Hallo, Ik ben Nisa en 10 jaar mijn ouders zijn gescheiden. Ik wil graag bij mijn moeder wonen.mijn vader mishandeld ons met ons bedoel ik ik en mijn broertje ik heb al een huisarts maar ja ik kan pas kiezen als ik 12 ben bij wie ik wil wonen, wat moet ik in de tussentijd doen??

Hallo ik ben Noor Ik voel me nog al alleen en ik kan mijn gevoelens bij niemand kwijt Ik uit eigenlijk nooit mijn mening want ik weet dat nooit iemand mij serieus neemt soms heb ik er over nagedacht om zelfmoord te plegen ik wou het gaan doen maar ik durfde opeens niet meer normaal kan ik altijd alles bij mijn vriendin Doris kwijt maar zij vond het gek en werd boos en het komt allemaal door de scheiding eerst had ik er nooit moeite mee maar nu opeens wel ik hoop dat jullie mij een beetje kunnen helpen

Ik woon in twee huizen en vind het vervelend om naar mijn moeder te gaan ,want ze is heel streng echt irritant ik vind het niet fijn

Kan iemand mij helpen om mij iets blijer te maken met om dat mijn ouders gaan scheiden

Mijn ouders zijn sinds mijn 9e gescheiden. Ik heb altijd mijn gevoelens weggestopt maar het laatste jaar ben ik erg aan het twijfelen. Ik ben nu de helft van de week bij m’n vader en de andere helft bij m’n moeder. En het weekend wisselt af. Mijn vader heeft al 2 jaar een vriendin die 2 kinderen heeft. Ik heb een hele grote hekel aan hun, en als ik hun zie is m’n hele dag verpest. Ook trekt mijn vader die kinderen van z’n vriendin voor. Afgelopen zomer heb ik m’n kamer op moeten geven omdat dat een kamer moest worden voor die kinderen. Ik was heeeel boos en nu nog steeds. Ik heb het idee alsof ik niks waard ben voor mijn vader. Alsof ik onbelangrijk ben. Ik wil daarom graag bij mijn moeder wonen alleen ik durf het niet. Als ik ga willen mijn broertje en zus ook. En ik ben bang dat ik een verkeerde keuze maak. Ik wil dan nog wel overwegen om soms naar m’n vader te gaan ,maar dan alleen als ik het zie zitten. Want momenteel zie ik alles niet meer zitten. Ik probeer de laatste tijd er iets van te maken maar het lukt niet echt. Want mijn vader doet altijd weer iets waardoor ik de goede moed verlies. Ook heb ik het idee dat ik toch niks kan. Want mijn vader is nooit echt trots op me. Als ik bij m’n moeder ben vindt ik het altijd heel leuk. Daarom wil ik graag daar wonen alleen ik durf het niet te zeggen. Mijn moeder heeft we gezegd als ik het wilde dat ik het gewoon mocht doen. Mijn situatie is dus erg lastig heeft er iemand tips??

Hallo ik zie mij moeder al 3 maand niet,ik wil graag heen,maar ik mag niet van mijn vader en stiefmoeder,ook wordt mijn mobiel afgepakt en moet ik van mijn stiefmoeder nare berichten naar mijn moeder sturen dat wil ik niet....maar ik ben bang...wat moet ik doen,mijn vader helpt niet die liegt ook over mamma wat moet ik doen...ik kon juist goed vinden met mamma.

Hoe moet ik het op de middelbare school zeggen dat mijn vader homoseksueel is en dat mijn ouders gescheiden zijn

ik moet een spreek beurt houden en ik heb informatie nodig over emoties en hulp voor kinderen van gescheiden ouders willen jullie mij helpen?

Hi, ik ben 14 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik ongeveer 10 was. Ik heb hier nog steeds veel last van omdat ik mijn gevoelens heel erg weg stop. Mijn ouders hadden altijd ruzie er ging geen dag voorbij zonder. Mijn ouders hebben niet bijde een eigen huis maar wonen om ste beurt bij ons thuis. Ze doen dus aan birth nesting. Ik vind het nog steeds heel lastig omdat ze nog steeds boos zijn op elkaar en geen seconde normaal kunnen doen. Ook heb ik eigenlijk niks gezegd tegen mijn vrienden en vriendinnen. Ik weet niet zo goed waarom maar ik had het zo graag anders gezien. Ik denk dat het is omdat ik het achter me wil laten en ook een beetje bang ben voor de reacties. Het doen me pijn om andere mensen te horen praten over hoe ze met hun ouders op vakantie gaan en het zo leuk hebben. Ik gun het ze natuurlijk heel erg! Maar ja... en vorig jaar heeft mijn vader ook nog eens een nieuwe vriendin gekregen en daarbij hebben ik en mijn zusje er nu ook nog een stief broertje bij. Ik ben gewoon de hele tijd verdrietig maar dat laat ik eigenlijk niet merken. Ik weet gewoon niet meer zo goed wat ik moet doen en om nou met mijn ouders te gaan praten. Ik denk dat ik daarvoor een soort trauma heb opgelopen ofzo door al hun ruzies. Ik weet het echt niet meer en ik merk ook dat mijn school cijfers er onder gaan leiden. Kan iemand me een beetje helpen? Alvast bedankt!