Gevoelens uiten

hoi lieve noor het is natuurlijk allemaal moeilijk om te begrijpen voor andere maar hier op villa pinedo kan je altijd alles kwijt wat ook werkt is dingen opschrijven in bijvoorbeeld een dagboek of als je het fijn vind met een therapeut te praten

Ik snap wat je voelt want dat heb ik ook. Ik zou naar een huisarts ofzo gaan en daar je gevoelens uiten. Vraag het aan 1 van je ouders. Ik had ook moeite met de scheiding maar mijn govoelens uiten helpt wel en alleen je vriendin is zowiezo niet genoeg. Dus probeer het maar met die huisarts Of buddy. Groetjes Nisa

Lieve Noor, Ten eerste wil ik even zeggen dat ik blij ben dat je Villa Pinedo hebt gevonden om je verhaal met ons te delen! Wat je verteld is ook zeker niet niks dus wat ben je ontzettend stoer dat je het aan ons wil vertellen. Je schrijft dat je je vaak alleen en onbegrepen voelt en dat niemand je serieus wil nemen. Dat is natuurlijk een heel vervelend gevoel. Je schrijft dat je het aan je beste vriendin Doris hebt verteld maar dat ze er eigenlijk heel boos om werd. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik jullie allebei heel goed snap. Toen ik jou leeftijd had voelde mijn zus (van 2 jaar ouder dan ik) zich ook onbegrepen en alleen. Zij heeft toen ook een aantal keren geprobeerd om zelfmoord te plegen. Vaak voordat ze dit wilde doen belde ze mij.. om haar van het randje af te praten om het alsjeblieft niet te doen. Dit maakte mij ontzettend bang, want ik wilde mijn zus niet kwijt. omdat ik nog zo jong was wist ik niet goed hoe ik met mijn gevoelens erover moest omgaan en ik werd dan ook vaak boos op mijn zus. Dit zal haar natuurlijk niet in de situatie hebben geholpen net als dat jij het niet fijn vindt als jouw vriendin boos op jou wordt. Denk je dat Doris net als ik de situatie een beetje eng vindt? Zoals ik schreef begrijp ik ook jou kant van het verhaal heel goed. Zelf heb ik 1,5 jaar geleden ook een periode gehad dat ik mij helemaal alleen voelde en vrienden en familie konden het ook maar niet begrijpen. Ik kon mijn verhaal wel 100 keer vertellen maar iedereen reageerde alsof het niets was, alsof mijn gevoelens er niet toe deden. Tot dat ik hulp ging zoeken en met een therapeut ben gaan praten. Eindelijk was daar dan iemand die naar mij wilde luisteren en er alleen voor mij was. Iemand om mij uit dat donkere gat waar ik in gevallen was te helpen. Denk jij dat het jou ook zou helpen om met een therapeut te praten? Ik stel voor dat je een gesprek aangaat met één of beide van je ouders, om aan te geven dat jouw gevoelens niet niks zijn en dat je hulp wil om je niet meer zo te voelen. Als je het nog een beetje eng vindt om dit zo met je ouders te bespreken, schrijf dan een brief. Schrijf op waar je mee zit en dat je je zo alleen voelt. Als je dit ook niet wil of nog te eng vindt dan kan je ook praten met de huisarts. Wist je dat jij alleen naar de huisarts kan gaan om over jou situatie te praten met de huisarts? Jij kan zelf een afspraak maken of op het spreekuur komen en wat ook heel fijn is, is dat jouw huisarts jou verhalen niet hoeft te delen met je ouders als je dat niet wil. Natuurlijk is praten met een vreemde eerst een beetje gek... maar het is de taak van een therapeut om jou op je gemak te laten voelen. Ik en mijn zus zijn er allebei betere en blijere mensen van geworden, en dat gun ik jou ook! Jou verhaal is niet zomaar iets en hier bij Villa Pinedo nemen we dit heel serieus. Wij willen er voor jou zijn. Mocht jij nou nog wat verder willen kletsen met iemand van ons team vraag dan een buddy aan. https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Lieve Noor! ik hoop dat je iets aan mijn berichtje hebt en dat je de hulp krijgt die jij verdient. Laat je weten of het lukt? Heel veel liefs, Charlotte