Een kindje

Lieve Emma, goed dat je je gevoelens uit hier op het forum. Ik kan over heel veel dingen wat je zegt meepraten. Mijn ouders zijn 12 jaar geleden gescheiden op een normale en rustige manier. Na een half jaar kreeg mijn vader een nieuwe vriendin, overigens niets mis mee. En na 5 jaar kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. Dit was een jeugdvriend van mijn ouders van 30 jaar terug dus hij was voor hun niet nieuw. Hij leek in eerste instantie heel aardig maar schijn bedriegt. Na 1,5 jaar liet hij opeens een hele andere kant van zich zien en werd agressief naar mij toe en zocht altijd ruzie met me. En een half jaar later kwamen ze dood leuk vertellen dat mijn moeder zwanger was.... Ik kon dit heel slecht verdragen omdat ik al zo weinig aandacht kreeg doordat mijn stiefzusjes en -broertjes werden voorgetrokken. Ik heb toen ook besloten om in therapie te gaan. Dat heb ik tot op de dag van vandaag nog steeds en dat doet me heel erg goed. Ik kan meer mijn rust vinden, ook doordat ik inmiddels bij mijn vader woon en mijn moeder, stiefvader en de rest vd familie niet meer zie. Ook ben ik gaan praten met mijn vader over de hele gebeurtenis. Want het is heel wat, wat wij allemaal op ons bordje hebben gekregen. Weliswaar niet helemaal hetzelfde maar ik weet wel ongeveer hoe je je voelt! Ik hoop dat je iets met mijn verhaal kan. Heel veel sterkte en veel liefs, Felicia

Lieve Emma, Bedankt voor je bericht op het forum, wat ontzettend fijn dat je jouw verhaal met ons wilt delen. Ik moet eerlijk zeggen dat jouw verhaal me erg geraakt heeft. Ik heb je verhaal de afgelopen dagen meerdere keren gelezen en ik heb lang nagedacht over mijn antwoord, om de volgende reden. Zelf was ik nog maar 4 jaar oud toen mijn ouders gingen scheiden en ik zeg dan nu ook wel eens dat ik 'geluk' heb gehad dat ik zo jong was. Ondanks dat ik niet bewust heb meegemaakt dat mijn ouders samen waren, heeft mijn leeftijd naar mijn idee ook gezorgd dat de scheiding minder impact op mij had, dat ik er minder van meegekregen heb. Ik kan me heel goed voorstellen, of weet eigenlijk zeker, dat ik er veel meer moeite mee had gehad als ik ouder was, zoals jij. Eigenlijk ben ik er zelf dus best makkelijk vanaf gekomen, vergeleken bij jouw schrijnende verhaal, en daarom vroeg ik me af of ik wel de juiste persoon was om te reageren op jouw bericht. Toch ben ik me er altijd wel erg bewust van geweest dat de scheiding meer impact had gehad als ik ouder was geweest en ik kan me daarom ook echt goed voorstellen dat het jou veel pijn heeft gedaan. Je verhaal geeft me gelukkig wel het gevoel dat je een vechter bent, je hebt hard gewerkt om wat meer vrede te hebben met de situatie en je hebt daarmee ook zeker resultaat behaald. Dit vind ik super goed van je! Dat die periode die je beschrijft jou veel hoop gaf en dat je je bedrogen voelde toen bleek dat deze periode voor jouw ouders meer diende als een periode om dingen te verwerken kan ik me ook goed voorstellen. Iets vergelijkbaars zie ik terug bij een vriendin van mij. Zij is nu 20 en haar ouders gaan ook scheiden, dit komt vooral van haar vader's kant. Haar ouders besloten een tijdje geleden apart te gaan wonen, maar zouden er wel alles aan doen om te kijken of ze er nog iets van konden maken. Ze spraken af en hadden het leuk met elkaar. Mijn vriendin had het idee dat het de goede kant op ging en had goede hoop, totdat haar vader plotseling zei dat hij er toch echt mee wilde stoppen. Mijn vriendin is hierdoor heel erg gekwetst, zij heeft het idee dat die momenten meer gebruikt werden door haar vader om het contact af te bouwen. Helemaal omdat hij nu direct zegt dat hij ontzettend gelukkig is, nu hij (nog maar net) alleen is. In de gevoelens die jij hebt bij het kind, kan ik mezelf goed herkennen. Dat heeft me ook doen besluiten dat ik echt wel op je berichtje wilde reageren. De nieuwe vrouw van mijn vader is ook een stuk jonger dan hij is en zij heeft nog geen kinderen. Een tijd geleden gingen zij ineens trouwen en een groter huis kopen, terwijl ik hen over beide dingen nog nooit gehoord had. Ik vroeg me af waar al die haast ineens vandaan kwam en toen bedacht ik me ineens: zou ze zwanger zijn? Het leek me goed mogelijk: ze is nog jong en heeft geen kinderen, die wil ze vast nog wel een keer en voor een baby heb je meer ruimte nodig. Achteraf bleek ze niet zwanger te zijn, maar ik hou de optie nog steeds open. Heel eerlijk gezegd lijkt het me helemaal niks. Ik heb namelijk altijd het gevoel gehad dat mijn vader nooit echt voor mij gezorgd heeft en mij nooit zoveel liefde heeft gegeven als een vader zou moeten. Daarom zou ik me ontzettend verraden voelen als hij er dan toch voor kiest om te zorgen voor en liefde te geven aan een nieuw kind. Dat zou zoals jij zegt, misschien op een wat andere manier, maar inderdaad ook voelen als een leugen. Ik zou niet weten wat ik van het kind zou vinden als het er is en wat het met me zou doen als ik zie dat mijn vader wel een echte vader is voor zijn nieuwe kind. Ik kan me dan ook echt goed voorstellen hoeveel verdriet de aankondiging van een optie van een kind jou alleen al gedaan heeft en dat je je echt niet voor kunt stellen dat je dat kindje straks leuks vindt. Ondanks dat de vrouw van mijn vader er een keer over begonnen is tegen mij om mijn reactie te peilen, heb ik niet het lef gehad om eerlijk te zeggen dat het me helemaal niks lijkt. Ik vind het dan ook echt goed van jou dat jij het wel direct eerlijk hebt gezegd, daar kan ik zelf nog wat van leren! Dat jouw vader zich vervolgens niet aan de afspraak heeft gehouden is ontzettend rot en dat mag je hem dan ook gerust vertellen. Ik wil je natuurlijk niet aanmoedigen om afstand te nemen van je vader, maar er zijn tijden geweest waarin ik zelf gekozen heb om wat afstand te nemen van mijn vader omdat hij mij erg veel verdriet deed. Dat heeft mij goed gedaan en nu hebben weer wat beter contact. Verder wil ik je meegeven dat het belangrijk is om over de gevoelens die jij nu ervaart te blijven praten. Zelf heb ik deze gevoelens ook wel eens (met een andere oorzaak). Ik vind het dan belangrijk om hierover te praten met iemand. Verder hou ik in de gaten hoe vaak en hoe lang ik deze gevoelens ervaar en heb ik afgesproken met mezelf dat ik hulp ga zoeken als ik en/of degene waarmee ik erover praat het idee heb/heeft dat ik deze gevoelens in mijn eentje niet goed te boven kom. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, heel veel succes Emma! Stuur gerust nog eens een berichtje als je nog wat kwijt wilt. Heel veel liefs, Mila

mijn ouders zijn 9 maanden geleden ongeveer gescheiden en Mn vader had gelijk een nieuwe vriendin. zij was na 3 maanden zwanger terwijl ik haar nog niets eens had ontmoet. ik heb mijn vader daardoor 3 maanden niet gesproken. ik voel me ontzettend verraden en mijn vader was nooit echt hoe een vader hoort te zijn hij was er niet voor mij, ik kon niet met hem praten zoals ik met Mn moeder kan praten. dus stel je voor hij wordt opeens de perfecte vader voor dat kindje.... die nieuwe vriendin woont nu ook in mijn oude huis en daar gaat dat kindje dan ook wonen.... en op een gegeven moment heeft dat kindje een eigen kamer nodig.... ik weet gewoon niet wat ik moet doen ik heb met mijn vader gepraat en gezegd dat ik liever niks met hun te maken wil hebben I know dat hun er niet veel aan kunnen doen maar alsnog daar ben ik nog niet klaar voor ik heb gezegd dat ik der wel een keertje wil ontmoeten maar nii dat ik daar wekelijks kom! hij is het daar niet mee eens en hij zegt dat ik gwn 3 keer in de week naar hem toe moet komen.... dat wil ik helemaal niet.