Band moeder

Hey Odette! Wat goed dat je dit forum gevonden hebt. Ik kan mezelf best wel vinden in je situatie. Na het scheiden van mijn ouders was de situatie met mijn vader niet per definitie heel slecht, maar we waren het over een aantal dingen compleet niet eens wat het contact best wel moeilijk maakte. Een beetje zoals de situatie waar jij momenteel in zit dus. Als je al veel gesprekken met je moeder gehad hebt over deze specifieke situatie en het niet echt ergens op uit lijkt te lopen is het mogelijk een oplossing het een tijdje te laten rusten. Dat is natuurlijk niet de beste manier om een concreet probleem op te lossen maar het geeft je moeder wel de tijd om nog eens over de situatie na te denken. Wat betreft het dichter bij je moeder komen, wat bij mij erg heeft geholpen in het algemene contact met mijn vader is het vinden van dingen die je met elkaar gemeen hebt en dingen die je leuk vindt om samen te doen. Destijds was dat voor mij samen met mijn vader schaken en de voetbalsamenvattingen kijken op zondagavond, maar ik kan me voorstellen dat het voor jou compleet andere dingen zullen zijn. Wat ik hier dus eigenlijk mee wil zeggen is dat hoewel ze het niet eens is met een aantal van je keuzes, dit niet wil zeggen dat er niet een hele boel dingen zijn waar jullie het wel gezellig samen over kunnen hebben. En mogelijk krijgt ze ook iets meer begrip voor je situatie naarmate het contact beter wordt. Ik hoop je hiermee een klein beetje geholpen te hebben, en hoor graag van je hoe het binnenkort met je gaat

Lieve Odette, Bedankt voor je openheid op het forum! Wat knap dat je hier je vraag stelt. Een heel herkenbare voor mij en ik denk veel anderen. Ik lees in jouw verhaal eigenlijk twee dingen. Dat de band met je moeder achteruit is gegaan door problemen met je stiefvader maar ook dat je moeder veel keuzes niet lijkt goed te keuren. Komt dat dan door jouw stiefvader of zijn daarnaast nog problemen met hem? Bij mij is de band met mijn vader verslechterd na de scheiding en met het komen van zijn vriendin. Ik linkte in eerste instantie veel aan haar want zij was tenslotte de reden van de scheiding tussen mijn ouders. Ik heb ook honderden gesprekken met mijn vader gevoerd. Uitgelegd wat zijn reacties met mij deden. Wat ik van hem nodig had en hoe ik dacht dat we weer in goed contact konden komen. Naast de gesprekken heb ik hem brieven geschreven en filmpjes laten zien die naar mijn idee goed lieten zien wat ik bedoelde maar het leek allemaal niet goed over te komen. Bij mij is de relatie met mijn vader verbeterd op het moment dat ik me realiseerde dat ik hem niet kan veranderen. Ik wil heel graag door hem gezien worden en zo voelt het niet altijd maar op zijn manier doet hij zijn best. Ik ben gaan kijken naar hoe ik kan accepteren dat ik hem niet kan veranderen. Hoe stom dat eigenlijk ook is want ik vind nog steeds dat hij moet weten wat hij met mij doet en dat hij mij pijn doet/heeft gedaan. (zoals je leest ben ik er zelf ook nog niet helemaal) Maar dit geeft mij wel een zekere mate van rust. Hierdoor sta ik zelf anders in het contact met hem en daardoor ontstaat er meer ruimte voor leuke dingen omdat ik minder energie besteed aan ''boos'' zijn op hem. Ik zeg hier absoluut niet mee dat jij fout zit en je maar moet aanpassen! Helemaal niet want anders zou ik ook vinden dat ik het zelf verkeerd doe en dat is niet zo. Ik denk alleen dat er bij ons kinderen meer pijn zit dan bij de volwassenen. En soms helpt het om erover te blijven praten, ik ben hier persoonlijk ook groot voorstander van. maar soms lukt het niet goed en kan het helpen om te kijken wat jij voor jezelf het beste kan doen. Net als dat ik zelf gezien en geaccepteerd wil worden door mijn vader, wil hij dat waarschijnlijk ook door mij. Het zou heel fijn zijn als hij de volwassene is en daar de eerste stappen in zet maar in dit opzicht ben ik nu sterker en verder ontwikkeld dan mijn vader is op dit moment. Ik wil ook nog graag benoemen dat het niet allemaal jouw verantwoordelijkheid is om te zorgen dat alles goed gaat of goed is. Natuurlijk heeft jouw moeder, net als mijn vader, daar ook een rol in. Maar soms zijn wij als kinderen gewoon veel wijzer. Ik hoop dat de relatie met mijn vader uiteindelijk weer als van ouds is en ik denk dat ik dan goede gesprekken met hem kan gaan voeren over zulke onderwerpen. Maar voor nu is onze relatie hier nog niet sterk genoeg voor. En dus werk ik aan mezelf en hoop ik dat hij dat ook doet. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Ik heb dit zelf ook niet allemaal alleen bedacht hoor! Ik heb hier hulp bij gevraagd aan vriendinnen, mijn moeder, familieleden en ook aan vrienden van mijn vader. Persoonlijk heb ik geluk dat ik vriendinnen heb die allemaal psychologie studeren dus dat hielp mij extra maar ik ben hier ook juist met professionele psychologen over gaan praten (niet dat mijn vriendinnen niet professioneel zijn maar ze staan soms te dichtbij). Al deze mensen gaven mij nieuwe inzichten dus dan helpt praten super goed! Vooral blijven doen! Vanuit Villa Pinedo kan je ook met een jongeren die tegen dezelfde dingen aan loopt praten via een app. Zo iemand heet een buddy en die kan je hier aanvragen: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Daarnaast heeft Villa Pinedo brieven aan ouders, stiefouders en veel andere belangrijke personen in je leven. Misschien helpt zo'n brief jou ook om verder in gesprek te gaan met je moeder of stiefvader? https://www.villapinedo.nl/open-brieven/ Liefs, Sabine