Mijn ouders hebben 3 weken terug aangegeven dat ze tijdelijk een break nemen. Dit kwam erg onverwachts aan. Mijn vader moet nadenken over zijn toekomst en mijn moeder wacht op zijn antwoord. Het is verschrikkelijk om ze op deze manier te zien. Mijn vader is op dit moment ook al 3 weken niet thuis. Ik zie hem weinig en zit niet lekker in mijn vel. Ik weet niet hoe ik met dit gevoel om moet gaan. Ook heb ik helaas geen vriend(innen) die ouders hebben die zijn gescheiden of een break hebben/hebben gehad. Ik wil graag antwoord maar ze hebben aangegeven dat dit nog ruim een maand zou kunnen duren.

Lieve allemaal, Vorige week ben ik 20 geworden, en ik denk er al een tijd aan om uit huis te gaan. Ik ben toe aan een eigen plekje zonder dat wekelijkse gewissel tussen mijn ouders. Op kamers hoef ik niet wat mijn hogeschool ligt in de stad naast mijn dorp. Voor een huis heb ik helaas nog niet de middelen. Ik vroeg me af of er ook andere zijn die deze situatie kennen en wat ze toen gedaan hebben. Het liefst zou ik op een plek gaan wonen maar ik zou nooit kunnen kiezen tussen mijn ouders. Een van de twee is dan sowieso teleurgesteld in mij. Ik hoop op jullie reactie, Liefs

Mijn ouders zijn nu pas 3 weken uit elkaar. Want mijn vader is anderhalf jaar vreemd gegaan. Ik ben eigenlijk wel blij dat ze uit elkaar zijn want ik had wat probleempjes met mijn vader want hij schreeuwde altijd tegen mij en als ik ruzie had met mijn zusjes was ik weer de gene die het gedan had en pakte hij mij vast bij mijn arm. Ik wil nu ook niet naar mijn vader omdat ik een beetje zijn vertrouwen kwijt ben en ik ben echt heeeel boos. Hoe kan ik er voor zorgen dat ik niet meer zo boos ben en dat ik uiteindelijk gewoon naar mijn vader kan gaan zonder dat ik bang ben dat hij boos word?

Misschien is dit een lastig onderwerp om hier het erover te hebben, maar ik wil het toch kwijt. Ik heb eerder (zondag) een bericht geschreven over mijn problemen in de familie. Ik wil dus heel graag bij mijn vader wonen, maar ik heb iets voor mijzelf gehouden omdat het heel erg is. Ik heb dus de laatste maanden zelfmoordneigingen, en het is erger geworden vanwege social distancing. Ik heb het hier over gehad met mijn vrienden, en hun zeggen dat hun me altijd zullen helpen met mijn gedoe. Maar ik wil sneller van mijn problemen af. Hoe zouden jullie deze situatie aanpakken, en hebben jullie tips om dit gevoel te stoppen.

Hoi, ik ben een meisje van 14 jaar en ik wil graag even mijn verhaal delen. Ik wil er over praten met iemand die het ook meegemaakt heeft. Mijn ouders zijn nu ongeveer 5 jaar geleden gescheiden en ik zit er nogsteeds vaak mee, ik huil vaak in bed omdat ik dan ineens terugdenk aan die tijd waar het gebeurde. Het was ook op vakantie en het was echt niet leuk. Mijn vader is heel onduidelijk en dat zit me erg dwars. Volgensmij heeft hij ook een vriendin (dit weet ik niet eens helemaal zeker) maar ik wil haar niet leren kennen, ik heb het gevoel dat zij papa heeft ‘afgepakt’ van ons gezin en ik kan het nog niet aan dat ik een andere ‘moeder’ heb dan mijn echte eigen. Natuurlijk is dit geen echte moeder maar toch noemen ze het dan stiefmoeder. Mama zit er ook nog vaak mee en ik vind dat zo zielig. Maar ik wil haar echt niet leren kennen maar dat zal waarschijnlijk toch moeten, want een (dan nieuw) ‘gezin’ zonder kinderen kan ook niet. Ik heb nog vaak verdriet en natuurlijk wel mensen waar ik mee kan praten, maar die hebben het niet meegemaakt en kunnen niet zeggen hoe zij ermee omgaan. Ik zou het fijn vinden als er wel iemand is die dit ook ongeveer heeft ❤️

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn 7 jaar gescheiden en ik woon al een paar jaar alleen bij mijn moeder. Mijn vader zag ik ongeveer 2 à 3 keer per week met avondeten. Deze regeling werkte voor mij altijd goed. Nu mijn vader veel thuiswerkt (vanwege Corona), ga ik vaker naar hem toe. Dit is voor mij best wel verwarrend. Aan de ene kant vind ik het fijn dat ik mijn vader vaker kan zien, maar aan de andere kant zorgt het voor onrust. Ik vind het moeilijk om ongeveer evenveel met de ene ouder om te gaan als met de andere ouder. Ik voel me nu een beetje schuldig als ik niet bij de ene ouder ben, en voel me raar als ik het met bijvoorbeeld mijn moeder over mijn vader heb. Ik begin bij mezelf te twijfelen of een andere omgangsregeling misschien fijner is (zodat ik mijn vader altijd vaker kan zien), ook al weet ik dat het me onrust gaat geven als ik met spullen moet slepen. Heeft iemand misschien advies of tips? Alvast heel erg bedankt! :)

Hoi ik ga soms naar mijn vader. Maar niet altijd op dezelfde dagen. Mijn vader is nu in China en vind Corona een gewone griep. En ik maak me wel zorgen. Ik wil eigenlijk dat mijn vader 2 weken thuis blijft als hij weer in Nederland is. En mijn moeder wil ook liever niet dat ik naar mijn  vader ga want ze is bezorgd. Wat moet ik doen?

hoi, mijn ouders wonen in hetzelfde dorp, wat heel fijn is. nu met het coronavirus zit ik bij allebei de ouders de helft van de week thuis. mijn broertje heeft autisme en wordt snel boos. ik heb daar last van en ik word dan ook erg boos. bij beide ouders gebeurd dat. als ik dan op mijn kamer ga zitten om me erbuiten te houden, app ik meestal met de andere ouder. ook als ik een keer bijvoorbeeld niet genoeg truien heb bij de een, en weet dat er meer liggen bij de ander, vraag ik het aan die ouder. als ik mijn moeder dan app, appt mijn moeder dat blijkbaar door naar mijn vader, en krijg ik van mijn vader op een zeurtoon te horen dat ik dat ook gewoon aan hem kan vragen, maar dat doe ik dan meestal niet omdat ik alleen (boos of niet) op mijn kamer zit. ik vind dit heel lastig. heeft iemand een tip?

hoi ik ben Quinty en ben 15 jaar. Mijn ouders hebben besloten om te gaan scheiden... dit hebben ze besloten in oktober 2019, sinds dien sta ik op niet over gaan op school, mijn cijfers zijn veel slechter geworden, en nu door het Coronavirus kan ik niet naar school en kan ik geen toetsen maken.. waardoor ik mijn cijfers niet meer omhoog halen... Ik weet niet wat is nu moet doen...

Heee! Ik heb even wat advies nodig. Mijn ouders zijn dus al een tijdje gescheiden en ik woon sinds kort definitief bij mijn moeder. Dit komt mede door het feit dat ik altijd al heel veel moeite gehad met de omgang met mijn vader. Mijn vader heeft ADHD en is een tikkeltje autistisch, wat soms dus wel lastig kan zijn als je even echt een verzorgende ouder nodig hebt. Mijn vader en ik lijken enorm op elkaar (ik heb ook ADHD) maar we botsen daardoor denk ik ook heel erg. Mijn vader kan nog veel leren in het communiceren naar en meeleven met anderen. Waar we dus in verschillen, want dit is juist iets wat ik goed kan. Ik heb dus wel heel erg behoefte aan iemand die soms meedenkt, meeleeft en ja ook met acties laat weten dat hij van me houdt ipv met woorden. Mijn vader gaat een beetje zijn eigen gangetje, heeft zijn eigen routines en leeft zijn eigen leventje in zijn eigen wereldje, waar ik dus soms wel even in mee kan gaan maar vaak heb ik toch even behoefte aan een vader en niet aan een leuke oom met wie je even muziekjes mee kan uitwisselen ofzoiets. Mijn vader heeft zelf eigenlijk ook alle dingen nodig die ik ook nodig heb, dus ik denk dat het daarom soms stroef gaat tussen ons. Ik merk dat het me steeds meer moeite kost om naar mijn vader toe te gaan en iets leuks te gaan doen en ik wil zo niet dat onze band gaat verslechteren. Hoe kan ik die balans vinden en toch die band blijven houden en opbouwen met mijn vader? Alvast bedankt! X