Soms heb ik het heel leuk met mijn vrienden en vriendinnen ofzo maar soms word ik dan zomaar boos of verdrietig herkennen mensen dat of weten jullie een oplosing want ik weet niet wat ik moet doen.

Heey allemaal, Ik heb al eerder wat gevraagd. Mijn ouders hebben ruzie sinds een korte tijd dit is zo vervelend dat ik er gewoon buikpijn van krijg. ik kan niet meer slapen en ik heb super veel last van mijn broertje omdat hij super boos wordt. Ik wil graag nog leuke dingen doen maar ik raak gewoon zo afgeleid door de thuissituatie dat ik daar gewoon geen tijd meer voor heb en dus ook geen energie. ik heb nog een probleem. Mijn vader vertrouwd me gewoon niet meer door zijn vriendin. Ik ga na de zomervakantie naar de middelbare en ik heb van mijn vaders huis nog steeds geen sleutel. Ook dit vind ik erg moeilijk omdat ik dan nog steeds naar de BSO moet. Niemand daar is van mijn leeftijd. Kan iemand misschien mij tips geven voor deze rot situatie???? ik mis de tijd dat mijn ouders nog samen waren... XXX Aria

Mijn ouders zijn vier jaar geleden uit elkaar gegaan, toen ik 16 jaar was. Alhoewel de scheiding als een enorme schok kwam, was het, wat men zou noemen, een rustige scheiding. Weinig ruzie, mijn ouders maken de ander niet echt zwart, en het werd mij nooit verboden om de ander te zien. Doordat ik al wat ouder was had ik de mogelijkheid om mijn ouders vaak te zien, ook als ik op dat moment niet bij diegene verbleef. Het besluit hoe de woonregeling zou gaan lag bij mij, en ik voel dan ook alsof mijn ouders veel aan mij hebben gedacht in de scheiding. Toch deed het veel pijn, we waren met zijn drieen, papa, mama en ik. Ik ben enigskind door een aandoening die mijn moeder heeft aan haar baarmoeder. Ik voelde me dan ook heel alleen na de scheiding. Mijn ouders waren de types die wel nog heel hard hebben geprobeerd om nog samen te komen, dat wil zeggen: mij werd verteld dat ze uit elkaar gingen wonen, maar nog wel naar oplossingen gingen zoeken om weer samen te komen. Deze periode bleek achteraf meer een proces voor hen te zijn om te leren om niet meer samen te zijn. Deze periode, die een jaar heeft geduurd, heeft mij toen der tijd veel hoop gegeven, maar het gaf hen de tijd om te verwerken en daarbij nieuwe partners. Ik voelde me bedrogen, en dat voel ik me soms nog steeds. Je zegt tegen een kind dat je je best gaat doen om aan de relatie te nemen, terwijl je ondertussen een nieuwe relatie start. Ik ben toen in therapie gegaan. Die therapie heb ik kort geleden geleden gehad, het heeft me best even geduurd, maar na vier jaar voelde het eindelijk alsof ik vrede had met de scheiding. Ik ben afgelopen jaar naar Liverpool verhuist en daar konden mijn ouders mij samen heen brengen, ze kwamen mij samen opzoeken op mijn verjaardag en ze waren ook samen bij mijn diploma uitreiking. Het voelde dus best oke. Totdat mijn vader aankondigde dat zijn veel jongere vriendin een kind wilde. Dit bracht mij behoorlijk van mijn stuk om verschillende redenen. 1. Ik ben een enigskinds, door een aandoening die mijn moeder heeft aan haar baarmoeder kon zij na mij geen kinderen meer krijgen. Dit heeft ons gezin veel pijn gedaan. 2. De optie van een nieuw kind voor mijn vader voelt voor mij als een leugen, maar het doet mijn moeder ook verdriet, omdat we zo lang samen een gezin zijn geweest en het leek alsof mijn beide ouders die optie voor nog een kind al 20 jaar geleden hadden afgesloten. 3. Ik wist dat dit de harmonie die we nu hebben binnen ons gezin, en waar we zo lang voor hadden gewerkt, verstoord zou worden. 4. Het verdriet dat mij meteen al overspoelde bij de aankondiging van de optie van een kind maakte me angstig. Ik heb zo lang gevochten om over het verdriet van de scheiding heen te komen, waarom moet dit nu meteen erna komen? Mijn vader kondigde in eerste instantie aan het echt niet te willen (een kind). Maar hij kon het niet over zijn hart verkrijgen weg te gaan bij zijn vriendin. En voor haar was de enige optie: ik wil een kind. Zij heeft nooit gezegd, ik ga bij jou weg, ik zie namelijk dat je geen kind wil. Ik heb het niet zo met haar op. Lang verhaal kort, we hebben veel gepraat en uit het niks besloot mijn vader toch voor een kind te gaan. Daarbij meldende dat dat niet zomaar binnen twee maanden zou gebeuren, zodat ik tijd zou hebben om er aan te wennen. Maar zoals mensen zijn, hield hij zich niet aan zijn afspraak, en twee maanden later kreeg ik het bericht dat ze niet zwanger is. Ik ben boos, verdrietig en angstig. Die gevoelens komen verschillend op en soms komen ze allemaal tegelijk. Ik wil dit echt niet, maar er is niks dat ik er aan kan doen. Het maakt met angstig om te zien hoe boos ik hier van kan worden, ik herken mezelf er niet meer in. Ik heb zo veel woede, voornamelijk naar mijn vader's vriendin, maar ook naar mijn vader. Mensen hebben de neiging om tegen me te zeggen, "ach, over een tijdje vind je dat kindje hartstikke leuk". Maar wat moet ik daar nu weer mee. Is er iemand die deze situatie herkent, misschien zelf heeft meegemaakt? Of misschien niet de situatie, maar de gevoelens?

Mijn ouders zijn sinds mijn 9e gescheiden. Voor heen ging het altijd heel goed. Nu hebben ze knallende ruzie en zijn mn broertje in ik daar de dupe van. Mijn droom is dat ze weer met elkaar kunnen opschieten!! Kan iemand mij de moed in spreken of gwn me aanspreken?? XXX Aria

ik stress heel erg over dat ik al mijn spullen moet gaan scheiden . heeft iemand tips voor me.

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn nu al 4 jaar gescheiden maar kunnen nog steeds niet met elkaar communiceren, dit is zo vervelend want mijn moeder wil alleen via de mail met mijn vader communiceren maar dat kan gewoon niet want we hebben thuis co-ouderschap dus ik ben even vaak bij mijn moeder en vader. Ik vind dit zo vervelend want ik heb er ontzettend veel last van want ik krijg de hele tijd te horen van papa doet dit en mama doet dat en dat trek ik niet langer meer. Verder heeft mijn zusje ook nog veel problemen. Wat mij ook dwars zit is dat mijn moeder sinds kort een nieuwe vriend heeft en dat hij er nu bijna de hele tijd is. Hij is wel aardig maar ik vind het gewoon irritant dat hij er de hele tijd moet zijn ik vind dat het gewoon opeens heel snel gaat aangezien ze hem nog niet zo heel lang kent. Mijn vader heeft ook al een nieuwe vriendin maar die doet dat heel rustig aan want ze is pas een x bij ons blijven slapen waar wij bij waren en ze hebben al ruim een jaar lang een relatie. Ik snap wel dat er een verschil zit tussen hoe mijn ouders het willen regelen maar het is gewoon heel moeilijk voor mij omdat er opeens dingen veranderen. Mijn moeder wil nu ook een week op vakantie met hem en ons en zijn dochter van 17. Ik weet helemaal niet of ik dat wel wil. Ik hoop dat iemand tips heeft voor mij. Bedankt...

mij beste vrindin heeft ook geschijden ouders het is fijn als je iemand hebt om er over te praten je kan ook iemand opzoeken dat heb ik ook gedaan ik word dan uit de klas gehaald door de dirukteur en dan ga ik met iemand praten dat is echt fijn

ik vind het heel vervelen dat mijn ouders zijn geschijden ik heb aiies geprobeert maar toen dacht ik ik kan er niks meer aan den maar nu weet ik dat je altijt iets aan de sweer doen en niet aan de schijdign

waarom schijden ouders??

je moet niet tegen je kinderen zeggen wat je vervelend vind van je ex dat moet je tegen je ex zeggen