me ouders zijn al een tijdje gescheiden en ik heb het me vrienden nog steeds niet verteld want, ik wou geen medelijden en ik wist niet hoe ik ze het moest vertellen... maar nu wil ik ze het wel echt zeggen, maar ik weet niet hoe.

Hoi! Ik ben 16 jaar en ben me er van bewust dat ik eigenlijk tot en met mijn 18e de omgangsregeling moet opvolgen. Door verschillende omstandigheden vind ik hebt niet fijn bij mijn vader, dit heb ik aangegeven aan hem en ben al met hem in gesprek geweest over het feit dat ik niet wil komen in de zomervakantie (dit zouden drie weken achter elkaar zijn). Na veel discussies en veel voorstellen kwam het er op neer dat ik van mijn vader gewoon moet komen omdat ‘hij mij wil zien’ (dit geld allemaal ook voor mijn zusje van 15). We hebben al contact gehad met verschillende advocaten over gehad en nu hebben wij besloten dat we simpel weg niet naar hem toe gaan in de vakantie. Hij woont zo’n 30km van onze moeder af. Nu vraag ik me af of dit de juiste beslissing is. De reden dat we niet willen gaan is namelijk vanwege het gebrek aan sociale contacten bij onze vader en door de thuissituatie. Er zijn daar verschillende vormen van kindermishandeling opgetreden, zowel naar ons toe als naar onze stiefbroertjes. Nu dat dit in volle gang is wil ik er eigenlijk helemaal niet meer heen, ik heb echter ook nog een jonger halfbroertje (7 jaar) waar ik een hele goede band mee heb en zou het jammer vinden als ik hem niet meer kan zien. Zijn er misschien andere opties dan gewoon niet meer komen?

Tot welke leeftijd ben je verplicht de omgangsregeling op te volgen?

hoi, mijn ouders zijn nu een half jaar gescheiden en mijn vader heeft dus nu al de hele tijd een nieuwe vriendin, ik heb hele erge ruzie met hem, en heb hem dus nu ook al een lange tijd niet gezien. als ik iets tegen hem probeer te zeggen word hij meteen boos en walst hij helemaal over me heen. ik vind het heel lastig om contact met hem te houden. en ik vind het ook wel vervelend dat ik geen contact met hem hebt, maar ik vind het toch heel lastig om naar hem toe te gaan of met hem te praten. kan iemand me helpen?

Hey mijn naam is Kimberly (11) mijn ouders zijn gescheiden toen ik zeven of acht was of zo toen moesten we verhuizen gelukkig was het maar een paar straatjes verder alleen toen 9 of 10 was of zo toen moest mijn vader opeens verhuizen nu woont hij in Tzum ik wist hem heel erg maar heel af en toe komt hij wel even langs soms ben ik ook bang dat mijn moeder of mijn vader in een keer iemand anders vind dat zou ik niet leuk vinden want ik zal mijn mama en mijn papa nooit vervangen maar mijn vader kluste altijd dus heb ik een heel mooi hart plankje met een foto van hem gelukkig gaat alles goed met mij en mijn mama alleen vind mij papa het helemaal niet leuk in zijn nieuwe huis hij is niet gelukkig en soms denk ik dat dat mijn schuld is dat vind ik niet fijn dit was mijn verhaal dag.🐞

Hoe om te gaan met intense verdriet en identiteitsproblemen. Situatie: vader en moeder zijn gescheiden sinds mijn 3e jaar. Ik heb bij mijn moeder gewoond en er was een omgangsregeling voor om de twee weken een weekend bij mijn vader. Helaas is deze omgangsregeling regelmatig niet nagekomen door mijn moeder met als langste periode van 3,5 jaar. Vanwege de hoge leeftijd van mijn vader is hij vorig jaar gestorven. Moeder is als het over mijn vader gaat altijd negatief (op mijn 21e heeft ze voor het eerst iets positiefs over hem verteld). Effect: Enorm verdriet en rouwgevoelens over dat ik geen herinneringen meer met hem kan maken, woede naar mijn moeder dat het zo lang heeft moeten duren en dat ze niet in mijn belang gehandeld heeft maar in haar eigen, schuldgevoelens als ik in mijn karakter iets laat zien dat op mijn vader lijkt en daardoor identiteitsproblemen. Contact met moeder verbroken waardoor ik nu praktisch zonder ouders leef. Ik ben een optimist, Maar een verbitterde optimist. Ik zou zo graag iets willen DOEN om gelukkiger te worden, maar het verdriet is zo groot... Ik voel me eenzaam zonder ouders. Vraag: hebben jullie advies hoe hiermee om te gaan? En aanvullende vraag: mag een moeder (echtscheiding was in 1998) het kind meenemen en niet aan de vader laten zien?

Hoi, Gisteravond is dan de bom bij ons in huis gebarsten en dan ook net voor mijn herexamens. Mijn moeder heeft gezegd dat ze bij mijn vader weg wil en ze heeft er goede redenen voor. Alleen, mijn vader geeft mij de schuld van deze breuk; dat ik haar manipuleer om dingen in mijn voordeel voor elkaar te krijgen.Het punt is, al een paar jaar gaat het tussen mij en mijn vader niet goed. We hebben geen goeie gesprekken meer en hij vraagt alleen hoe het zit met mijn school, werk en of ik verschillende klusjes in huis af heb. In ons gezin zijn er nu dus twee kanten, ik en mijn moeder tegen mijn vader en mijn 16jarige zusje. Als ik hem over deze dingen aanspreek, kan hij het niet accepteren en wordt hij enorm boos. Dan zegt hij nogal nare dingen en laatst zelfs ook dat ik een teleurstelling in zijn ogen ben. Hij zegt dat hij enorm streng voor ons beiden is om ons zo op een hoger niveau te krijgen, maar dit kan toch geen excuus zijn? Ik probeer me al twee jaar zo aan te passen dat het eindelijk weer goed in huis is, maar niks werkt. De frustraties zitten bij mijn moeder ook heel erg hoog, want ze kan nooit er iets tegenin brengen -> mijn vader walst er gewoon over heen. Ze gaan dus nu bij elkaar vandaan, mijn vader geeft mij de schuld van alles. Als ik er over nadenk , lijkt het alsof hij alles op mij afschuift, terwijl hij zichzelf niet wil aankijken en bekennen dat hij ook schuld heeft. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen en hoe ik me moet gedragen. ->spanningisomtesnijden

Mijn ouders zijn net gescheiden mijn vader heeft een nieuwe vriendin ik moet nu dus kiezen waar ik ga wonen alleen ik wil niet kiezen heeft iemand een tip hoe ik de keuze zo makkelijk mogelijk maak

Ik en mijn zusje vinden het fijn als de indeling van het heen en weer gaan anders zou zijn. Om precies te zijn week om week ene week bij vader andere week bij moeder. Mijn vader vindt dat prima! Maar mijn moeder wil er niet eens over beginnen ik kan het gesprek niet aangaan. Terwijl het me zo fijn lijkt. Als ik erover begin wordt ze boos. Ze heeft eigenlijk geen reden teminste die zegt ze nooit. Ik denk dat ze denkt dat me vader het graag wil omdat me stieffamilie hier ook week om week is. Maar dat is totaal niet de reden. Wat is het beste wat ik kan doen met mijn zusje? Wat zijn onze rechten hierin?

Hi! Ik zit er heel erg mee. Mijn 20e verjaardag dit jaar. Mijn ouders zijn al 11 jaar gescheiden en tot op de dag van vandaag hebben de 2 kanten van mijn familie een hekel aan elkaar. Vroeger heb ik altijd 2x mijn verjaardag gevierd maar ik heb altijd gezegd dat ik mijn verjaardag maar 1x zou vieren als ik op mijz3lf ging wonen. En dat is dit jaar het geval. Ik weet echt niet wat ik moet doen.. Vier ik 1x mijn verjaardag, wetende dat mensen van wie ik veel hou niet zullen komen. Vier ik 2x mijn verjaardag om de lieve vrede te bewaren. Of moet ik het dit jaar maar gewoon niet vieren. Al het advies is welkom. Ik ben radeloos. Gr. Robin