Een van me ouders kan maarn huis vinden, ze zijn uit elkaar maar kunnen niet 1 dag samen in een huis wonen. Wat nu?

Hallo, ik zit met en naar gevoel en weet niet zo goed wat ik moet doen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 13 was omdat mijn vader vreemdging. Mijn broertje en ik gingen daarheen 50/50 wonen bij mijn vader en moeder. Al snel bleek dat ik heel ongelukkig was bij mijn vader thuis en ben ik bij mijn moeder gaan wonen. Mijn broertje ging nog wel 50/50 naar mijn vader. Een half jaar later kreeg hij een relatie met de vrouw waarmee hij vreemdging. Deze vrouw is oprecht een heks. Zij heeft zelf 4 kinderen waarvan ze er 2 niet meer zag want deze wonen bij hun vader. Mijn vaders vriendin wilde niet dat mijn vader tijd met mij en mijn broertje doorbracht waardoor ik mijn vader amper meer zag. Als ik hem hiermee confronteerde zei hij dat hij in het midden zat en er niks aan kon doen. Daarnaast schold deze vrouw mij telkens uit en op een gegeven moment kwam mijn broertje telkens huilend naar huis als hij bij mijn vader was geweest. 6 jaar later heeft mijn vaders vriendin zelfmoord gepleegd en wonen haar 2 kinderen nog steeds bij mijn vader in huis. Door deze bizarre wending kregen mijn vader en ik weer beter contact. Een half jaar later kreeg hij een nieuwe vriendin die jonger is en een kinderwens heeft. En je raadt het nu al. Hij kent zijn vriendin nu 9 maanden en ze is zwanger van hem. Ik ben zo boos op hem dat hij ons dit aan kan doen. Dat kind had van mij kunnen zijn. Ik ben 21 en zit dus echt niet te wachten op een nieuw broertje/zusje. Mijn vader snapt niet dat ik hier mee zit....

Mijn ouders willen advies hoe hun scheiding aan mij te vertellen. Ik heb wel al de slaapkamer gezien van papa bij op en oma. margrethe

Hooiiii, Mijn ouders zijn al gescheiden sinds dat ik in groep 1/2 zat. De omgang was voor mij altijd prima. Sinds een jaar geleden praten mijn broer en vader niet meer met elkaar en zien elkaar ook nooit meer. De laatste tijd merk ik dat ik de omgang zoals die nu is niet meer zo leuk vind(1 om 1 week) Ik was sinds het begin van de zomervakantie altijd verdrietig bij mijn vader en moest ook vaak huilen. Ik heb dit ook tegen mijn vader gezegd. Hij begreep dit volgens mij niet zo goed, Hij vindt dat ik het allemaal zelf moet uitzoeken en dat ik het zelf moet zeggen als ik niet wil komen. Zelf durf ik niet echt iets tegen mijn vader te zeggen omdat ik iemand ben die iedereen tevreden wil houden. De laatste 2 weken wordt het alleen maar erger en voel ik me bijna de hele dag rot hierover allemaal. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen zelf zou ik de regeling willen veranderen in om de week woensdag, donderdag en vrijdag naar mijn vader te gaan. Maar ik vind t allemaal heel lastig om hierover nog dingen te zeggen tegen mijn vader. Deze week wordt m'n stiefmoeder 50 mijn vader wilde dat ik daarom de hele week gewoon kwam, maar ik weet gewoon nu al dat dit niet gaat. Zelf vindt hij de hele tijd dat ik niet verdrietig moet zijn en dat ik alles zelf moet regelen. Maar eigenlijk is dit toch helemaal niet zo? Kan iemand me alsjeblieft helpen?

Mijn ouders wonen niet ver van elkaar. Mijn vriend zijn ouders wel. Hoe is dat bij jouw?

Waarom willen je ouders niet dat je vaker naar je vader of moeder gaat ? En waarom willen je ouders niet meer bij elkaar wonen ?

Vanaf welke leeftijd mag je bepalen waar je gaat wonen met gescheiden ouders?

Vertel je het aan familie? Ik zelf durf het niet te vertellen. Hoe is dat bij jou?

Hallo lezer(s) ik ben met mijn moeder al heel lang opzoek naar een kindbehartiger(iemand waar je mee kunt praten) en we hadden er laatst een gevonden en tot dat we er een hadden gevonden was mijn vader het er helemaal me eens maar nu wil hij het niet eens meer toen aan mijn vader vroeg waarom hij het niet goed vond zij hij dat het aan mijn moeder lag en dat bleek helemaal niet zo te zijn hij loog gewoon tegen mij tegen zijn bloed eigen dochter (ik dus) maar nu weeet ik niet hoe ik wel naar die kindbehartiger kan of wat ik moet doen van wegen mijn vader😣 (ben je benieuwd naar wat ik nog meer heb me gemaakt zoek gewoon Eva voel me niet vijlig op )

Laatst was ik weer bij mij vader. op vrijdag ontstond er een erge ruzie, Hoewel ik vaker ruzie met mijn vader heb waarbij hij mij aan mijn nek pakt en mij niet echt aardig behandeld was dit erger. ik voelde mij gewoon niet meer veilig en toen mijn vader me dwong naar buiten te gaan omdat. we ergens heen moesten rende ik zo hard als ik kon een paar steegjes in ik was heel bang maar ik bleef rennen toen ik ver weg genoeg was ging ik in de struiken zitten. uiteindelijk besloot ik naar de stad te lopen. (Mijn vader woont 10 min lopen van de stad af in elst.) toen ik daar was ben ik naar de Hema gelopen en aan een mevrouw haar telefoon gevraagd met de smoes ik ben mijn moeder kwijt geraakt. en omdat ik mijn moeders telefoon nummer ken heb dat in getoetst en toen heb ik mijn moeder het uitgelegd en ze kwam me meteen ophalen. de volgende dag ging ik met moeder naar mijn vader voor een gesprek en mijn vader legde alles bij mij neer. Mijn vraag is... Ik heb het gevoel dat mijn vader aleen aan zich zelf denkt en daardoor heb ik het gevoel dat ik hem niks boei wat denken jullie dat ik moet doen?