Ik durf het niet te vertellen

je bent niet de nige ik heb dat ook en mijn stomen zus vind ik ook niet leuk ga gewoon een keer bij iemand afspreken en daat slapen en eten en de volgende dag ook weer enzoveert

Hoi lieve Jo, Wat dapper en knap dat je je vraag durft te stellen en je gevoelens hier durft te delen! Dit is zeker een lastige situatie om in te zitten en ik snap dat je het moeilijk vindt om aan te geven wat je wil. Ik vind het heel rot dat je het idee hebt dat je niks waard bent voor je vader en dat je je gevoelens al zolang hebt weggestopt. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was, ik was om het weekend bij mijn vader en voor de rest bij mijn moeder. Ik durfde nooit te zeggen wat ik wilde. Ik stopte ook altijd mijn gevoelens weg, vooral bij mijn vader, omdat ik bang was dat een van de ouders het daar niet mee eens was, ze dan boos op me zouden worden en ze helemaal niet meer naar me zouden luisteren. Maar dat ik al mijn gevoelens wegstopte maakte me ook heel eenzaam, waardoor ik nog minder durfde te zeggen wat ik voelde en ik een beetje vast kwam te zitten. Mijn tweede stiefmoeder trok haar kinderen ook voor en mijn vader deed daar ook aan mee, wat mij het gevoel gaf dat mijn vader mij niet belangrijk vond en ik alleen maar moest komen, omdat dat nou eenmaal geregeld was of omdat mijn vader een goede indruk op mijn stiefmoeder wilde maken. Dit is een aantal jaar zo geweest en ik voelde me steeds slechter iedere keer dat ik naar mijn vader moest. Mijn moeder wist al die tijd dat ik niet meer naar mijn vader wilde, maar we durfden het allebei niet te zeggen. Toen ik twaalf of dertien was en ik weer eens niet wilde, heeft mijn stiefvader me geholpen. Hij heeft samen met mijn moeder ervoor gezorgd dat ik niet meer naar mijn vader hoefde. Mijn vader kwam de volgende dag naar me toe, om het te bespreken en hij snapte het wel. Ik heb uiteindelijk best lang in deze situatie gezeten, langer dan ik achteraf had gewild. Inmiddels zie ik mijn vader af en toe en dat gaat prima. Ik had graag gehad, dat of mijn moeder mij eerder had geholpen of dat ik het zelf eerder had durven zeggen of dat ik eerder om hulp had durven vragen. Ik wil je wel graag zeggen dat als je even niet meer zo vaak naar je vader wil, dat dat later ook weer teruggedraaid kan worden en dat je, als je dat wil, over een tijdje ook weer vaker naar je vader kan. Het staat na je besluit niet voor altijd vast. Daarnaast wil ik je nog een extra tip meegeven. Wat ik de laatste tijd namelijk ook doe als ik ergens bang voor ben, is me afvragen wat het ergste is dat kan gebeuren. Daarna vraag ik me af of ik dat zou overleven en meestal is het antwoord daarop ja. Dat heeft mij door best wat moeilijke situaties en keuzes geholpen. Ik heb een tijdje terug van iemand anders met gescheiden ouders gehoord dat ze een brief aan haar vader had geschreven, met daarin wat ze precies voelde en tegen hem wilde zeggen. En dat leek me een heel fijn idee. Het luchtte bij haar al heel erg op om het op papier te hebben, zonder dat je het gevoel hebt dat je de brief moet geven of het moet gaan zeggen. Maar je hebt het dan al wel voor het geval dat je het wel wil gebruiken. Je zou het daarna nog eerst door iemand kunnen laten lezen die je vertrouwt en als je het echt aan durft zou je hem je vader kunnen laten lezen of het zeggen of voorlezen. Ik snap dat het lastig is om zulke dingen tegen je ouders te zeggen en om zulke beslissingen te nemen, want het is gewoon moeilijk en het is echt oké als je om hulp vraagt, voor jezelf kiest of als het allemaal niet meteen lukt. Het is ontzettend lief dat jij je rekening houdt met onder andere je broertje en zus, maar vergeet niet dat jouw gevoelens er ook mogen zijn en dat jouw geluk ook belangrijk is. Ik hoop dat je wat aan mijn reactie heb en ik hoor graag hoe het is gegaan. Liefs en sterkte, Quinty

hoi beste Jo ik snap het wel ik heb ook zo iets dan ben je liever bij je moeder dan vader want je vader heeft dan een nieuwe vriendin en die heeft 2 kinderen en die kinderen vind je niet heel aardig en die vriendin van me vader vindt je dan ook niet zo aardig . en daarom durf ik ook niet alles tegen me vader te zeggen en dan in de avond in bed moet je soms huilen omdat je dan naar je moeder wil en dat je haar dan heel erg mis .en dan wil je dat het snel die dag is dat je weer naar je moeder mag . ik vindt het zelf ook lastig dus weet ook niet precies hoe ik er mee om moet gaan . en ik vindt het ook echt knap dat je het aan mensen laat lezen. veel sterkte groetjes zenne.

Hi lieve Jo, Heel fijn dat je het forum van Villa Pinedo hebt gevonden en je verhaal hier durft te delen, super knap van je! Ik begrijp heel goed hoe jij je moet voelen bij je vader en dat de situatie heel lastig is. Heel vervelend ook om te lezen dat je denkt dat je vader niet trots op je is of dat jij niks kan... Wil je me vertellen waarom je dat denkt? :( Mijn ouders zijn gescheiden toen ik tien jaar oud was en bij ons was de regeling zo dat mijn broertje en ik doordeweeks bij mijn moeder waren en één keer in de twee weken in het weekend bij mijn vader. In het begin vond ik dit stiekem erg leuk omdat het voelde alsof we een weekendje 'op vakantie' waren bij papa. Mijn vader had al snel een nieuwe relatie en in de loop der tijd kregen zij samen twee kinderen, mijn halfbroertje en halfzusje. Ook dit vond ik erg leuk in het begin, maar toen ze iets ouder werden merkte ik dat pas dat mijn vader een nieuw gezin had waar mijn broertje en ik geen deel van uitmaakte. Hun kinderen kregen alle aandacht, woonden in ons oude huis en kregen alles wat ze maar wilden. Ik heb me altijd een buitenstaander gevoeld dus ik begrijp jouw gevoel heel goed. Net als jij, vind ik het ontzettend moeilijk om mijn gevoel te vertellen tegen mijn vader. Ik ben altijd bang dat ik verkeerde dingen zeg of dat dingen anders overkomen. Toch heb ik een aantal jaar geleden geprobeerd om mijn gevoel te uiten middels het schrijven van een brief aan mijn vader. Ik schreef daarin dat ik het gevoel had dat mijn vader ons weleens vergat en dat ik graag wat meer aandacht van hem alleen zou willen. Nadat hij de brief had gelezen hebben we er nog over gesproken en vanaf toen kreeg hij door dat wij ook graag aandacht wilden. Hij was zich er niet bewust van omdat hij zijn nieuwe leven leidde met zijn nieuwe gezin. Ik ben dus heel blij dat ik die brief heb geschreven want vanaf toen ging het een stuk beter, hij nam ons bijvoorbeeld mee naar de bioscoop of gewoon gezellig even een rondje wandelen. Het was heel fijn om te merken dat mijn vader moeite deed om met mijn broertje en mij even een momentje alleen te hebben. Ook mijn stiefmoeder begreep dit en liet ons soms expres alleen met papa zodat het contact weer beter werd. Wat ik jou wil aanraden lieve Jo, is om te proberen je gevoel te uiten naar je vader. Dit hoeft geen heftig gesprek te zijn, maar je kunt gerust vertellen waar je mee zit en dat je het graag anders wilt. Je vertelt ook dat je erover hebt gepraat met je moeder en dat zij het goed vindt als je bij haar gaat wonen. Misschien kan je moeder je helpen met het voorbereiden van een gesprekje of het opstellen van een brief? Of misschien vind je het fijn als zij bij het gesprekje is, zodat ze jou kan helpen als je het moeilijk vindt om te vertellen? Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen door mijn verhaal te delen en je advies te geven. Mocht je graag met iemand willen praten, dan is het aanvragen van een buddy misschien een goed idee voor jou! Je wordt dan aan één buddy gekoppeld en via een app kan je met hem of haar praten wanneer je maar wil. Via deze link kun je hier meer over lezen: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Heel veel succes en sterkte! Liefs Lisa