Hey lezer, Oké neem ff tijd om dit te lezen, want dit gaat een lang verhaal worden. Omdat ik heb dus sinds mn geboorte iets aan me voet, waar ik me heel erg voor schaam (en het is dus niet zo iets kleins als een kromme teen ofz) en het is dus zo erg dat ik nooit mn voeten aan iemand laat zien behalve mn ouders. Wat dus betekend dat ik dus nooit echt ga zwemmen in de zomer of ooit mn sokken uittrek, waar andere mensen bij zijn. Dit kan geopereerd worden als je voet bijna uitgegroeid is, wat mijn voet nu precies is. Daarom wilde ik dit ook heel graag opereren, maar mn moeder vindt dat niet nodig en van haar moest ik dan ook een therapie doen, zodat ik me er niet meer voor schaam. Maar ik schaam me dus al mn hele leven hiervoor. Dus ja, de therapie hielp niet. Nu ben ik met mijn vader naar de doctor geweest, die mij heeft doorverwezen naar een ander gespecialiseerd ziekenhuis. Echter denkt mijn moeder dat mijn vader deze "schaamte" veroorzaakt en wil dat ik deze operatie (waar ik dus al mijn hele leven op heb gewacht) niet doe. Ook heeft ze gezegd dat ik niet meer welkom ben bij haar als ik de operatie toch wel doe op mn 16e (want dan mag het wettelijk gezien zonder toestemming van mn ouders), maar ik weet niet of ze bluft of niet. En ik zie ook gwn geen andere optie dan het opereren, maar ik wil de relatie met mn moeder ook niet stuk maken. Ook gaat hierover praten niet helpen, want dat heb ik al heel vaak geprobeerd. Dankje, dat je dit helemaal hebt gelezen! groetjes van mij

Hoihoi, Ik ben een meisje van 12 jaar ik ga al 3 jaar niet meer naar mijn vader toe dus ik woon nu alleen met mijn moeder thuis, mijn moeder en ik hebben soms ruzie en als we ruzie hebben ben ik bang dat ik mijn moeder heel erg veel pijn doen. Heeft iemand tips?

2 jaar geleden heb ik het contact met mijn vader verbroken, onze relatie was al een langere tijd problematisch en ik werd daar ongelukkig van. Sinds hij een nieuwe vrouw heeft staat zij voor hem op 1, wij niet. Hij is nu 60 jaar en ik mis hem. Ik heb het contact niet zo maar verbroken, ik werd echt heel ongelukkig van ons contact. Ik mis de pap die ik had voor mijn stiefmoeder kwam, niet de pap die er nu is. Ik weet via via dat hij ook contact zou willen maar hij heeft al die tijd niet eens laten weten dat hij me mist en dat ik welkom ben. Ik denk dat ik welkom ben maar mijn vader is geen prater en er moet wel echt best veel uitgepraat gaan worden wil het deze keer wel werken. Klinkt dit herkenbaar voor een van jullie? Ik mis echt een pap in mijn leven en ik ben nu niet eens meer boos op hem, vooral op de situatie.

Goedemiddag, Mijn vader wordt binnenkort 60. Mijn stiefmoeder vind het geen goed idee als er een feest komt, want dat kost veel geld en tijd om te regelen. Echter weet ik dat mijn vader heel blij zou worden van een feestje.. Mijn stiefmoeder ontkent dit en zegt dat mijn vader feestjes niet leuk vindt. Hoe zorg ik ervoor dat mijn stiefmoeder mee wil doen, zonder dat ik gedoe met haar krijg?

Als mijn vader mij bij mijn moeder brengt, gaat hij vaak geïrriteerd praten over dingen die hij vervelend vindt. Dit gaat over dat de politiek slecht is, of mensen slecht zijn. Zo praat hij niet als ik bij hem ben, dan praat hij vrolijk. Ik vind het vervelend dat hij bij mijn moeder boos of geïrriteerd praat.

Ik heb 2 gezinnen maar wat moet ik Dan doen als Al's ik bij mama Ben en ik will bij pappa zijn

Mijn ouders zijn nu 8 jaar gescheiden en ze kunnen niet met elkaar praten zonder ruzie en betrekken mij er in. Ik vind dit erg moeilijk. Mijn vader is nu een rechtszaak begonnen tegen mijn moeder over alimentatie en de rechtbank heeft me gevraagd om voor een gesprek langs te komen of een brief te schrijven over de situatie en wat ik het liefst wil. Ik vind dit erg moeilijk want ik ben boos op mijn vader dat hij er voor heeft gezorgd dat ik nu dit moet doen en een brief te schrijven terwijl ik dat niet wil. Maar ik hou wel van hem en dit maakt het moeilijk om die brief te schrijven want ik heb dubbele gevoelens over bijna alles. Het liefst zou ik willen dat mijn ouders gewoon met elkaar kunnen communiceren en dat dit niet via de rechtbank moet. Ik weet dat ze nooit vrienden zullen worden maar dat hoeft ook niet. Ik wil graag met mijn vader in gesprek maar ik kom niet goed uit mijn woorden. Wat kan ik het best doen? En hoe schrijf ik een brief aan een rechter? Liefs en bedankt van mij

hai. mijn vader heeft nu al 4 jaar een vriendin (mijn stiefmoeder) ze wonen ook al samen en ik kan het heel goed vinden met haar kinderen. ik kan het ook goed vinden met mijn stiefmoeder maar ik kan niet goed met haar praten ben bang iets verkeerds te zeggen.. ze kan ook best snel bot reageren, ik ben nu een puber en ben heel onzeker over mezelf dit vind ik dus echt niet fijn. we gingen in de zomervakantie op vakantie met mijn vader, stiefmoeder, en mijn stiefzus dit was heel leuk. maar ik heb tijdens deze vakantie een paar x gehuild door haar door botte reacties (ik huil best snel ook om kleine dingen) bijv toen we aan het 1000 kaarten waren legde ik een kaart van 20 punten weg en hier reageerde ze meteen op dat is een hele domme set. en ik kan tegen dat soort reacties niet goed.. toen we aan het wandelen waren zei ze ook opeens weer iets bots wat ik gewoon niet fijn vind. mijn vader weet hier niks van en dit durf ik hem ook niet te vertellen. mijn moeder weet dit wel maar ik wou het gewoon kwijt.

mijn ouders zijn nu al best lang gescheiden, ik gok zon 6 jaar. eerst bepaalden mijn ouders waar ik was door de week en in het weekend omdat ik nog zo jong was. nu sinds 2/3 jaar hebben we dat samen bepaald. elke dinsdag avond ben ik bij mijn vader ik ga dan om half 6 naar hem toe en dan ga ik de volgende ochtend vanaf papa naar school, als ik uit school kom ga ik naar mama. ook ben ik om het weekend bij mijn vader. de rest van de dagen ben ik bij mijn moeder. maar ik heb nu door dat ik het minder fijn vind om naar mijn vader te gaan omdat ik daar niet goed kan leren. ik doe nu 3havo en ik moet heel veel leren, en dit kan ik niet bij mijn vader. ik heb lang zitten denken en dacht dat het misschien goed was minder naar papa te gaan, maar ik weet niet wat slim is om bijv de dinsdag niet meer naar papa te gaan of de weekenden niet meer. ik heb dit nog niet met mijn ouders besproken omdat ik eerst advies wou van een buitenstaander. zou iemand mij hier mee kunnen helpen?

Hoi allemaal, Hebben jullie mooie korte teksten, gezegden of spreuken over de scheiding van ouders voor kinderen? Misschien dat dit stukje tekst mij helpt bij het verwerken van het scheiden van mijn ouders..