Steeds ruzie

Hallo iemand, Terwijl ik je berichtje terug lees, weet ik precies weer hoe ik me voelde toen ik 14 was. Ik voelde me alleen en onbegrepen, dor mijn ouders, vriendinnen, familie en docenten. Wilde zo graag dat de pijn stopte en heb heel naar over mezelf gedacht en hoe ik een einde aan dat gevoel kon brengen. Op een gegeven moment kon ik het niet aan en heb ik bij mijn mentrix om hulp gevraagd. Ik moest met iemand praten, of in iedergeval van mij afpraten. Ik ben om de 3 weken naar een psychologe geweest en dat heeft mij er doorheen gesleept. zodra ik kon ben ik op kamers gaan wonen. Hierdoor kon ik weer ademen en was ik niet constant omringd door ruzie. Het is belangrijk dat jij voor jezelf een manier vind om je hart te kunnen luchten, want dat vermindert de pijn. je kunt bijvoorbeeld een dagboek bijhouden, met een neutraal(eventueel professioneel) persoon praten. Stel je staat op het punt om jezelf te snijden. Kun je altijd op dit berichtje reageren, dan ontvang ik daar een mailtje over. Je kunt op het forum gewoon anoniem blijven, dus misschien vind je dat wel prettig. Ik hoop namelijk heel erg dat je stopt met jezelf snijden. Want de littekens die het oplevert, zullen je aan de pijn blijven herinneren. liefs, lotte

Lief meisje van 14, ik herken net als Lotte veel in je verhaal van toen ik zelf jouw leeftijd had. Snijden was voor mij een copingmechanisme, jezelf pijn doen zodat je even niet de andere pijn hoeft te voelen in je leven. Ik denk dat Lotte gelijk heeft en dat het slim is om een vertrouwenspersoon te zoeken waarmee je kunt praten. Het is moeilijk om wanneer je gewend bent aan een copingmechanisme, hier weer mee op te houden. Wanneer je voelt dat je dat wilt doen kan je jezelf aanleren om in plaats van te snijden een schriftje bij te houden met wat je voelt en wat de aanleiding is tot die nare gedachten. schema therapie zou je daarbij kunnen helpen ( http://www.schematherapie.nl/over-schematherapie/ ). succes met alles! Ik hoop dat je uiteindelijk weer kunt leven in plaats van overleven. liefs, M

mijn ouders ziten ook in een vegt schijding ik vord er iedere keer de dupen van ik zit er heel erg mee

wat erg en heftig voor je! ik wens je veel sterkte! als er weer wat is stuur me dan een berichtje liefs pandalover

Hoi iemand, Ik vind het verschrikkelijk om te lezen dat jij zo slecht voelt. Zo slecht dat je je zelf bent gaan snijden om de pijn ergens anders te voelen. Net als wat de anderen zeggen denk ik dat het goed is om contact te zoeken met een vertrouwenspersoon of een school maatschappelijk werker. Ik heb zelf ook maatschappelijk werk gestudeerd en ik weet dus dat zij jou heel goed kunnen helpen. Zij kunnen je eventueel door sturen naar iemand (psycholoog) en hebben ook een geheimhoudingsplicht dus je hoeft niet bang te zijn dat straks allemaal mensen van school het weten. Ik hoop dat je je snel beter gaat voelen en vooral ook beter over jezelf gaat denken. Je bent niet de veroorzaker van de ruzies. Liefs Evi

erg rot voor je RESPECT!!