Emoties hoog opgelopen

Hi Fleur! Wat ontzettend knap dat je jouw verhaal durft te delen op dit forum! :) Ik herken mezelf heel erg in jouw verhaal! Het enige verschil is dat mijn vader in het buitenland woont, dus dat ik hem sowieso bijna niet zie en dat ik geen broertjes of zusjes heb, maar ik hoop dat ik je met mijn verhaal een beetje kan helpen. Toevallig woont mijn vader ook bij zijn ouders en ik heb ook veel moeite om het contact met mijn vader te onderhouden. Mijn vader is een koppige man die niet goed tegen kritiek kan en dit maakt het voor mij dan ook erg lastig om mijn teleurstellingen naar hem uit te kunnen spreken. Als ik dit wel doe is de kans dat hij boos wordt of de rollen omdraait en zegt dat het door mij komt erg groot. Daarnaast is papa er ook heel erg goed in om "zielige" berichtjes naar mij en mama te sturen over de situatie. Voor de bovenstaande punten ben ik al 2 keer in therapie geweest, omdat ik net als jou niet wist hoe ik ermee om moest gaan. Ik heb geleerd dat de manier hoe je iets verteld heel erg belangrijk is als je merkt dat iemand niet goed tegen kritiek kan. Ik heb bijvoorbeeld geleerd om zo min mogelijk te praten met jij of je, dit komt namelijk erg aanvallend over. Probeer in plaats daarvan te vertellen wat het met jou doet, probeer vanuit je gevoel te praten op een zo min mogelijk aanvallende toon. Ook heb ik geleerd om zo min mogelijk te appen met elkaar, omdat bepaalde dingen dan al snel verkeerd over kunnen komen en omdat het makkelijker is om vervelende dingen tegen elkaar te zeggen. Dus als jouw vader jullie de volgende keer na een conflict gaat appen, stel dan voor om even te bellen met elkaar of om even langs te komen zodat jullie het verder kunnen uitpraten. Ik snap heel goed dat je wilt dat je vader de eerste stap zet, dat wilde ik ook altijd. Echter heb ik geleerd dat het heel erg moeilijk is om het gedrag van iemand anders te veranderen en dat je daarom je eigen inzicht op bepaalde situaties soms moet aanpassen als jij een bepaalde situatie met die bepaalde persoon graag anders ziet. Denk bij jezelf na hoe jij de relatie met je vader in de toekomst graag wilt zien. Als je graag ziet dat het contact verbeterd dan is het belangrijk om te kijken hoe jij hier op dit moment iets aan kan doen. Misschien is het zetten van de eerste stap dan toch de beste keuze, ook al kan dit heel erg moeilijk zijn. Uit je bericht begrijp ik dat je je opa nog heel graag wilt zien, maar dat je niet zo goed weet hoe je dit moet aanpakken, omdat je vader constant thuis is. Misschien kun je kijken of je iets met je opa kunt doen buiten huis? Nodig hem uit om een ijsje te halen, ff een rondje door het park lopen of misschien iets anders leuks? Is er verder misschien iemand anders die jij vertrouwt en waar je goed mee kan praten? Of is een buddy misschien iets voor jou? Dat is iemand die ook gescheiden ouders heeft en over herkenbare dingen kan praten met jou. Mij heeft het namelijk altijd heel erg geholpen om te praten met mensen en om mijn verhaal even kwijt te kunnen.  Hopelijk heb je iets aan mijn advies en als je meer vragen hebt kun je die hier altijd stellen!  Heel veel liefs, Rachell

Hoi lieve Fleur,  Ik ben blij dat je je verhaal hier doet en dat je een vraag durft te stellen. Ik zie dat je al een hele mooie antwoorden hebt gehad. Ik wilde alleen nog wat dingetjes toevoegen die mij hebben geholpen in mijn situatie, want ik zie wel wat dingen overlappen met die van jou.  Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ongeveer 2 jaar oud was. Ik heb zelf geen broertjes of zusjes, dus ik kan me niet voorstellen hoe dat is. Het contact met mijn vader is ook minimaal en kwam vroeger ook vooral vanuit mij, ik heb dat best lang volgehouden, ongeveer tot mijn 16e, denk ik. In die tijd heb ik verschillende dingen geprobeerd. Bijvoorbeeld een gezamenlijke hobby creëren of dingen samen doen. Ik vond het heel lastig om degene te zijn die dat deed en op een gegeven moment ben ik er mee opgehouden. Dit kwam doordat ik het gevoel had, dat er niet veel terug kwam. Ik heb het toen losgelaten en heb er nu vrede mee dat de dingen gaan zoals ze gaan. Dat wil niet zeggen dat jij dit wil of moet willen. Ik wil alleen aangeven hoe het bij mij ging. Nu ik terugkijk op die tijd, is er nog een optie die ik had kunnen proberen en dat is vragen wat de reden is dat hij zo doet of in jouw geval wat de reden is dat hij zich het slachtoffer voelt en dat hij zegt dat hij alleen goed genoeg is om zijn portemonnee te trekken. Ik was alleen in de tijd dat ik nog een relatie met mijn vader op wilde bouwen, iets te jong om dat te bedenken en te durven vragen. Als je het wil weten en het aandurft om het te vragen, denk ik dat het inderdaad goed is om vooral te focussen op jouw gevoel, zoals in een van de reacties hieronder staat.  Wat heftig dat je vader bijna op de vuist ging met je broertje! Ik kan me voorstellen dat je daar van bent geschrokken en je even wat afstand wil. Weet dat dat ook helemaal oké is. Vergeet in dit alles vooral niet op jezelf te letten en lief te zijn voor jezelf. Als jij wat tijd nodig hebt om hier mee om te gaan, hoef jij echt niet meteen contact met je vader te zoeken. Wat hieronder ook al is gezegd is, dat het dan soms ook fijn is om met iemand te praten. Je kunt soms dingen ook goed verwerken als je het gewoon een paar keer aan mensen kan vertellen. Ik hoop dat je zo iemand in je omgeving hebt en anders mag je hier natuurlijk ook altijd terecht (dat mag natuurlijk ook als je wel iemand hebt).  De opmerking die jij van je vader hebt gehad, heb ik van mijn stiefvader gehad. Ik heb altijd een moeilijke relatie met mijn stiefvader gehad tot voor kort. Ik probeerde wel altijd normaal tegen mijn stiefvader te doen en vooral niet te veel spullen of geld van hem aan te nemen. Toch zei hij weleens dat hij alleen maar goed was voor zijn geld en dat vond ik hard aankomen. Dus ik snap heel goed dat dat je gekwetst voelt. Ik heb daar ook last van gehad. Ik voelde me door de opmerking heel egoïstisch en schuldig. Ik probeerde er niet naar te luisteren, maar dat is toch moeilijk. Iets wat ik daar laatst over geleerd is, dat je je kan bedenken dat het niet over jou gaat, het is namelijk iets wat de ander voelt en dat is het probleem van die persoon of je denkt dat het wel over jou gaat en dan zou je kunnen vragen wat je hebt gedaan waardoor hij dat zegt en wat je dan anders zou kunnen doen. Maar ik snap dat beide opties niet makkelijk zijn om zomaar te doen.  Ik lees in je bericht dat je je best doet voor je ouders en dat is soms een moeilijke positie om in te zitten. Het is niet jouw schuld dat dit allemaal gebeurt en het is ook allemaal niet makkelijk. En ik vind het knap en mooi dat je er zo mee bezig bent en hulp zoekt. Ik weet dat dit geen oplossing is, maar het is misschien wel fijn om eens te horen.  Ik hoop dat je wat aan mijn reactie hebt en als je wil (bijvoorbeeld hier bij Villa Pinedo) sta je er niet alleen voor, ook al voelt dat soms zo.  Liefs en sterkte,  Quinty