naar mij, daar ben ik nog steeds heel blij om. Als jij naar je moeder toegaat om te zeggen dat je denkt dat het toch goed is als jij met iemand gaat praten, dan denk ik dat ze juist alleen maar trots is op jou. Ik ben dat sowieso! Je moet het absoluut niet laten omdat je bang bent dat je vriendinnetjes je uit gaan lachen. Voor jou voelt het goed om met iemand te gaan praten, en het belangrijkste is dat jij lekker in je vel zit en doet wat voor jou goed voelt. Je kan het altijd een keer proberen en kijken of het wel echt goed voor je voelt, dat is nooit verkeerd. Ik hoop dat je hier iets mee kunt. Hoe lastig en vervelend de scheiding soms ook is, ik vind dat jij er heel goed mee omgaat en dat jij goed zoekt naar manieren om de scheiding een plekje te geven. Mocht er nog iets zijn, dan weet je ons te vinden. Veel succes!! Liefs, Isabel

Hoi Limei, Wat een gedoe allemaal. Ik heb zelf de scheiding van mijn ouders niet meegemaakt, mar jouw frustraties snap en ken ik wel. Mijn tip hierin is vooral om te praten met de vertrouwenspersoon op school. Dit is iemand die er alleen is voor jou en dus niet partijdig is in de situatie tussen je ouders. Bovendien kunnen ze vaak helpen, al is het alleen dat je je verhaal en je gevoelens kwijt kan. Ook zijn ze onder een soort eed dat ze niemand vertellen wat jij allemaal gezegd hebt. Ik heb zelf op jouw leeftijd regelmatige gesprekken gehad met de vertrouwenspersoon op mijn school en het heeft me veel geholpen. Ook in het feit dat er dan iemand is op school die weet wat er aan de hand is met jou. Dus als er iets gebeurt en je je niet kan concentreren op huiswerk of leren voor een toets weet de school dat je een goed excuus hebt. Je hebt een vangnet als het ware. Ik denk dat je vriendinnen ook gewoon moeten wennen aan de situatie, en dan zijn ze gewoon benieuwd hoe dat allemaal zit. Vandaar dat ze vragen ztellen en alles niet meteen snappen. Ik denk dat als je ze uitlegt hoe je je voelt ze dat best wel zullen begrijpen. Wat betreft de vriendin van je vader is dat natuurlijk lastig, want, als Isabel ook zegt, dat is iets tussen hun tweeën. Maar het is zo dat jij dat niet allemaal mee zou moeten krijgen. Dat soort dingen moeten ook eigenlijk tussen hun tweeën blijven. Dus als ik jou was zou ik je vader laten weten dat je hier last van hebt. Jij bent zijn dochter dus als het goed is zijn eerste prioriteit. Veel succes met alles en blijf bij jezelf ;)

hoi Dara en Isabel, ik heb aan mijn vader gevraagd waarom hij bij miijn moeder weg ging, hij zei dat hij niet meer van mama hield en hij dingen in en om het huis niet meer leuk vond en hij veel met pyschologen heb gepraat en toen had hij besloten ergens anders gaan wonen. Mijn moeder en ik hadden toen mijn moeder haar vriend had gevonden en bij hem in huis gingen wonen hebben wij vaak gepraat en toen vertelde mama dit: mijn vader zijn beste vriend die hebben 3 dochters en 1 daarvan mijn leeftijd, we zien elkaar heel weinig en ze denkt dat we BFF zijn! dus niet!. maar ik was toen jarig 11! en ik had besloten om haar niet op mijn partijtje te doen omdat ik haar bijna nooit zag, begrijpelijk toch? en toen had naar mijn klasgenootjes een uitnodiging gegeven en niet naar haar. En die vader had toen allemaal nare e-mails naar mijn moeder gestuurd bijv. ja, het is jouw schuld dat mijn dochter niet komt enzo. en mama was heel verdrietig en ze liet het niet merken en daar ben ik ook een beetje boos op maar met mama heb ik heel veel gesprekken gehad tot s avonds laat, maar veel dingen weet ik nog niet en daar werd ik vroeger best kwaad om maar nu begrijp ik het :). Ik zou wel willen praten met iemand en ik weet ook wel maar zij is ziek en heeft leukemie en zij is trouwens ook mijn moeder als mijn vader en mijn moeder doodgaan (ik weet niet hoe je zon mens noemt). Echt hartstikke tof dat jullie mij helpen!! Groetjes Limei p.s. sorry voor de late reactie

hoi, ik vond het altijd zielig voor mama want mama heeft veel meer gehuild met mij erbij en papa nog nooit, maar nu ik papa zijn verhaal heb gehoord bekijk ik het ook van een andere kant. BEDANKT DAT JULLIE ME WILLEN HELPEN GROETJES LIMEI