Hey, Sinds me ouders zijn gescheiden is alles opeens anders geworden afgelopen week was ik bijvoorbeeld jarig en me moeder is me verjaardag vergeten en ik heb ook niks van haar gehoord die dag ik was bij me vader en hij was het eerst ook vergeten volgensmij hij feliciteerde me pas in de avond en zei niet eens sorry ofzo dat hij het vergeten was. Maar het maakt ook niet uit maar sinds hun gescheiden zijn is het allemaal zo eenzaam ze uiten allebij alles tegen mij en daardoor voel ik me ook niet goed er is heel veel ruzie nogsteeds tussen mij en me vader of moeder ligt eraan waar ik ben het voelt ook alsof ik alles verkeerd doe terwijl ik zo goed mogelijk wil proberen hun iets beter te laten voelen en hun willen elkaar ook niet meer zien maar het voelt ook alsof ik er niet eens over mag praten met ze sorry het is best door elkaar dit sorry

Hallo mijn ouders zijn niet meer bij elkaar daar zat ik eerst niet echt mee, totdat ik hoorde dat ze soms erge ruzie hebben en dat dat soms door mij komt. Hierdoor voel ik me erg schuldig en ben ik vaak boos op mijzelf, dat het misschien niet zo goed gaat tussen hun door mij. Wat moet ik doen?

Mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden en mijn vader had al heel snel een nieuwe vriendin. In dat proces is hij niet eerlijk geweest tegen mij en mijn broer en zus wat mij ontzettend veel pijn heeft gedaan. Ik woon bij mijn vader, mijn broer woont ook nog thuis. Maar wat ik heel vervelend vind is dat mijn vader altijd bij zijn vriendin is en er alles aan doet om maar niet bij ons te zijn. Wanneer ik zeg dat ik dit weleens mis, dan zegt hij telkens dat ik volwassen ben en dat hij voor mij niet meer thuis hoeft te blijven. Dat snap ik wel en dat verwacht ik ook niet, maar nu is hij nooit meer thuis en doen we nooit meer iets samen. Het vanzelfsprekend is weg en dat doet mij ontzettend veel verdriet. Ik weet dat ik volwassen ben en kan me prima vermaken zonder ouders, maar het is gewoon vervelend dat mijn vader zo gemeen doet als ik het een keer aangeef of om te zien dat andere gezinnen waar volwassen kinderen ook nog thuis wonen wel dat vanzelfsprekende en gezellige thuis hebben.

Sinds begin dit woon zijn mijn ouders gescheiden. Ze hebben nogsteeds normaal contact en er was ook nooit veel ruzie, dus dat gaat allemaal wel prima. Nu zit ik alleen wel een beetje met enkele problemen wat betreft het wisselen van huizen. Ik ben namelijk erg gehecht aan het feit dat ik 's ochtends genoeg keuze heb om uit kleren te kiezen. Ik kan me er niet overheen zetten om mijn kledingkast bij mijn moeder op te gaan splitsen en kleren bij mn vader te leggen. Nu neem ik elke keer een berg kleren mee naar mn vader en dat neem ik ook weer mee terug. Ook ondergoed neem ik terug naar mijn moeder, omdat ik ergens het idee dat mijn vader het wast niet fijn vind. Dit heeft geen achterliggende reden, vindt het gewoonweg niet prettig. Maar kortom, ik sleep onwijs veel spullen mee elke keer omdat ik niet weet hoe ik alles moet gaan verdelen of organiseren. Hebben jullie tips?

Ik heb er altijd mee gezeten dat ik het moeilijk vind om naar mijn vader te gaan en liever bij m'n moeder ben. De afgelopen tijd vind ik het veel vaker niet fijn bij m'n moeder en heb ik het gevoel dat ze mijn zus haar kant kiest, ook heb ik het gevoel alsof zij zich irriteren aan mij doordat ik soms onbedoeld wat bot ben. Na vele gesprekken met m'n schoolpsycholoog vind ik het nog steeds lastig om dat te verbeteren. Doordat we nu veel thuis zitten door corona heb ik weinig privacy en zou ik toch best af en toe naar mijn vader willen. Ik heb ook het idee dat ik me dan aanstel en dat ik mijn moeder misschien kwets als ik aan geef dat ik liever even bij m'n vader ben, of dat mijn zus en mijn moeder dat raar vinden. Ondertussen probeer ik af en toe weg te gaan van huis om wat privacy te hebben maar als ik thuis kom gaat het gewoon weer hetzelfde. Wat moet ik doen?

Hoi allemaal, Zelf heb ik heel lang gevoel gehad dat de relatie tussen mijn ouders nooit goed zou komen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was, ik ben nu 24. Voor mij heeft het altijd gewerkt om open en eerlijk over mijn gevoel te praten tegen mijn ouders over dingen die ik belangrijk vond. Dit is natuurlijk een route van 16 jaar geweest dus achteraf kan ik zeggen dat het mogelijk is. (Helemaal afhankelijk van je persoonlijke situatie natuurlijk) Hoe ervaren jullie dit? Of hebben jullie andere manieren om een zo goed mogelijke relatie te onderhouden? Liefst Joost

Mijn papa en mama gaan uit elkaar, omdat mijn papa een mama gaat worden. ik snap niet waarom mijn mama niet bij papa kan blijven.ook niet als mama dat al heeft proberen uit te leggen. mama kan toch ook knuffels en kusjes geven aan mij als meisje.waarom dan niet aan papa?

Mijn ouders hebben 3 weken terug aangegeven dat ze tijdelijk een break nemen. Dit kwam erg onverwachts aan. Mijn vader moet nadenken over zijn toekomst en mijn moeder wacht op zijn antwoord. Het is verschrikkelijk om ze op deze manier te zien. Mijn vader is op dit moment ook al 3 weken niet thuis. Ik zie hem weinig en zit niet lekker in mijn vel. Ik weet niet hoe ik met dit gevoel om moet gaan. Ook heb ik helaas geen vriend(innen) die ouders hebben die zijn gescheiden of een break hebben/hebben gehad. Ik wil graag antwoord maar ze hebben aangegeven dat dit nog ruim een maand zou kunnen duren.

Lieve allemaal, Vorige week ben ik 20 geworden, en ik denk er al een tijd aan om uit huis te gaan. Ik ben toe aan een eigen plekje zonder dat wekelijkse gewissel tussen mijn ouders. Op kamers hoef ik niet wat mijn hogeschool ligt in de stad naast mijn dorp. Voor een huis heb ik helaas nog niet de middelen. Ik vroeg me af of er ook andere zijn die deze situatie kennen en wat ze toen gedaan hebben. Het liefst zou ik op een plek gaan wonen maar ik zou nooit kunnen kiezen tussen mijn ouders. Een van de twee is dan sowieso teleurgesteld in mij. Ik hoop op jullie reactie, Liefs

Mijn ouders zijn nu pas 3 weken uit elkaar. Want mijn vader is anderhalf jaar vreemd gegaan. Ik ben eigenlijk wel blij dat ze uit elkaar zijn want ik had wat probleempjes met mijn vader want hij schreeuwde altijd tegen mij en als ik ruzie had met mijn zusjes was ik weer de gene die het gedan had en pakte hij mij vast bij mijn arm. Ik wil nu ook niet naar mijn vader omdat ik een beetje zijn vertrouwen kwijt ben en ik ben echt heeeel boos. Hoe kan ik er voor zorgen dat ik niet meer zo boos ben en dat ik uiteindelijk gewoon naar mijn vader kan gaan zonder dat ik bang ben dat hij boos word?